V SA/Wa 979/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA – Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 25 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi małoletniej A.K. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego L.M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia odmówić przyznania skarżącej prawa pomocy w całości. UZASADNIENIE L.M. - działająca w imieniu małoletniej skarżącej A.K. - w skardze na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienie od kosztów i ustanowienie radcy prawnego. Zarządzeniem 18 lipca 2011 r. L.M. została wezwana do nadesłania dodatkowych informacji i dokumentów, niezbędnych do oceny jej stanu majątkowego. Pomimo wezwania cudzoziemka nie nadesłała żądanych dokumentów. Wobec powyższego postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2011 r. odmówiono przyznania prawa pomocy. L.M. złożyła sprzeciw od powyższego postanowienia. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest – stosownie do treści przepisu art. 199 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. – ponoszenie przez stronę kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie: całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a). Literalna wykładnia powyższych regulacji nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki przemawiające za udzieleniem prawa pomocy, ciąży na ubiegającej się o takie prawo stronie. Należy zatem przyjąć, iż wprowadzając wyjątek od ogólnej zasady partycypowania w kosztach sądowych, ustawodawca złożył obowiązek wykazania pozytywnych przesłanek na wnioskodawcę, zaś ocenę ich spełnienia pozostawił referendarzowi lub sądowi rozpatrującemu wniosek. W tym miejscu zauważyć należy, iż pomimo wezwania wnioskodawczyni nie udokumentowała swojej sytuacji materialnej. Przede wszystkim nie wskazała i nie udokumentowała wysokości wydatków składających się na bieżące utrzymanie. Wskazała jedynie, że miesięczne koszty utrzymania zamykają się w kwocie ok. [...] zł. Ponadto nie nadesłała zaświadczenia o wysokości dochodów uzyskiwanych w 2011 r. Podkreślenia wymaga, iż wnioskodawca – na którym spoczywa ciężar wykazania uprawnienia do skorzystania z wyjątkowej instytucji prawa pomocy – winien z należytą starannością zapoznać się z treścią wezwania oraz udzielić odpowiedzi na zadane pytania i złożyć wskazane w nim dokumenty, zaś w razie gdyby okazało się to niemożliwe bądź znacznie utrudnione winien wyjaśnić przyczyny takiego braku. Analizując złożone przez wnioskodawczynię oświadczenia nie sposób dokonać rzetelnej oceny możliwości ponoszenia przez nią kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika i sądowych w sprawie, w szczególności wobec braku nadesłania dokumentów potwierdzających uzyskiwane dochody (cudzoziemka nadesłała tylko jedno zaświadczenie o uzyskanym dochodzie, dotyczące grudnia 2010 r.), oraz ponoszone wydatki. W związku z powyższym należy uznać, iż wnioskodawczyni nie dąży do wyjaśnienia w sposób rzetelny swojej sytuacji majątkowej. W tej sytuacji oświadczenie cudzoziemki należało uznać za, budzące wątpliwości i uniemożliwiające dokonanie właściwej oceny sytuacji materialnej w jakiej znajduje się wnioskodawczyni. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 254 § 1 w zw. z art. 245 § 2 w zw. z art. 260 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji