IV SAB/Wa 1028/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Paweł Dańczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2020 r. w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie wpisu do ewidencji oświadczenia o zamiarze powierzenia pracy cudzoziemcowi postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego. UZASADNIENIE Przewodnicząca Wydziału zarządzeniem z 5 października 2020 r. wezwała skarżącą Spółkę m.in. do uzupełnienia braków skargi przez nadesłanie dokumentu, z którego wynika sposób jej reprezentacji, tj. odpisu z KRS – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi powinien uprzednio pochylić się nad wymogami jej dopuszczalności. Materia reprezentacji osób prawnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym została natomiast uregulowana w art. 28 i art. 29 p.p.s.a., z których wynika, że dokonują one czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, a podmioty te mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Lektura akt wskazuje, że wezwanie zostało skutecznie doręczone na adres profesjonalnego pełnomocnika Spółki 12 listopada 2020 r. Ostatni dzień terminu na wykonanie wezwania przypadał zatem na 19 listopada 2020 r. Skarżąca Spółka nie nadesłała jednak odpisu z KRS. Sąd podziela natomiast stanowisko, że nie ma kompetencji do samodzielnego zweryfikowania umocowania prezesa zarządu do działania w imieniu skarżącej Spółki, pomimo posiadania numeru NIP, gdyż wydruk komputerowy informacji o podmiotach wpisanych do KRS nie czyni wezwania do uzupełnienia braków w postaci dokumentu, z którego wynika sposób jej reprezentacji, zbędnym. To na skarżącej Spółce spoczywa obowiązek wykazania umocowania do działania w jej imieniu, a Sąd nie może wyręczać jej w wykonaniu ciążących na niej obowiązków procesowych. Co istotne, Spółka nie kwestionowała prawidłowości wezwania lub sposobu jego doręczenia. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.