II OZ 1207/18

SENTENCJA Dnia 27 listopada 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1261/17 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki placu składowego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z 28 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1261/17, odrzucił skargę W. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] września 2017 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki placu składowego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że powodem odrzucenia skargi było nieuzupełnienie, w terminie 7 dni, jej braków formalnych poprzez niepodpisanie skargi oraz nienadesłanie jej pięciu odpisów. W zażaleniu na to postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 67 § 5 p.p.s.a. poprzez przesłanie wezwań skarżącej, zamiast jej pełnomocnikowi oraz art. 49 p.p.s.a. przez to, że po pierwsze, do skarżącej wystosowano trzy wezwania o uzupełnienie braków formalnych (w zakresie wpisu sądowego, podpisania skargi oraz nadesłania pięciu odpisów skargi), zamiast jednego wezwania "w przedmiocie usunięcia wszystkich stwierdzonych braków formalnych złożonego pisma procesowego", po drugie, przez to, że "wezwanie dotyczące podpisania skargi i nadesłania jej 5 odpisów skleiło się z pozostałymi dokumentami, jakie otrzymała skarżąca (...), przez co skarżąca nie spodziewała się" jego istnienia i go nie przeczytała. Uzasadniając zażalenie skarżąca stwierdziła, że nieuzupełnione braki formalne "mają zdecydowanie mniejszą wagę, aniżeli fakt uzupełnienia (...) braku opłaty w niebłahej wysokości, tj. 500 złotych". Z uwagi na tak postawione zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepianych. Wraz z zażaleniem skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w postaci podpisania skargi oraz nadesłania pięciu jej odpisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z 20 lutego 2018 r. odmówił skarżącej przywrócenia terminu. Skarżąca na to postanowienie wniosła zażalenie, które jest przedmiotem odrębnego postępowania. Rozpoznając zażalenie na postanowienie z 28 grudnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw. Z akt sprawy wynika, że pismem z 21 listopada 2017 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez jej podpisanie oraz nadesłanie pięciu egzemplarzy odpisów skargi. Nadto wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 500 zł. Wezwania te wraz z odpisem odpowiedzi na skargę zostały wysłane na adres skarżącej i doręczone w dniu 23 listopada 2017 r. (dowód: k. 24 akt sądowych) wraz z pouczeniami, że nieuzupełnienie braków skargi w terminie 7 dni od otrzymania pism spowoduje odrzucenie skargi. W terminie 7 dni uiszczono wpis sądowy w wysokości 500 zł. Mimo upływu ustawowego terminu nie podpisano jednakże skargi oraz nie nadesłano pięciu jej egzemplarzy. Faktom tym skarżąca nie zaprzecza. Wręcz przeciwnie, potwierdza, że otrzymała korespondencję sądową, jednak ta "się skleiła". Zatem Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi, pomimo wystosowanego do skarżącej wezwania, uzasadniało jej odrzucenie stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302). Odnosząc się do zarzutu zażalenia, jakoby wezwania powinny być skierowane i wysłane nie do skarżącej, lecz do jej pełnomocnika, wyjaśnić należy, że ani ze skargi złożonej osobiście przez skarżącą, ani z żadnego innego pisma procesowego nie wynika, by skarżąca była reprezentowana przez pełnomocnika. Co prawda w aktach administracyjnych znajduje się pełnomocnictwo udzielone profesjonalnemu pełnomocnikowi, na którego skarżąca powołuje się w zażaleniu, to jednakże po pierwsze, gdyby pełnomocnik zamierzał występować w sprawie przed sądem administracyjnym to zobowiązany był złożyć do akt sądowych wraz pierwszą czynnością oryginał lub odpis pełnomocnictwa (art. 37 § 1 p.p.s.a.), po drugie, z pełnomocnictwa z 11 stycznia 2016 r. wynika, że adw. P. D. był upoważniony do występowania w imieniu skarżącej jedynie przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w [...] oraz [...] Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w [...], co potwierdziła skarżąca w zażaleniu, nie zaś przed sądami administracyjnymi. To oznacza, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo przesłał wezwania skarżącej, która w sprawie występowała osobiście. Oceniając zarzut naruszenia art. 49 p.p.s.a. wyjaśnić należy, że za prawidłową praktykę uznaje się, czemu skarżąca nie zaprzecza, jednorazowe wzywanie stron do uzupełnienia wszystkich braków formalnych i fiskalnych pism procesowych, i co się z tym wiąże, doręczanie kilku pism sądowych jedną przesyłką. Nie oznacza to jednakże, że wezwania do uzupełnienia braków formalnych oraz fiskalnych skargi muszą stanowić jedno pismo sądowe. Do takiego stwierdzenia brak podstaw prawnych. Odnosząc się do twierdzenia skarżącej, że wezwania sądowe "skleiły się" i to spowodowało, że nie zapoznała się z wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych skargi stwierdzić należy, że tym samym skarżąca potwierdza, iż otrzymała wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. W związku z tym skutki tego, że wezwania nie zauważyła obciążają skarżącą. Ponadto, nie ma wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia argument skarżącej, jakoby braki formalne skargi w postaci podpisu oraz prawidłowej liczby jej odpisów były mniejszej wagi, niż brak fiskalny skargi. Nieuzupełnienie braków formalnych skargi uniemożliwiania nadanie skardze dalszego biegu, co uzasadnia jej odrzucenie, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Pogląd ten ma oparcie w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, który przyjął, że "niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu (...)". W tym stanie sprawy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a wniesione na zażalenie, jako niezasadne, podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.