VIII SA/Wa 569/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Sędzia WSA Leszek Kobylski, , Protokolant Specjalista Mariola Pronobis, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2021 r. w Radomiu sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w L. na uchwałę Rady Gminy R. z dnia 28 listopada 2019 r. nr XIV.79.2019 w przedmiocie przyjęcia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków stwierdza nieważność § 1 ust. 2, 3 i 5, § 2, § 4 pkt 1, pkt 2 lit. a i b, § 5 pkt 2 i 3, § 6, § 7, § 8, § 12 ust. 1 i 2, § 13 ust. 1, 2 i 3, § 14 ust. 1, § 15, § 16 ust. 1 i 3, § 19 ust. 2, § 27 ust. 2 i 3, § 30 załącznika do zaskarżonej uchwały. UZASADNIENIE Rada Gminy w R. (dalej: Rada Gminy, organ), działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 506 ze zm., dalej: u.s.g.) oraz art. 19 ust. 3 ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1437 ze zm., dalej: u.z.z.w.z.o.ś.), podjęła uchwałę nr XIV.79.2019 z [...] listopada 2019 r. w sprawie przyjęcia Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy R. (dalej: Regulamin, uchwała). Pismem z 16 czerwca 2021 r. Prokurator Rejonowy w L. (dalej: Prokurator, skarżący) wniósł skargę na powyższą uchwałę, zarzucając jej istotne naruszenie prawa, tj.: I. art. 19 ust 3 i 5 pkt 1 u.z.z.w.z.o.ś. w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 1 u.s.g. poprzez: - zawarcie w § 1 ust. 2, 3 i 5 regulaminu powtórzeń i częściowej modyfikacji definicji pojęć: "zbiorowe zaopatrzenie w wodę", "zbiorowe odprowadzanie ścieków", "odbiorca usług" - zawartych w akcie prawnym rangi ustawowej - art. 2 pkt 3, 20, 21 u.z.z.w.z.o.ś. ; - powtórzenie i częściową modyfikację w § 2 regulaminu, unormowania zawartego w art. 6 ust. 1 u.z.z.w.z.o.ś. ; - powtórzenie i częściową modyfikację w § 4 pkt 1 regulaminu unormowania zawartego w art. 5 ust. 1 u.z.z.w.z.o.ś, a w § 4 pkt 2 lit. a i b regulaminu § 18 ust. 2 i 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz.U.2018.472); - powtórzenie i częściową modyfikację w § 5 pkt 2 i 3 regulaminu unormowania zawartego w art. 7 pkt 2, 3 i 6 u.z.z.w.z.o.ś.; - powtórzenie i częściową modyfikację w § 6 regulaminu unormowania zawartego w art. 6 ust. 2 u.z.z.w.z.o.ś; - zawarcie w § 7 pkt 1-6 regulaminu unormowań w zakresie minimalnej treści umowy o dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków określonych w art. 6 ust. 3 u.z.z.w.z.o.ś; - powtórzenie i częściową modyfikację w § 8 regulaminu unormowania zawartego w art. 6 ust. 4 u.z.z.w.z.o.ś, a w § 9 regulaminu unormowania zawartego w art. 6 ust. 5 w/w ustawy; - uregulowanie w § 12 ust. 1 i 2 regulaminu zagadnień dotyczących czasu trwania i okresu wypowiedzenia umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków, co stanowi niedopuszczalną ingerencję w materię, która powinna być regulowana w treści samej umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków oraz narusza zasadę swobody umów wyrażoną w art. 353¹ kc; - powtórzenie i częściową modyfikację w § 13 ust. 1 regulaminu unormowania zawartego w art. 26 ust. 1 u.z.z.w.z.o.ś; - powtórzenie i częściową modyfikację w § 14 ust. 1 regulaminu - § 17 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków; - powtórzenie i częściową modyfikację w § 15 regulaminu unormowania zawartego w art. 15 ust. 4 u.z.z.w.z.o.ś; - ustalenie w § 16 ust. 1 regulaminu, że z wnioskiem o przyłączenie do sieci może występować osoba posiadająca tytuł prawny do korzystania z nieruchomości, która ma być przyłączona do sieci lub osoba zainteresowana nieposiadająca tytułu prawnego, która jednocześnie faktycznie korzysta z nieruchomości, gdy wskazane zagadnienia powinno dotyczyć podmiotu z którym może zostać zawarta umowa o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków; - ustalenie w § 16 ust. 3 regulaminu, że wzór wniosku o przyłączenie do sieci ustala przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne, gdy na podstawie powołanych przepisów organ uchwałodawczy nie posiada kompetencji do stanowienia tego typu regulacji; - ustalenie w § 19 ust. 2 regulaminu, iż wykonawcą nowego przyłącza (bez włączenia w sieć), może być firma zajmująca się wykonywaniem tego typu robót; - określenie w § 27 ust. 2 regulaminu formy wniesienia reklamacji i jej niezbędnej treści, gdy na podstawie powołanych przepisów rada gminy nie posiada kompetencji do ustanawiania tego typu regulacji; - powtórzenie i częściową modyfikację w § 30 regulaminu unormowania zawartego w art. 22 pkt 2 4 u.z.z.w.z.o.ś. Stosownie do art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Prokurator wniósł o: II. I) skierowanie sprawy w przedmiocie rozpoznania niniejszej skargi do rozpoznania w trybie uproszczonym; III. II) stwierdzenie nieważności w części, tj. § 1 ust. 2, 3 i 5, § 2, § 4 pkt 1, § 4 pkt 2 lit. a i b, § 5 pkt 2 i 3, § 6, § 7 pkt 1-6, § 8, § 12 ust. 1 i 2, § 13 ust. 1, § 14 ust. 1, § 15, § 16 ust. 1, § 16 ust. 3, § 19 ust. 2, § 27 ust. 2, § 30 załącznika nr 1 do uchwały nr XIV.79.2019 Rady Gminy R. z dnia [...] listopada 2019 r. w sprawie przyjęcia Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. W uzasadnieniu skargi Prokurator wskazał, że delegacja ustawowa została zrealizowana w sposób błędny, ponieważ bez upoważnienia ustawowego, a więc bez podstawy prawnej, zamieszczono w uchwale unormowania nieprzekazane do kompetencji rady gminy, jak też powielono zapisy innych aktów prawnych o charakterze powszechnym. Prokurator szczegółowo odniósł się do zakwestionowanych paragrafów Regulaminu. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy nie zgodziła się ze stanowiskiem skarżącego, że zakwestionowane paragrafy Regulaminu w sposób istotny naruszają prawo w tym dobro mieszkańców. Przyznała jednak, że w zaskarżonej części uchwały zapisy ustawowe są nieraz powtórzone lub wyjaśnione w sposób zrozumiały dla mieszkańców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 j.t., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Do aktów takiego rodzaju należy zaliczyć zaskarżoną w niniejszej sprawie przez Prokuratora uchwałę. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice danej sprawy wyznacza przy tym jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Rozstrzygając "w granicach danej sprawy", jako niezwiązany jej granicami ma prawo, a jednocześnie obowiązek, dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza bowiem, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu i może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze. Sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Z treści art. 40 ust. 1 u.s.g. wynika, że gmina ma prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na jej obszarze na podstawie upoważnień ustawowych. Oznacza to, że jeżeli podstawą aktu prawa miejscowego (uchwały) jest upoważnienie ustawowe, rada gminy nie może w żaden sposób wystąpić poza przedmiotowe granice upoważnienia zawartego w ustawie. Przekroczenie upoważnienia ustawowego stanowi istotne naruszenie prawa, stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności podjętego aktu. Zgodnie bowiem z art. 91 ust. 1 u.s.g., uchwały organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 u.s.g.). Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd Terytorialny 2001/1-2, s. 102). W judykaturze za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu, uznaje się takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyroki NSA: z 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, publ. Lex nr 33805; z 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95, publ. Lex nr 25639). Dokonując oceny legalności zaskarżonej uchwały należy zwrócić uwagę na zasadę praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP. Wymaga ona, aby materia regulowana wydanym aktem prawa wynikała z upoważnienia ustawowego, nie przekraczała zakresu tego upoważnienia, ale także realizowała wszystkie obowiązki z upoważnienia tego wynikające. Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP, organy samorządu terytorialnego wydają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach. Akty prawa miejscowego, jako źródło powszechnie obowiązującego prawa o ograniczonym zasięgu terytorialnym (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP), są aktami normatywnymi niższego rzędu, które powinny być zgodne z aktami prawnymi wyższego rzędu. Organ uchwałodawczy gminy ma zatem obowiązek przestrzegać zakresu upoważnienia udzielonego w ustawie w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego. Przepisy tego aktu nie mogą wykraczać poza granice określone ustawowym upoważnieniem, zaś ich treść może być tylko i wyłącznie wykonywaniem przepisów ustawy. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 24 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 1183/10, wyrok WSA w Olsztynie z 17 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 513/17, oba publ. cbosa). Delegację ustawową dla podjęcia zaskarżonej uchwały stanowi art. 19 ust. 3 u.z.z.w.z.o.ś., z którego wynika, Rada gminy uchwala regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Regulamin ten jest aktem prawa miejscowego, a zatem jej zaskarżenie przez Prokuratora nie jest ograniczone żadnym terminem (art. 53 § 3 p.p.s.a.). Uznając zatem za dopuszczalną skargę wniesioną przez Prokuratora, Sąd dokonał jej merytorycznej kontroli, stwierdzając zasadność skargi. Zgodnie z art. 19 ust. 5 u.z.z.w.z.o.ś., regulamin określa prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo - kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym: 1) minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków, 2) warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług, 3) sposób rozliczeń w oparciu o ceny i stawki opłat ustalone w taryfach, 4) warunki przyłączania do sieci, 5) warunki techniczne określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych, 6) sposób dokonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne odbioru wykonanego przyłącza, 7) sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków, 8) standardy obsługi odbiorców usług, w tym sposoby załatwiania reklamacji oraz wymiany informacji dotyczących w szczególności zakłóceń w dostawie wody i odprowadzaniu ścieków, 9) warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe. Brzmienie art. 19 ust. 5 u.z.z.w.z.o.ś. wskazuje, że regulacja ta ma charakter wyczerpujący. Sformułowanie "regulamin określa" oznacza, że treść tego regulaminu musi bezwzględnie odpowiadać zakresowi delegacji ustawowej. Jednocześnie wszelkie odstępstwa od katalogu sformułowanego w tym przepisie przesądzają o naruszeniu przepisu upoważniającego, jak i konstytucyjnej zasady praworządności w zakresie legalności aktu prawa miejscowego, co stanowi istotne naruszenie prawa, którego skutkiem jest stwierdzenie jego nieważności w całości, bądź w części. Ponadto treść art. 19 ust. 5 u.z.z.w.z.o.ś. nie przyznawała organowi uchwalającemu regulamin – prawa do powtarzania i częściowej modyfikacji definicji pojęć zawartych w akcie prawnym rangi ustawowej. Tymczasem trafnie wskazał Prokurator, że konstrukcja Regulaminu w znacznej części opiera się na powtórzeniu wprost całości lub fragmentów regulacji zawartych w aktach prawnych wyższego rzędu, bądź też jego modyfikacji. Za ugruntowane i utrwalone należy uznać orzecznictwo sądów administracyjnych o niedopuszczalności powtarzania w akcie prawa miejscowego postanowień ustaw lub ich modyfikacji. Powyższe powtórzenia i modyfikacje przepisów rangi ustawy lub rozporządzenia zawarte w akcie prawa miejscowego naruszają porządek prawny w stopniu istotnym. Zdaniem Sądu uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co już wcześniej zostało przez ustawodawcę unormowane i stanowi przepis prawa powszechnie obowiązującego. Należy liczyć się wówczas z tym, że powtórzony przepis ustawy czy rozporządzenia będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może w istocie prowadzić do całkowitej bądź częściowej zmiany intencji prawodawcy (por. wyrok NSA z 16 marca 2001 r., sygn. akt IV SA 385/99, publ. cbosa, wyrok NSA z 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 370/07, publ. Lex nr 446997, wyroki WSA: w Warszawie z 23 czerwca 2021 r., sygn. akt VIII SA/Wa 320/21, w Poznaniu z 12 września 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 592/18, w Białymstoku z 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 879/17, w Rzeszowie z 13 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1364/17, wszystkie publ. cbosa). Względy praktyczne nie mogą uzasadniać praktyki polegającej na powielaniu w uchwałach organów samorządowych postanowień ustaw i rozporządzeń. Dlatego też w ocenie Sądu, Prokurator zasadnie zakwestionował przepisy odnoszące się do § 1 ust. 2, 3 i 5, § 2 Regulaminu. Również Sąd zgadza się twierdzeniami Prokuratora co do § 4 pkt 1 i § 4 pkt 2 lit. a i b. W do § 4 pkt 1 Regulaminu dokonano powtórzenia i częściowej modyfikacji unormowania zawartego w art. 5 ust. 1 ustawy, zaś w § 4 pkt 2 lit. a i b regulaminu dokonano powtórzenia i częściowej modyfikacji § 18 ust. 2 i 3 oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz.U.2018.472). Podobne zabiegi zostały dokonane w § 5 pkt 2 i 3 Regulaminu, w którym dokonano powtórzenia i częściowej modyfikacji unormowania zawartego w art. 7 pkt 2, 3 i 6 u.z.z.w.z.o.ś. i w § 6 regulaminu w którym dokonano powtórzenia i częściowej modyfikacji unormowania zawartego w art. 6 ust. 2 w/w ustawy. Natomiast w § 7 Regulaminu dokonano powtórzenia unormowań dotyczących minimalnej treści umowy o dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków, a określonych w art. 6 ust. 3 u.z.z.w.z.o.ś. Kolejne powtórzenia znajdują uregulowania w § 8 Regulaminu, w którym dokonano powtórzenia unormowania zawartego w art. 6 ust. 4 u.z.z.w.z.o.ś., wskazując dodatkowo, że umowa może być zawarta z osobą, która posiada tytuł prawny do korzystania z obiektu budowlanego, zaś brzmienie ustawowe stanowi o tytule prawnym do korzystania z nieruchomości. W § 9 Regulaminu powtórzono unormowania zawarte w art. 6 ust. 5 u.z.z.w.z.o.ś. Również trafnie zarzucono błędne uregulowania odnośnie § 12 Regulaminu, bowiem Rada nie ma umocowania do określania czasookresu zawierania umowy pomiędzy przedsiębiorstwem wodno-kanalizacyjnym, a odbiorcą. Jest to niedopuszczalna ingerencja w materię, która powinna być uregulowana w treści umowy. Takie również jest ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych. Zgodzić również należało się z argumentami Prokuratora zarzucającego wady, stanowiące istotne naruszenia prawe w zakresie § 13 ust. 1 Regulaminu i § 13 ust. 2 i 3 (w tym zakresie zgłoszone na rozprawie w trybie zdalnym). Cytowane przepisy zawierają powtórzenia ( i częściową modyfikację) art. 26 ust. 1 u.z.z.w.z.o.ś. Skarżący dostrzegł, że w § 14 ust. 1 Regulaminu dokonano powtórzenia i modyfikacji w § 17 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. Przy czym według przepisów w/w rozporządzenia dokumentem stanowiącym podstawę rozliczeń powinna być faktura, a według treści regulaminu dla jednostek scentralizowanych – nota Zasadą prawną jest, że uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co zostało już wcześniej przez ustawodawcę unormowane i stanowi przepis prawa powszechnie obowiązujący. Działanie wbrew tej zasadzie narusza porządek prawny w stopniu istotnym. Należy liczyć się wówczas z tym, że powtórzony przepis ustawy będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może w istocie prowadzić do całkowitej bądź częściowej zmiany intencji prawodawcy (por. wyrok NSA z 16 marca 2001 r., sygn. akt IV SA 385/99, publ. Lex nr 53377, wyroki WSA: w Poznaniu z 12 września 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 592/18, w Białymstoku z 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 879/17, w Rzeszowie z 13 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1364/17, publ. cbosa). Trafnie skarżący dostrzegł i to, że w zakresie delegacji ustawowej wynikającej z art. 19 ust. 5 pkt 2 i 5 u.z.z.w.z.o.ś. nie wynika uprawnienie do określenia w regulaminie formy i treści wniosku o zawarcie umowy oraz wniosku o wydanie warunków technicznych, co uczyniono w § 15 oraz § 16 ust. 1 i 3 Regulaminu. Stosownie bowiem do art. 6 ust. 2 u.z.z.w.z.o.ś. przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane do zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków z osobą, której nieruchomość została przyłączona do sieci i która wystąpiła z pisemnym wnioskiem o zawarcie umowy. Ustawodawca nie sformułował więc żadnych dodatkowych obowiązków dokumentacyjnych wobec wnioskodawcy, wykluczając tym samym możliwość gromadzenia przez przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne nadmiaru informacji wynikających z dokumentów prywatnych bądź urzędowych. Kontrolowana uchwała w § 16 ust. 1 wskazuje iż z wnioskiem o przyłączenie do sieci może występować osoba posiadająca tytuł prawny do nieruchomości, co przekracza delegację ustawową z art. 19 ust. 5 u.z.z.w.z.o.ś. Z treści bowiem art. 6 ust. 2 u.z.z.w.z.o.ś. wynika, że warunkiem zawarcia umowy jest wyłącznie istnienie fizycznego przyłączenia do sieci oraz złożenie pisemnego wniosku o zawarcie umowy. Natomiast przepis art. 6 ust. 4 u.z.z.w.z.o.ś. wskazuje, że umowa o zaopatrzenie wody lub odprowadzanie ścieków może być zawarta z osobą, która posiada tytuł prawny do korzystania z nieruchomości, albo z osobą, która nie posiada takiego tytułu, a korzysta z nieruchomości, do której ma być dostarczana woda lub z której mają być odprowadzane ścieki. Również Rada nie miała umocowania do uregulowania zawartego w ust. 3 § 16 Regulaminu. Słusznie podniósł skarżący zarzut odnośnie uregulowania zawartego w § 19 ust. 2 Regulaminu, w którym stwierdzono, że wykonawcą nowego przyłącza (bez włączenia w sieć) może być firma zajmująca się wykonywaniem tego typu robót. Trzeba wyraźnie podkreślić, że organ uchwałodawczy nie był uprawniony do uregulowania tego zagadnienia. Z delegacji ustawowej zawartej w art. 19 ust. 5 pkt 4 u.z.z.w.z.o.ś. wynika jedynie upoważnienie do określenia warunków, które należy spełnić aby nieruchomość została do sieci przyłączona. Za trafne Sąd uznaje zarzuty Prokuratora dotyczące istotnego naruszenia prawa, a odnoszące się do § 27 ust. 2 i ust. 3 Regulaminu (ust. 3 zgłoszony na rozprawie w trybie zdalnym). Należy tu zauważyć, że prawodawca w treści art. 19 ust. 5 pkt 8 u.z.z.w.z.o.ś., kształtując konstrukcje sposobów załatwiania reklamacji, nie określił w sposób szczegółowy formy, w jakiej reklamacja może zostać przez odbiorcę usługi złożona. Generalnie zapis § 27 ust. 2 Regulaminu nie ma charakteru normatywnego bowiem odnosi się do innych przepisów, natomiast w ust. 3 określono treść reklamacji a Rada była jedynie upoważniona do określenia sposobu załatwienia reklamacji. . Z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 listopada 2015 r. wydanego w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 319/15 wynika z kolei, że regulamin ma charakter generalny, a więc może dotyczyć kilku przedsiębiorstw. W związku z tym określanie szczegółów reklamacji może spowodować, że odbiorcy będą traktowani w różny sposób, w zależności od tego, z usług jakiego przedsiębiorstwa korzystają. W § 30 Regulaminu dokonano powtórzenia i częściowej modyfikacji unormowania zawartego w art. 22 pkt 2 u.z.z.w.z.o.ś. – dotyczącego obciążenia gminy za wodę wykorzystaną na cele przeciwpożarowe. Zadaniem Gminy jest zapewnienie bezpieczeństwa na jej terenie, w tym ochrony przeciwpożarowej. Gmina ponosi koszty realizacji tego zadania, co wynika wprost z powołanego art. 22 pkt 2 u.z.z.w.z.o.ś., natomiast przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne obciąża obowiązek publiczny zapewnienia dostarczania wody na cele przeciwpożarowe. Analizując kontrolowany Regulamin należy zgodzić się ze skarżącym że dostrzeżone nieprawidłowości skutkują stwierdzeniem nieważności Regulaminu w zakresie objętym wyrokiem. Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części, a mianowicie: § 1 ust. 2, 3 i 5, § 2, § 4 pkt 1, pkt 2 lit. a i b, § 5 pkt 2 i 3, § 6, § 7, § 8, § 12 ust. 1 i 2, § 13 ust. 1, 2 i 3, § 14 ust. 1, § 15, § 16 ust. 1 i 3, § 19 ust. 2, § 27 ust. 2 i 3, § 30 załącznika do zaskarżonej uchwały.