VI SA/Wa 2242/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant st. ref. Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2021 r. sprawy ze skargi E. C. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymana nią w mocy decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] lutego 2021 r.; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz E. C. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "organ", "GDDKiA") decyzją z [...] czerwca 2021 r. nr [...], na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 470 ze zm., dalej: "u.d.p.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej: "K.p.a."), po rozpoznaniu wniosku E. C. (dalej: "Strona", "Skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z [...] lutego 2021 r., znak [...], w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], położonej w obrębie [...], gm. [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GDDKiA wskazał, że decyzja I instancji została wydana po rozpatrzeniu wniosku Strony z 21 stycznia 2021 r., o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], położonej w miejscowości [...], wykorzystywanej do celów "pozyskiwania drewna". Rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wyjaśnił, że droga krajowa nr [...] na odcinku "[...]" zakwalifikowana została zarządzeniem nr 10 GDDKiA z 19 kwietnia 2021 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do klasy dróg głównych ruchu przyśpieszonego (droga klasy GP). Po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa organ wskazał, że droga krajowa klasy GP usytuowana jest wysoko w hierarchii dróg publicznych, które muszą spełniać surowe warunki techniczno-użytkowe aby pełnić swoją funkcję, w szczególności funkcję tranzytową, w odróżnieniu do dróg klasy Z, L lub D, które pełnią funkcję komunikacji lokalnej. Gdyby wszyscy właściciele bądź użytkownicy nieruchomości położonych przy drodze posiadali nieograniczoną możliwość lokalizacji zjazdów, to ta droga utraciłaby swój charakter tranzytowy, gdyż nie spełniałaby celów dla niej przewidzianych. Pogląd ten podzielił, jak wskazał organ, w wielu orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, m.in. w uzasadnieniu wyroku z 11 maja 1998 r., sygn. akt II SA 438/98 (niepubl.). Organ wskazał, że Względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych tej właśnie klasy przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia dojazdu z innych dróg niższych klas, w tym również, jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 3 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA 2438/00 (niepubl.) - gdy nie jest w ogóle możliwe ustanowienie służebności drogi koniecznej na nieruchomościach sąsiednich. Zdaniem organu, w rozpatrywanej sprawie trudno byłoby dopatrzyć się istnienia takiej wyjątkowej sytuacji przemawiającej za ewentualnym uwzględnieniem wniosku strony postępowania. Organ wskazał dalej, że zgodnie z pismem Strony z 23 kwietnia 2021 r., Strona postępowania informuje o przeznaczeniu planowanego zjazdu do obsługi komunikacyjnej działki nr [...] wykorzystywanej do celów "pozyskiwania drewna", bez prowadzenia działalności gospodarczej. Oznacza to, jak wskazał organ, że do przedmiotowej działki powinien prowadzić zjazd indywidualny. GDDKiA wyjaśnił następnie, że przedmiotowa działka nr [...] położona jest po stronie lewej drogi krajowej nr [...], na odcinku od km około 612 + 330 do km 612 + 380. Zarządca drogi informuje, że w niewielkiej odległości od ww. działki tj. w km 612 + 626 po stronie lewej znajduje się zjazd publiczny do drogi wewnętrznej (działka nr [...], obręb [...]) stanowiącej dojazd m.in. do obiektu "[...]" usytuowanego na terenie działki nr [...], obręb [...], przyległej do drogi krajowej nr [...]. Organ podkreślił, że z wniosku Strony z 3 marca 2021 r., o ponowne rozpatrzenie sprawy wynika, że planowany zjazd byłby wykorzystywany sporadycznie, kilka razy w miesiącu, pojazdem o nośności do 3,5 tony. Zatem zdaniem organu działka nr [...] może być skomunikowana z drogą krajową nr [...], pośrednio poprzez ww. zjazd publiczny do ww. drogi wewnętrznej i dalej przez teren działki nr [...] i nr [...], po urządzeniu dojazdu przylegającego do pasa drogowego ww. drogi. Kolejnym sposobem zapewnienia dostępu do drogi krajowej nr [...] może być dojazd poprzez ww. drogę wewnętrzną i dalej przez teren działki nr [...] (przyległej do działki nr [...]). Organ poinformował, że w celu zapewnienia dostępu do drogi publicznej dla wnioskowanej nieruchomości, należy w porozumieniu z właścicielami działek nr [...] i nr [...] lub działki nr [...], ustanowić na rzecz działki nr [...] służebność drogową. Jednocześnie organ poinformował, że w przypadku braku porozumienia z właścicielami ww. nieruchomości, Strona może żądać ustanowienia na rzecz przedmiotowej nieruchomości, stosownej służebności gruntowej (drogi koniecznej) w postępowaniu przed sądem powszechnym. Zdaniem organu, ewentualna zgoda zarządcy drogi na lokalizację nowego, oddzielnego zjazdu indywidualnego do działki nr [...], byłaby sprzeczna z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r. poz. 124 ze zm., dalej: "rozporządzenie techniczne"), gdyż istnieją inne możliwości dojazdu do wnioskowanej nieruchomości z drogi krajowej nr [...] klasy GP (drogi głównej ruchu przyśpieszonego). Organ dodał, że z załączonych do akt sprawy materiałów dowodowych wynika, że droga krajowa nr [...] na wysokości działki nr [...], oznaczona jest znakiem poziomym "P-7b – linią krawędziową ciągłą szeroką", oznaczającą zakaz zatrzymywania się i przejeżdżania przez nią, znakiem pionowym "A-1 - niebezpieczny zakręt w prawo", usytuowanym w km 612 + 533 po stronie lewej, ponadto znakiem pionowym "D-23 - informującym o stacji paliwowej", usytuowanym w km 612 + 394 (strona lewa). Zarządca drogi poinformował, że ewentualna lokalizacji zjazdu indywidualnego do działki nr [...] niemalże naprzeciw zjazdu publicznego do stacji paliw, położonego w km 612 + 378 po stronie prawej, niewyposażonego w dodatkowe pasy wyłączania i włączania się do ruchu oraz obsługującego wszystkie relacje skrętne, wpłynęłaby na wzrost zagrożenia bezpieczeństwa ruchu na tym odcinku drogi krajowej nr [...]. W szczególności wystąpienie manewrów lewoskrętnych wyłączania się z ruchu, mogłoby przyczynić się do powstawania niebezpiecznych sytuacji z uwagi na możliwość oczekiwania pojazdu na jezdni dwukierunkowej (po jednym pasie ruchu). Równie niebezpieczne byłoby m.in. równoczesne wystąpienie relacji lewoskrętnych dla dwóch zjazdów położonych wzajemnie naprzeciw (lub w pobliżu). Bardzo ważną kwestią, zdaniem organu, w rozpatrywanej sprawie jest występujące na analizowanym odcinku drogi krajowej nr [...] "[...]" wysokie natężenie ruchu drogowego, które podczas Generalnego Pomiaru Ruchu przeprowadzonego w 2015 r. wynosiło aż 9950 poj./dobę (w tym 1825 pojazdów ciężarowych z przyczepą). Niepodważalnym jest, że im większe natężenie ruchu występuje na drodze, tym ograniczenie płynności tego ruchu i prawdopodobieństwo wystąpienia wypadku lub kolizji spowodowanych wjazdem lub wyjazdem z działki i włączeniem się do ruchu na drodze, jest większe. Organ podkreślił, że droga krajowa nr [...] jest przede wszystkim drogą tranzytową i międzynarodową oznaczoną znakiem "E-30", prowadzącą do przejścia granicznego z Ukrainą, a dopiero w dalszej kolejności drogą "lokalną" zaspokajającą lokalne indywidualne potrzeby mieszkańców. W związku z opisanym stanem faktycznym, GDDKiA stwierdził, że wnioskowany zjazd do działek nr [...] byłby zlokalizowany w miejscu niebezpiecznym ww. drogi m.in. z uwagi na usytuowanie wyżej opisanego zjazdu publicznego do stacji paliw oraz wysokie natężenie ruchu drogowego i powodowałby zwiększenie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W sprawach natomiast dotyczących bezpieczeństwa w ruchu drogowym ochrona życia i bezpieczeństwa obywateli w sytuacjach kolizyjnych zasadniczo przeważa nad interesem indywidualnym jednostki czy jej prawem własności (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 1864/14). Pismem z 12 lipca 2021 r. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GDDKiA z [...] czerwca 2021 r., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 6 i art. 7 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób godzący w zaufanie do organów administracji oraz poprzez postawienie interesu społecznego ponad słuszny interes strony, 2) § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia technicznego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nie udzielenie Skarżącemu zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej m [...] do działki o numerze ewid. [...] położonej w obrębie [...] gmina [...] w sytuacji gdy do przedmiotowej nieruchomości brak jest innej możliwości dojazdu. W uzasadnieniu skargi Skarżący umotywował podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę GDDKiA wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji naruszają przepisy prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. W niniejszej sprawie odmówiono Skarżącemu udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], położonej w obrębie [...], gm. [...], ze względu na stwierdzenie, że w sprawie nie zaistniała wyjątkowa sytuacja, o której mowa w § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia technicznego, przemawiająca za uwzględnieniem wniosku Skarżącego, ponieważ istnieje inna możliwość dojazdy do działki Skarżącego nr [...], poprzez teren sąsiednich działek. Materialnoprawna podstawę rozstrzygnięć obu instancji w niniejszej sprawie stanowił art. 29 ust. 1 i ust. 4 u.d.p., zgodnie z którymi budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2 (ust. 1). Ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony (ust. 2). Jak wynika natomiast z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia technicznego, w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego określa się następujące warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów, przy czym przez odstęp między węzłami lub skrzyżowaniami rozumie się odległość między punktami przecięć osi dróg na sąsiednich węzłach lub skrzyżowaniach – droga klasy GP powinna mieć powiązania z drogami klasy Z (wyjątkowo klasy L) i drogami wyższych klas, a odstępy między skrzyżowaniami (węzłami) poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 2000 m oraz nie mniejsze niż 1000 m na terenie zabudowy; dopuszcza się wyjątkowo pojedyncze odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 1000 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 600 m, jeżeli potrzeby funkcjonalno-ruchowe lub ukształtowanie istniejącej sieci drogowej takie odstępy uzasadniają, przy czym stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy w celu obsługi terenów przyległych do pasa drogowego brak jest innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie drogi niższej klasy lub dodatkowej jezdni, o której mowa w § 8a ust. 1 pkt 2. Zgodnie z ustaleniami organu, co potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych sprawy, działka nr [...] położona jest po stronie lewej drogi krajowej nr [...], na odcinku od km około 612 + 330 do km 612 + 380, w niewielkiej odległości od ww. działki tj. w km 612 + 626 po stronie lewej znajduje się zjazd publiczny do drogi wewnętrznej (działka nr [...], obręb [...]) stanowiącej dojazd m.in. do obiektu "[...]" usytuowanego na terenie działki nr [...], obręb [...], przyległej do drogi krajowej nr [...]. Zdaniem organu działka nr [...] może być skomunikowana z drogą krajową nr [...], pośrednio poprzez ww. zjazd publiczny do ww. drogi wewnętrznej i dalej przez teren działki nr [...] i nr [...], po urządzeniu dojazdu przylegającego do pasa drogowego ww. drogi. Kolejnym sposobem zapewnienia dostępu do drogi krajowej nr [...] może być dojazd poprzez ww. drogę wewnętrzną i dalej przez teren działki nr [...] (przyległej do działki nr [...]). Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia GDDKiA oraz treść § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia technicznego – z którego wynika, że stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy w celu obsługi terenów przyległych do pasa drogowego brak jest innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie drogi niższej klasy lub dodatkowej jezdni – należy stwierdzić, że w istocie rzeczy, organ wykazał istnienie w niniejszej sprawie wyjątkowej sytuacji w postaci braku innej możliwości dojazdu do działki Skarżącego nr [...] przyległej do pasa drogowego drogi krajowej nr [...], będącej drogą klasy GP. Powołując się na orzecznictwo NSA, organ wskazał, że możliwość innego dojazdu do działki nr [...] dawałoby ustanowienie na rzecz przedmiotowej nieruchomości, stosownej służebności gruntowej (drogi koniecznej) w postępowaniu przed sądem powszechnym. Jak słusznie jednak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 11 czerwca 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 2446/20, w ustawie o drogach publicznych stanowiącej podstawę prawną do orzekania przez zarządcę w przedmiocie zezwolenia na lokalizacje zjazdu nie znajdują się żadne przepisy szczególne, wprost nakazujące stronie wykorzystanie w pierwszej kolejności uprawnień cywilnoprawnych. W związku z tym Sąd całkowicie zgadza się z poglądem wyrażonym w przywołanym wyroku, że teoretyczna możność ustanowienia służebności gruntowej może stać się przyczyną odmowy zgody na lokalizację zjazdu z drogi publicznej, wówczas, gdy istnieją jeszcze inne, wykazane przez organ okoliczności negatywne wnioskowanej przez stronę lokalizacji zjazdu, sprawiające, że służebność gruntowa będzie eliminowała zagrożenie w ruchu drogowym, jakie zjazd mógłby spowodować. Podkreślenia przy tym wymaga, że organ orzekając w warunkach uznania administracyjnego przy podejmowaniu rozstrzygnięć w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej, jest obowiązany w świetle wynikającej z art. 7 K.p.a., zasady prawdy obiektywnej do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyważenia interesu społecznego oraz słusznego interesu, w tym przypadku Skarżącego. W przedmiotowej sprawie organ uznał, że zgoda na lokalizację wnioskowanego zjazdu mogłoby przyczynić się do wzrostu zagrożenia bezpieczeństwa ruchu na spornym odcinku drogi krajowej nr [...] w związku z tym, że droga krajowa nr [...] na wysokości działki nr [...], oznaczona jest znakiem poziomym "P-7b – linią krawędziową ciągłą szeroką", oznaczającą zakaz zatrzymywania się i przejeżdżania przez nią, znakiem pionowym "A-1 - niebezpieczny zakręt w prawo", usytuowanym w km 612 + 533 po stronie lewej, ponadto znakiem pionowym "D-23 - informującym o stacji paliwowej", usytuowanym w km 612 + 394 (strona lewa). Lokalizacji zjazdu indywidualnego do działki nr [...] niemalże naprzeciw zjazdu publicznego do stacji paliw, położonego w km 612 + 378 po stronie prawej, niewyposażonego w dodatkowe pasy wyłączania i włączania się do ruchu oraz obsługującego wszystkie relacje skrętne, mogłoby przyczynić się do powstawania niebezpiecznych sytuacji w szczególności w przypadku wystąpienia manewrów lewoskrętnych wyłączania się z ruchu, z uwagi na możliwość oczekiwania pojazdu na jezdni dwukierunkowej (po jednym pasie ruchu), jak i przy równoczesnym wystąpienie relacji lewoskrętnych dla dwóch zjazdów położonych wzajemnie naprzeciw (lub w pobliżu). Organ zwrócił również uwagę na natężenie ruchu drogowego na analizowanym odcinku drogi krajowej nr [...], które podczas Generalnego Pomiaru Ruchu przeprowadzonego w 2015 r. wynosiło aż 9950 poj./dobę (w tym 1825 pojazdów ciężarowych z przyczepą). Sąd stwierdza, że GDDKiA przedstawił obiektywne okoliczności mające znaczenie dla bezpieczeństwa w ruch drogowym na przedmiotowym odcinku drogi krajowej nr [...] w związku z wnioskowanym przez Skarżącego zjazdem do działki nr [...], jednak przeprowadzona przez organ analiza bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest niezupełna i nie uwzględnia ona wszystkich istotnych w sprawie okoliczności. Podkreślenia wymaga, że organ dokonał analizy tylko jednej z możliwych sytuacji, a mianowicie lokalizacji zjazdu indywidualnego do działki nr [...] niemalże naprzeciw zjazdu publicznego do stacji paliw, położonego w km 612 + 378 po stronie prawej. Tymczasem przedmiotowa działka nr [...] położona jest po stronie lewej drogi krajowej nr [...], na odcinku od km około 612 + 330 do km 612 + 380, co stwarza możliwość lokalizacji wnioskowanego zjazdu nie bezpośrednio naprzeciw zjazdu publicznego do stacji paliw. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy zgodne z wymogami zasady prawdy obiektywnej z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, wymaga rozważenia przez organ każdego możliwego w sprawie rozwiązania, a więc również sytuacji lokalizacji wnioskowanego zjazdu możliwie najdalej od zjazdu publicznego do stacji paliw, gdzie nie będzie miało miejsca równoczesne wystąpienie relacji lewoskrętnych dla dwóch zjazdów położonych wzajemnie naprzeciw (lub w pobliżu). Ponadto organ analizując kwestię bezpieczeństwa w ruchu drogowym na przedmiotowym odcinku drogi krajowej w związku z wnioskowanym zjazdem do działki nr [...], w ogóle nie uwzględnił celu w jaki Skarżący wnioskuje o zgodę na lokalizację spornego zjazdu. Jak natomiast organ wskazał w zaskarżonej decyzji, zjazd ma służyć do obsługi komunikacyjnej działki nr [...] wykorzystywanej do celów "pozyskiwania drewna", bez prowadzenia działalności gospodarczej i planowany zjazd byłby wykorzystywany sporadycznie, kilka razy w miesiącu, pojazdem o nośności do 3,5 tony. GDDKiA uznał, że okoliczność ta przemawia za tym aby skomunikowanie działki nr [...] z drogą krajową nr [...] nastąpiło poprzez sąsiednie działki poprzez ustanowienie służebności gruntowej (drogi koniecznej), pominął ją natomiast zupełnie przy ocenie bezpieczeństwa na spornym odcinku drogi krajowej, co w ocenie Sądu stanowi istotny mankament decyzji obu instancji. Jak bowiem wyżej wskazano teoretyczna możliwość ustanowienia służebności gruntowej może stać się przyczyną odmowy zgody na lokalizację zjazdu z drogi publicznej, wówczas, gdy przemawiają za tym przede wszystkim względy bezpieczeństwa drogowego, gdy lokalizacji zjazdu we wnioskowanej lokalizacji groziłoby realnymi niebezpiecznymi sytuacjami, wykraczającymi ponad niebezpieczeństwo związane z lokalizacją każdego zjazdu z drogi krajowej o dużym natężeniu ruchu. Z powyższych względów Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania art. 7, at. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. GDDKiA przyjął bowiem, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego wnoszonego przez Skarżącego, nie wyjaśniając w sposób dokładny stanu faktycznego z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu Strony, poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Rozpatrując ponownie sprawę, organ oceniając kwestię bezpieczeństwa w ruchu drogowym na spornym odcinku drogi krajowej nr [...] w związku z wnioskowanym przez Skarżącego zjazdem, uwzględni możliwość lokalizacji wnioskowanego zjazdu nie naprzeciw zjazdu publicznego do stacji paliw oraz w każdym przypadku uwzględni okoliczność podnoszoną przez Skarżącego o sporadycznym wykorzystaniu zjazdu do zalesionej działki nr [...], pojazdem o nośności do 3,5 tony. Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia Sąd orzekł, jak w wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.). O kosztach postępowania, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ww. ustawy.