I OZ 1167/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2095/14 o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi H. K. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE W dniu 20 maja 2014 r. H. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2014 r., utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody O. z dnia 7 marca 2014 r. odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu potwierdzającą prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez F. K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Zarządzeniem z dnia 26 czerwca 2014 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków fiskalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego od tego pisma procesowego w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem jego odrzucenia. Z uwagi na niepodjęcie przez skarżącą w terminie korespondencji zawierającej ww. wezwanie, została ona złożona do akt ze skutkiem doręczenia. Postanowieniem z dnia 4 września 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił ww. skargę z powodu nieusunięcia jej braków w przepisanym do dokonania tej czynności terminie. Pismem z dnia 11 września 2014 r. H. K. wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków fiskalnych skargi wskazując, że niedokonanie przez nią powyższej czynności w przepisanym terminie nastąpiło z winy Poczty Polskiej, która "niesolidnie wykonuje swoje usługi". Skarżąca wyjaśniła, że w okresie między 7 a 15 listopada 2014 r. nie było listonosza, który zwykle obsługuje rejon, w którym skarżąca mieszka. W tym czasie ww. podmiot wyznaczył inną osobę, która myliła adresy. Wskazała poza tym, że w związku z długim oczekiwaniem na jakąkolwiek informację z Sądu, wysłała na pocztę syna, który uzyskał informację, że Poczta Polska nie zajmuje się przesyłkami sądowymi i z zapytaniem w tym przedmiocie należy zwrócić się do InPost. Oddalając ww. wniosek Sąd Wojewódzki – powołując się na treść art. 86-87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a." – wskazywał, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do dokonania ww. czynności. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego na niepojętej przez skarżącą przesyłce z wezwaniem znajduje się wiarygodna adnotacja poczty o próbie jej doręczenia. Z umieszczonych na niej informacji wynika zaś że była ona awizowana w dniu 7 lipca 2014 r. i w dniu 15 lipca 2014 r. a następnie, w związku z brakiem jej podjęcia przez adresata zwrócona do nadawcy w dniu 23 lipca 2014 r. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, brak jest podstaw aby uznać, że Urząd Pocztowy umieszczał nieprawdziwe informacje dotyczące pozostawionych zawiadomień (awiz) w drzwiach adresata. Działanie takie byłoby bowiem bezcelowe i zaprzeczałoby istocie działalności poczty, której celem jest doręczanie przesyłek ich adresatom. H. K., w zażaleniu złożonym na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zakwestionowała jego prawidłowość wskazując, że między 7 a 15 lipca 2014 r. listonosz był na urlopie dlatego nie mógł awizować korespondencji z wezwaniem. Skarżąca zaś w tym czasie była gotowa ją podjąć. W jej ocenie, Poczta Polska niesolidnie wykonuje swoje usługi oraz wprowadza klientów w błąd informując, że nie dostarcza przesyłek z sądów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Natomiast zgodnie z art. 87 P.p.s.a. warunkami przywrócenia uchybionego terminu są: złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia, uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu, równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, czyli niespełnienie chociażby jednej z nich powoduje, że uchybiony termin nie może zostać przywrócony. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zatem w przypadku, gdy strona uchybiając terminowi dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, dokonana przez nią czynność pozostanie bezskuteczna, ponieważ przywrócenie terminu nie będzie w tej sytuacji dopuszczalne. Artykuł 86 § 1 P.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Z uwagi na powyższe - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - Sąd I instancji trafnie uznał, że podnoszone przez stronę skarżącą argumenty nie uzasadniały rozpoznania wniosku zgodnie z jej żądaniem. Okoliczność przebywania na urlopie listonosza, który na co dzień roznosi listy na danym terenie samo w sobie nie powoduje, iż w tym czasie nie podjęto bezskutecznej próby doręczenia ww. wezwania. Brak również podstaw aby uznać, ze osoba dokonująca tej czynności w zastępstwie nie mogła wykonać jej w sposób należyty. Nawet jeżeli tak było, to skarżąca powinna tą okoliczność uprawdopodobnić chociażby poprzez przedstawienie dokumentów potwierdzających podjęcie czynności zmierzających do wyjaśnienia u operatora pocztowego zaistniałej sytuacji (przedłożenia oświadczenia syna o dokonaniu takiej próby), a nie poprzestawać na lakonicznym wskazaniu tej okoliczności. Podobnie kwestia wprowadzenia syna skarżącej w błąd przez pracowników Poczty Polskiej w zakresie doręczania tego rodzaju korespondencji czy też obietnicy jej doręczenia nie mogły odnieść zamierzonego skutku już choćby z tego powodu że są sprzeczne. Wskazany podmiot nie mógł bowiem zobowiązać się dostarczyć korespondencję w sytuacji gdy jednocześnie uważał, że tego rodzaju przesyłek nie doręcza. Skarżąca zaś taj sprzeczności nie wyjaśniła. W warunkach rozpoznawanej sprawy i okoliczności jej towarzyszących nie sposób więc podważyć prawidłowego w świetle przepisów prawa stanowiska Sądu I instancji, że skarżąca nie uprawdopodobniła w stopniu wystarczającym, aby uchybienie terminu do o uzupełnienia braków fiskalnych skargi nastąpiło bez jej winy. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.