I SA/Wa 1621/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku I. B., S. K., K. Z. i M. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. B., S. K., K. Z. i M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE W dniu 3 września 2009 r. I. B., S. K., K. Z. i M. C. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...]. W związku z przedmiotową skargą, skarżące wniosły o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji. W uzasadnieniu podniosły, że u podstaw zwrócenia się do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji znajduje się przeświadczenie o potrzebie zapobieżenia dalszemu pogłębianiu się frustracyjnej atmosfery zamieszkujących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu skargi przez organ Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle tak lakonicznego uzasadnienia wniosku nie można uznać, że strona skarżąca wykazała, iż w niniejszej sprawie spełniona została jedna ze wskazanych wyżej przesłanek. Z powyższych względów na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.