VII SA/Wa 1191/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2012 r. sprawy ze skargi V. T., E. .D., T. M. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszonego zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych skargę oddala. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2012r., nr [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzje Starosty [...] zachodniego nr [...] z dnia [...] stycznia 2012r., , która organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych - budowy budynku gospodarczego o pow. 35 m2 na działce o nr ew. [...], obręb L., I.. W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymał argumentacje zawartą w decyzji pierwszoinstancyjnej. Stwierdził, że wystarczającym powodem do wniesienia sprzeciwu w trybie art. 30 ust 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane jest to, że działka objęta inwestycją stanowi teren leśny [...] Parku Narodowego, pozostaje poza granicami obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zagospodarowanie nieruchomości stanowiącej ww. działkę jest podporządkowane ustawie o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004r., (Dz.u. 09.151.1220 t.j.), gdzie zgodnie z art. 15 istnieją ograniczenia inwestycyjne. Organ II instancji wskazał, że stan prawny działki odzwierciedla wypis z rejestru gruntów, a także księga wieczysta, prowadzona dla tej nieruchomości. Kwestionowane przez inwestora objecie działki przez Park, pozostaje poza zakresem sprawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli W. T., E. D., T. M. L.. Dochodząc uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji zarzucili naruszenia art. 7 i 15 ustawy o ochronie przyrody, art. 3 i 30 ust 6 pkt 2 oraz art. 29 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, a nadto rażące naruszenie przepisów art. 6,7,8,9,10 w zw. z art. 77, 81 i 107 k.p.a. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że nie kwestionują leśnego przeznaczenia działki, ale ona pozostaje z prawem zabudowy począwszy od 1939r. Wojewoda z naruszeniem prawa nie zebrał w tym zakresie materiału dowodowego w sprawie. Tymczasem poprzednicy prawni obecnych właścicieli nabyli w 1939r działkę jako leśną ale z prawem zabudowy, wynikającym z planu osiedla [...] wykonanym w 1934r. Następnie akty prawne po 1945 r., przeznaczały działkę na gospodarkę leśną , ale gdyby doszło do odebrania wcześniej istniejącego prawa zabudowy musiałby w tym zakresie zostać wprowadzony zapis w księdze wieczystej, a takiego organ nie ustalił. Skarżący wskazali, że wraz z utworzeniem [...] parku Narodowego w 1959r., ich działka faktycznie znalazła się w jego granicach., co nie oznacza , że nastąpiło to zgodnie z prawem. Skarżący powołali wyrok Sądu Najwyższego IV CSK 63/11 i 77/11 , gdzie stwierdzono, że okres PRL z punktu widzenia praw podmiotowych właścicieli nieruchomości traktować powinno się jako silę wyższą , która zawiesza wszelkie możliwości dochodzenia prze właścicieli swych praw. Początkowo, utworzenie parku nie odbierało prawa zabudowy działki, a uzależniało je od zgody władz Parku. Ponadto, jak wynika z art. 14.7 ustawy o ochronie przyrody z 1991 r., nie było ustawowych upoważnień do włączenia do Parku nieruchomości bez zgody ich właścicieli. Skarżący powołując się na orzecznictwo sądowe podnieśli też, że ograniczenie ich prawa własności nie może być interpretowane rozszerzająco. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja, organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa. Przepis art. 30 ust 6 pkt 2 stanowi , że organ wnosi sprzeciw jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Sąd podziela stanowisko organów, co do zasadności wniesienia sprzeciw od zgłoszenia przedmiotowej w sprawie inwestycji. Działka, gdzie inwestycja miała być zlokalizowana jest działką leśna, o czym stanowi ewidencja gruntów ale także stosowny zapis w księdze wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości. Tej okoliczności skarżący z resztą nie kwestionują. Ponadto, działka znajduje się na terenie [...] Parku Narodowego, a stąd wynika ograniczenie w inwestowaniu na niej zgodnie z przepisem art. 15 ustawy o ochronie przyrody. W myśl tego przepisu zabrania się budowy lub przebudowy obiektów 2 budowlanych i urządzeń technicznych, z wyjątkiem obiektów i urządzeń służących celom parku narodowego albo rezerwatu przyrody. W ocenie Sądu, poza niniejsza sprawą pozostają kwestie legalności włączenia nieruchomości do terenu Parku. Nie ma możliwości, ani przed organem budowlanym rozpoznającym zgłoszenia, ani przed Sądem rozpoznającym skargę - skutecznego kwestionowania, jak dążą skarżący, zgodności z prawem zaliczenia nieruchomości do obszaru Parku i pozbawienia jej statusu działki z prawem do zabudowy. Ustalenie stanu prawnego nieruchomości po myśli skarżących, może nastąpić li tylko w odrębnym postępowaniu. Zarzut naruszenia art. 6, 77 k.p.a. i nie przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego na okoliczność charakteru działki objętej inwestycją, w świetle ww. wskazań, Sąd ocenia jako nieuzasadniony. Dla zbadania dopuszczalności zgłoszenia niniejszej inwestycji organ, czerpał wystarczającą i wiążącą go wiedzę z danych rejestru gruntów i z księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości. Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.( Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.)