III SA/Po 636/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku rolnego i podatku od nieruchomości za rok 2009 postanawia: pozostawić wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. /-/ M. Kosewska UZASADNIENIE W piśmie złożonym wraz ze skargą w niniejszej sprawie A. W. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na zarządzenie Przewodniczącego z dnia 27 lipca 2009 r. skarżący został wezwany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu ("PPF"), który załączono do wezwania, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe wezwanie zostało wysłane do skarżącego na wskazany przez niego adres. W dniu 3 sierpnia 2009 r. przesyłka - z uwagi na niemożność jej doręczenia - została awizowana. Powtórne awizo zostało dokonane w dniu 10 sierpnia 2009 r. W dniu 18 sierpnia 2009 r. nieodebrana przez adresata przesyłka została zwrócona do nadawcy. Doręczenie wezwania zostało uznane za dokonane z upływem czternastego dnia od momentu niemożności doręczenia pisma zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), tj. z dniem 17 sierpnia 2009 r. , a zatem termin do złożenia wniosku na wymaganym formularzu upłynął z dniem 24 sierpnia 2009 r. W zakreślonym terminie wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu nie został złożony, wobec czego referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 25 sierpnia 2009 r. pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W ustawowym terminie skarżący złożył sprzeciw na powyższe zarządzenie referendarza, podnosząc że wskutek tego zarządzenia został pozbawiony pomocy prawnej i domagając się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Ponadto wyjaśnił, że nie odebrał pisma sądowego ze względu na to, że ma problemy ze zdrowiem, a list polecony musi odbierać na drugim końcu miasta. Jednocześnie podniósł, że po awizowaniu przesyłki nie mógł jej odebrać na skutek mylących informacji uzyskanych w urzędzie pocztowym. Do chwili obecnej skarżący nie złożył wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący pomimo wezwania, wraz z którym przesłano do wypełnienia formularz "PPF", a które zostało uznane za skutecznie doręczone na podstawie art. 73 p.p.s.a., nie złożył wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu zgodnie z wymogiem określonym w art. 252 § 2 p.p.s.a. Należy przy tym zaznaczyć, iż twierdzenia skarżącego zawarte w sprzeciwie nie podważają w ocenie Sądu prawidłowości doręczenia wezwania w trybie art. 73 § 3 p.p.s.a. W szczególności skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób, że nieodebranie awizowanej przesyłki sądowej zawierającej wezwanie do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, nie wynikało z przyczyn leżących po stronie skarżącego. Ponadto do chwili obecnej nie wpłynął wniosek skarżącego o prawo pomocy na urzędowym formularzu. W konsekwencji wniosek skarżącego o prawo pomocy jako niezłożony na urzędowym formularzu należało pozostawić bez rozpoznania, o czym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 257 p.p.s.a. Jedynie ubocznie należy zaznaczyć, iż powyższe rozstrzygnięcie nie wyklucza ponownego złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy z tym jednak zastrzeżeniem, iż warunkiem jego rozpoznania jest złożenie owego wniosku na urzędowym formularzu "PPF". /-/ M. Kosewska