II OZ 937/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 18 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W., M. W., M. W. i J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 237/09 o odrzuceniu zażalenia D. W., M. W., M. W. i J. W. z dnia 26 czerwca 2010 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 237/09 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi D. W. i M. W. w przedmiocie wymierzenia grzywny Dolnośląskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 1350/03 postanawia: 1) odrzucić zażalenie M. W. i J. W. 2) oddalić zażalenie D. W. i M. W.. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie skarżących z dnia 26 czerwca 2010 r. na postanowienia tego Sądu z dnia 27 maja 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 12 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 237/09. W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia Sąd wskazał, że pismem z dnia 26 czerwca 2010 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 28 czerwca 2010 r., skarżąca D. W., działając w imieniu własnym i jako pełnomocnik skarżących M. W. i J. W., a także skarżący M. W. zakwestionowali postanowienie z dnia 27 maja 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Przedmiotowe pismo, w świetle wyjaśnień skarżącej zawartych w piśmie z dnia 20 lipca 2010 r., stanowiło zażalenie na ww. postanowienie z dnia 27 maja 2010 r., niezależne od innego zażalenia złożonego na to samo postanowienie w dniu 22 czerwca 2010 r. Sąd podkreślił, że zażalenie z dnia 26 czerwca 2010 r. na postanowienie z dnia 27 maja 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało sporządzone osobiście przez skarżącą, pomimo skierowanego do niej przez Sąd pouczenia, że zażalenie na postanowienie tego rodzaju powinno być sporządzone przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym. Zatem zażalenie na ww. postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej nie spełniało warunku z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", bowiem nie zostało sporządzone przez uprawniony podmiot. Sąd wskazał również, że zgodnie z art. 194 § 2 p.p.s.a., zażalenie na postanowienie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Z kolei przepis art. 67 § 5 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Z akt sprawy wynika, że odpisy orzeczenia z dnia 27 maja 2010 r. zostały doręczone: w dniu 4 czerwca 2010 r. pełnomocnikowi skarżących adw. J. N. natomiast w dniu 22 czerwca 2010 r. D. W., jako pełnomocnikowi skarżących M. W. i J. W.. W tej sytuacji, zdaniem Sądu pierwszej instancji, termin do wniesienia zażalenia przez D. W. i M. W. biegł od chwili doręczenia wyżej wymienionego postanowienia ich pełnomocnikowi, a więc od dnia 4 czerwca 2010 r. Złożenie zażalenia w dniu 28 czerwca 2010 r. nastąpiło zatem w odniesieniu do tych skarżących z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Pismem z dnia 10 września 2010 r. zażalenie na postanowienie z dnia 18 sierpnia 2010 r. wniosła – w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik M., M. i J. W. - D. W., przedstawiając w nim obszernie okoliczności przedmiotowej sprawy i nie odnosząc się do oceny prawnej zwartej w zaskarżonym postanowieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenia nie mogą odnieść żądanego skutku, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zażalenia wniesionego w imieniu M. W. i J. W. należy wskazać, że w rozpoznawanej sprawie M. W. i J. W. nie zostali zwolnieni z obowiązku uiszczania kosztów sądowych, zwolnienie bowiem od tego obowiązku, ustanowione postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2009 r., dotyczy wyłącznie skarżących D. W. i M. W.. W związku z tym prawomocnym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 października 2010 r. (zażalenie na to zarządzenie zostało oddalone postanowieniem NSA z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt II OZ 591/11) M. W. i J. W. zostali wezwani do uiszczenia wpisu od przedmiotowego zażalenia na postanowienie z dnia 18 sierpnia 2010 r. Ponieważ M. W. i J. W. nie opłacili należnego wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 18 sierpnia 2010 r., zażalenie wniesione w ich imieniu podlegało odrzuceniu. Rozstrzygając natomiast w przedmiocie zażalenia wniesionego przez skarżących D. W. i M. W. należało wziąć pod uwagę, że przepis art. 194 § 4 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny określa, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, wskazując jednocześnie, iż odpowiednie zastosowane znajduje przepis art. 175 § 2 p.p.s.a., w których określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. Tymczasem D. W., pomimo pouczenia udzielonego przez Sąd pierwszej instancji, sporządziła osobiście zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2010 r., którym została odrzucona skarga kasacyjna. A zatem zasadne było stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu z dnia 18 sierpnia 2010 r., który uznał, że zażalenie sporządzone osobiście przez skarżącą było niedopuszczalne i podlegało odrzuceniu. Słusznie również uznał Sąd pierwszej instancji, że określony w art. 194 § 2 p.p.s.a. siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia, w sytuacji, gdy skarżący – tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie w przypadku D. W. i M. W. - reprezentowani są przez pełnomocnika, rozpoczyna bieg od chwili doręczenia odpisu postanowienia pełnomocnikowi. Jako że pełnomocnikowi skarżących adw. J. N. odpis zaskarżonego postanowienia z dnia 27 maja 2010 r. doręczono w dniu 4 czerwca 2010 r., to termin wniesienia zażalenia na ww. postanowienie upłynął w dniu 11 czerwca 2010 r. Zatem zażalenie wniesione (nadanie w urzędzie pocztowym) w dniu 28 czerwca 2010 r. należało uznać za spóźnione i – jak to właściwie uczynił Sąd pierwszej instancji - odrzucić. Wyjaśnić nadto należy, że dla określenia daty, w jakiej upłynął termin do wniesienia zażalenia przez skarżących D. W. i M. W. bez znaczenia pozostaje fakt doręczenia skarżącej D. W., jako pełnomocnikowi M. W. i J. W., w dniu 28 czerwca 2010 r. odpisu postanowienia z dnia 27 maja 2010 r. Od dnia 28 czerwca 2010 r. bowiem należałoby liczyć bieg terminu do wniesienia zażalenia wyłącznie przez M. W. i J. W.. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, przy czym podstawę prawną pkt. 1 postanowienia stanowił przepis art. 220 § 3 p.p.s.a., zaś podstawę pkt. 2 przepisy art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.