II SA/Op 305/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant St. inspektor sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2021 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na kurs reedukacyjny oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. (dalej również jako: Kolegium lub SKO), działając na podstawie art. 1 i art. 18 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 570 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej: "Kpa", po rozpatrzeniu odwołania P. M. od decyzji z [...] nr [...], wydanej przez Starostę G. (dalej również jako Starosta) orzekającej o skierowaniu go na kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii – decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Argumentując podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy, po zaprezentowaniu dotychczasowego przebiegu postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazał prawne regulacje przedmiotu stanowiące podstawę rozstrzygnięcia. W tych ramach przypomniał, że Sąd Rejonowy [...] Wydział [...] wyrokiem z [...], sygn. akt [...], orzekł wobec P. M., (dalej także: strona, skarżący) na podstawie art. 42 § 2 Kodeksu karnego, środek kamy w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Wyrok uprawomocnił się 22 stycznia 2020 r. Pismem z 15 maja 2020 r. Sąd Rejonowy przekazał Staroście O. odpis powyższego wyroku, z adnotacją o jego prawomocności, celem wykonania. Starosta O. działając na podstawie art. 65 § 1 Kpa przekazał według właściwości odpis do Starosty G., jako organu miejscowo właściwego według miejsca zamieszkania skazanego. Następnie pismem z 16 października 2020 r. organ I instancji, zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wydania decyzji o skierowaniu jej na kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomani w związku z kierowaniem pojazdem silnikowym w stanie nietrzeźwości. Przytoczoną na wstępie decyzją z [...], nr [...], Starosta G. skierował stronę na kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomani. W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny i stan prawny sprawy, akcentując i przytaczając zapadły wyrok sądu karnego. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się strona, podnosząc brak podstaw do kierowania jej na kurs reedukacyjny. Zaznaczyła strona, że prawo jazdy zostało jej odebrane bezprawnie, w związku z czym zwróciła się do Rzecznika Praw Obywatelskich z prośbą o podjęcie działań w Sądzie Najwyższym w jej sprawie. Skarżący wskazał wobec powyższego, że Starosta powinien zawiesić postępowanie w sprawie do czasu zakończenia podjętych przez niego działań. Pismem z 22 grudnia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, stwierdziwszy, że w aktach sprawy znajduje się zawiadomienie o wszczęciu postępowania o cofnięcie stronie uprawnień do kierowania pojazdami, zwróciło się do organu I instancji z zapytaniem, czy została wydana względem skarżącego decyzja o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami. W odpowiedzi Starosta podał, że decyzja o cofnięciu nie została wydana, z uwagi na odwołanie się przez stronę od decyzji o skierowaniu na kurs reedukacyjny, badanie lekarskie i badanie psychologiczne Przytoczoną na wstępie decyzją z [...] Kolegium utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Podkreślając, że podstawą materialnoprawną orzekania w niniejszej sprawie stanowi ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1268 ze zm.), dalej jako ustawa. Następnie przywołało art. 99 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, który stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii, jeżeli kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Kontynuując Kolegium wyjaśniło, że przepis art. 135a ustawy w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 2001) stanowi, iż do dnia 3 czerwca 2018 r. starosta wydaje decyzję, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. a oraz pkt 5, na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd w trybie art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy. Organ odwoławczy podkreślił, że na podstawie nowelizacji art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o kierujących pojazdami w brzmieniu nadanym art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 957) zmieniającej ustawę o kierujących pojazdami z dniem 4 czerwca 2018 r. starosta wydaje wyżej wymienioną decyzję administracyjną z urzędu na podstawie informacji uzyskanych od administratora danych i informacji zgromadzonych w ewidencji. Zgodne natomiast z art. 14 ustawy o zmianie ustawy - prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw z 9 maja 2018 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 957) do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 maja 2018 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 957) przepisów art. art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b nie stosuje się. SKO zaznaczyło, że podstawy do wydania przez Starostę decyzji o skierowaniu na kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomani nie stanowi informacja uzyskana od administratora danych i informacja zgromadzona w ewidencji, a odpis wyroku przesłanego przez sąd. Następnie podkreślił organ odwoławczy, że stroną podmiotową decyzji o skierowaniu na kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii jest – w myśl art. 99 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami – kierowca i osoba posiadająca pozwolenie na kierowanie tramwajem. Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, ilekroć w ustawie jest mowa o kierowcy, kierującym lub o pojeździe określonego rodzaju – należy przez to rozumieć odpowiednio kierowcę, kierującego lub pojazd w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 110). Zdaniem Kolegium powyższy zakres podmiotowy należy zatem rozpatrywać w kontekście art. 2 pkt 21 ustawy Prawo o ruchu drogowym, który wprowadza legalną definicję kierowcy, stanowiąc, iż jest to osoba uprawniona do kierowania pojazdem silnikowym lub motorowerem. W dalszych motywach organ odwoławczy podkreślił, że jak wynika z załączonego do akt sprawy zawiadomienia z 6 października 2020 r. o wykonaniu środka karnego P. M. posiada prawo jazdy kat. A i B nr [...] , nr druku [...], wydanego 24 listopada 1999 r. przez Starostę O. Zdaniem organu bezspornym w niniejszej sprawie jest także fakt, że skarżący 31 grudnia 2017 r. w W. na ul. [...] kierował samochodem osobowym marki [...] o nr rej. [...] znajdując się w stanie nietrzeźwości, a okoliczności te zostały potwierdzone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z [...] sygn. akt [...]. W konsekwencji tego – jak zaznaczyło Kolegium – Starosta zobowiązany był wydać decyzję o skierowaniu strony na kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii. W ocenie SKO nie zasługiwały na akceptację podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty, w tym w szczególności – jako uznało – brak było podstaw do zawieszenia prowadzonego postępowania. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się P. M. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu – analogicznie jak w odwołaniu – wskazał, że pozbawiono go prawa jazdy z naruszeniem przepisów prawa. Zdaniem skarżącego podjął kroki w celu odzyskania bezprawnie zabranego mu prawa jazdy. Zaznaczył przy tym, że nie powinien być sankcjonowany przez żadną instytucję, do momentu zakończenia procesu odzyskiwania przez niego prawa jazdy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu podkreśliło, że w treści zaskarżonej decyzji szczegółowo opisano okoliczności faktyczne i prawne, które zadecydowały o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej orzekającej o skierowaniu skarżącego na kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii. SKO powtórzyło, że bezspornym w niniejszej sprawie jest także fakt, iż strona 31 grudnia 2017 r. w W. na ul. [...] kierowała samochodem osobowym marki [...] o nr rej. [...] znajdując się w stanie nietrzeźwości. Okoliczności te, co podkreśliło Kolegium, zostały potwierdzone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z [...] sygn. akt [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że w skarżący nie podał w skardze żadnych nowych okoliczności, które zasługiwałyby na jej uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej P.p.s.a. sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia – art. 135 P.p.s.a. Przepisy ustawy przewidując jedynie uprawnienia kontrolne sądów administracyjnych nie dają im kompetencji do zastępowania organów administracji publicznej w wykonywaniu ich zadań orzeczniczych. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące: koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 P.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddala. W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy został zaprezentowany przy okazji przedstawiania dotychczasowego przebiegu objętego skargą postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania. Sąd uznaje za prawidłowe stanowisko organów prezentowane tak w objętej skargą decyzji jak i decyzji pierwszoinstancyjnej utrzymanej jej mocą. Analiza sprawy nie potwierdziła zarzutów skargi, które koncentrowały się wokół naruszeń przepisów prawa procesowego. Stanowisko Kolegium w tym względzie wyrażone w zaskarżonej decyzji Sąd, jak wskazano powyżej, uznał za prawidłowe. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 99 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.), dalej nadal zwanej: ustawą. Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 5 ustawy, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii, jeżeli kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Stosownie do art. 101 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, osoba skierowana na kurs reedukacyjny, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4 lub 5, jest obowiązana do odbycia kursu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji administracyjnej o skierowaniu oraz do przedstawienia staroście zaświadczenia o ukończeniu kursu w terminie 6 tygodni od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. Zgodnie z art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (tekst jedn. Dz. U. 2021 r., poz. 53 ze zm.) w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Jeżeli skazany wykonuje zawodowo czynności związane z prowadzeniem pojazdów, o orzeczeniu sąd zawiadamia ponadto bezzwłocznie pracodawcę, u którego skazany jest zatrudniony. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że skarżący 31 grudnia 2017 r. w W. na ul. [...] kierował samochodem osobowym marki [...] o nr rej. [...] znajdując się w stanie nietrzeźwości, a okoliczności te zostały potwierdzone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z [...], sygn. akt [...]. Sporną natomiast okolicznością jest czy organ – w sytuacji kwestionowania zasadności wyroku przez stronę – mógł wydać decyzję o skierowaniu skarżącego na kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii w oparciu o informację o wydaniu wyroku przekazaną przez sąd karny. W ocenie Sądu treść uregulowań ustawy o kierujących pojazdami wskazuje, że ustawodawca, jak zasadnie wywodzą orzekające w sprawie organy, nie pozostawił ich uznaniu kwestii skierowania osoby na kurs reedukacyjny w przypadku dopuszczenia się przez nią kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Świadczy o tym użycie przez ustawodawcę w treści art. 99 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami stwierdzenia "wydaje decyzję administracyjną". Równocześnie, art. 135 a ustawy o kierujących pojazdami stanowi, że do dnia 3 czerwca 2018 r. starosta wydaje decyzję, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. a oraz pkt 5, na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd w trybie 182§ 1 ustawy Kodeks karny wykonawczy. Zgodnie jednak z art. 14 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 957, która weszła w życie z dniem 4 czerwca 2018 r.), do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy zmienianej w art. 1 (ustawa Prawo o ruchu drogowym), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 43 ust. 2 pkt 4, art. 44 ust. 3 pkt 2, art. 67 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. c, art. 98, art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. c i pkt 4 oraz ust. 2 pkt 1 lit. b i ust. 3, art. 102 ust. 1b, art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 124 ust. 7, art. 125 pkt 10 lit. g i pkt 16 oraz przepisów rozdziału 14 ustawy zmienianej w art. 2 (tj. ustawy o kierujących pojazdami) nie stosuje się. W ust. 2 przewidziano, że Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie. Komunikat, o którym mowa w art. 14 ust. 2 ustawy nowelizującej m.in. ustawę o kierujących pojazdami nie został ogłoszony, należy zatem uznać, że art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o kierujących pojazdami nie znajduje obecnie zastosowania, a zamiast niego zastosowanie ma w dalszym ciągu art. 135a ustawy o kierujących pojazdami, a w rezultacie zasadnie organy I i II instancji orzekły, w oparciu o prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w W. z [...] sygn. akt [...] że zachodzi przesłanka skierowania skarżącego na kurs reedukacyjny. Sąd podziela pogląd zawarty w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z: 14 września 201 r., sygn. akt III SA/Kr 812/19, a także 12 sierpnia 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 378/19 oraz z tego samego dnia o sygn. akt III SA/Kr 379/19 i sygn. akt III SA/Kr 380/19, a także wyroku WSA w Rzeszowie z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 1228/19, czy też wyroku WSA w Gliwicach z 8 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 720/29, że dowodem popełnienia przez kierowcę czynu polegającego na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu, jest prawomocny wyrok sądu powszechnego (wszystkie przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl., w skrócie: CBOSA). Podkreślenia także wymaga, że wyrok sądu powszechnego oraz jego odpisy są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 76 § 1 Kpa i stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Jeżeli zatem do organu wpłynie przesłany przez sąd odpis wyroku, z którego wynika, że kierowca został uznany za winnego prowadzenia pojazdu m. in. w stanie nietrzeźwości, starosta (prezydent miasta) nie ma żadnego luzu decyzyjnego (nie dysponuje w jakimkolwiek zakresie uznaniem administracyjnym), będąc wprost zobligowany do wydania decyzji, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 5 ustawy. Skład orzekający stwierdza, że ustalenia dokonane w sprawie przez organy administracji są prawidłowe. Wyrok ustalający winę za jazdę pojazdem w stanie nietrzeźwości jest prawomocny. Sądy administracyjne, w przywołanych powyżej wyrokach, zasadnie podnoszą, że ratio legis ustawy o kierujących pojazdami oraz zasady demokratycznego państwa prawnego nie mogą dopuścić do sytuacji, w której organ dysponując odpisem prawomocnego wyroku sądu powszechnego winien odstąpić od wydania decyzji administracyjnej o skierowaniu kierowcy na kurs reedukacyjny wówczas, gdy treść tego wyroku nie została wprowadzona do Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, a sam organ informację o dopuszczeniu się przez kierowcę czynu prowadzenia pojazdu mechanicznego po użyciu alkoholu uzyskał nie z systemu teleinformatycznego, a z doręczonego w formie papierowej odpisu wyroku sądu. Dane w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców są bowiem informacją wtórną względem wyroku sądu powszechnego. Zauważyć przy tym należy, że do momentu wydania zaskarżonej decyzji nie zostały wprowadzone rozwiązania techniczne umożliwiające przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym i tym samym nie jest możliwe automatyczne przekazywanie informacji i danych w niej zgromadzonych organom orzekającym na podstawie art. 99 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami. Podkreślenia jednak wymaga że ustawowo określoną przesłanką do wydania decyzji o skierowaniu kierowcy na kurs reedukacyjny jest fakt kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu (art. 99 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami). Podstawowym i zasadniczym dowodem zaistnienia tego rodzaju okoliczności jest natomiast wyrok sądu powszechnego, a nie informacje zamieszczone w - funkcjonującym lub nie - systemie teleinformatycznym. Dane w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców są informacją wtórną względem wyroku sądu powszechnego (tak słusznie WSA w Rzeszowie w przytaczanym powyżej wyroku z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 1228/19). Normę kompetencyjną, na co zwraca uwagę Sąd, upoważniającą organ do podjęcia decyzji określa art. 99 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami (upoważnia starostę do wydania decyzji skierowaniu na kurs reedukacyjny osoby, która kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu). Kwestia natomiast, w jaki sposób organ poweźmie informację o kierowaniu przez pojazdu w stanie nietrzeźwości, nie stanowi elementu normy kompetencyjnej. Trzeba wskazać, że uregulowania dotyczące Centralnej Ewidencji Kierowców mają na celu usprawnić procedurę i przepływ informacji o wydanych wyrokach skazujących, jednakże informacje w niej zamieszczane będą miały charakter wtórny w stosunku do orzeczeń sądów. Niezasadne są podniesione przez stronę skarżącą zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, organy bowiem prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawny sprawy, a także zapewniły skarżącemu czynny udział w postępowaniu. W wyniku dokonanej kontroli, Sąd doszedł zatem do wniosku, że w zaistniałym stanie faktycznym nie nastąpiło naruszenie przepisów prawa. Sąd nie dostrzegł przy tym takich naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Podkreślić trzeba także, że obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez ten organ materiałów dowodowych, mających wykazać okoliczności korzystne dla stron postępowania. Zasada ta nie zwalnia strony postępowania administracyjnego z obowiązku przedstawienia takich dowodów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki. W niniejszej sprawie strona skarżąca, negując twierdzenia organów, dowodów takich nie przedstawiła. Zdaniem Sądu przed wydaniem rozstrzygnięcia organy wyczerpująco zebrały, a następnie rozpatrzyły całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, a następnie do tak ustalonego stanu faktycznego zastosowały prawidłowe normy prawa materialnego celem podjęcia rozstrzygnięcia, przy czym swoje stanowisko przedstawiły w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 Kpa. Podkreślić trzeba, że obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza także nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez ten organ materiałów dowodowych, mających wykazać okoliczności korzystne dla stron postępowania. Zasada ta, jak wskazano także powyżej, nie zwalnia strony postępowania administracyjnego z obowiązku przedstawienia takich dowodów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki. W niniejszej sprawie strona skarżąca, negując twierdzenia organów, dowodów takich nie przedstawiła. Natomiast sama argumentacja negująca niewadliwe ustalenia organów nie jest wystarczająca dla podważenia tych ustaleń wynikających ze zgromadzonych dowodów. W ocenie Sądu postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było – wbrew stanowisku strony skarżącej – prawidłowo, z poszanowaniem reguł procesowych, a organ dostatecznie wyjaśnił i wykazał w uzasadnieniu co przesądziło o rozstrzygnięciu. Sąd nie znalazł zatem podstaw do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonego przez organy postępowania i trafności jego oceny. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów. Organ wyjaśnił też stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się w toku postępowania. Przeprowadzone postępowanie i podjęte rozstrzygnięcie w pełni odpowiadają przepisom postępowania oraz przepisom prawa materialnego, o czym szerzej powyżej. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.