II SA/Wa 652/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant referent stażysta Magdalena Morawiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2019 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stosowania przepisów uchyla zaskarżoną decyzję UZASADNIENIE Zaskarżonym aktem, wobec treści art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2018 r., poz. 132, ze zm.), zwanej dalej "ustawą zaopatrzeniową", w zw. z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", odmówiono wyłączenia stosowania wobec p. S. P. – zwanego dalej "Wnioskodawcą" - art. 15c, 22a i 24a ustawy zaopatrzeniowej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy: - Wnioskodawca - pismem z [...] listopada 2017 r. - wystąpił o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej; w uzasadnieniu wskazał, że służbę w Milicji Obywatelskiej pełnił w okresie [...] lutego 1979 r. do [...] listopada 1989 r.; począwszy od pierwszego dnia służby do [...] stycznia 1988 r. służył w pionie [...], realizując zadania [...] w Komendzie Miejskiej Milicji Obywatelskiej w [...].; w związku z pogarszającym się stanem zdrowia, zwrócił się do przełożonych z prośbą o przeniesienie do służby nie wymagającej tak znacznego wysiłku fizycznego; w efekcie przeniesiono go do dalszego pełnienia służby w Wojewódzkim Urzędzie Spraw Wewnętrznych w [...] do jego obowiązków należało tam pełnienie służby na posterunkach stałych, zlokalizowanych przy wejściach do zagranicznych przedstawicielstw dyplomatycznych; o pełnieniu służby w strukturach Służby Bezpieczeństwa dowiedział się z zaświadczenia o przebiegu służby - po odejściu na emeryturę z dniem [...] listopada 1989 r.; służba w Wojewódzkim Urzędzie Spraw Wewnętrznych w [...] polegała jedynie na zapewnieniu bezpieczeństwa dyplomatom państw obcych, rezydującym na terenie miasta [...].; Wnioskodawca nie wykonywał żadnych czynności operacyjno-rozpoznawczych, ani dochodzeniowo –śledczych; w strukturach SB służył zaledwie przez 22 miesiące, jest inwalidą I grupy, kwota o jaką obniżono emeryturę, ma poważny wpływ na jakość jego życia, - z akt sprawy wynika, że Wnioskodawcę zwolniono ze służby w Wojewódzkim Urzędzie Spraw Wewnętrznych w [...] z dniem [...] listopada 1989 r.; ma ustalone prawo do emerytury z uwzględnieniem art. 15c ustawy zaopatrzeniowej, - Instytut Pamięci Narodowej - Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, zwany dalej "IPN", uznał służbę Wnioskodawcy od [...] lutego 1988 r. do [...] listopada 1989 r. za pełnioną na rzecz totalitarnego państwa, w rozumieniu art. 13b ustawy zaopatrzeniowej; to okres 1 roku i 10 miesięcy; całkowity czas służby Wnioskodawcy wynosił 18 lat, 9 miesięcy i 29 dni, - z kopii akt osobowych, przekazanych przez IPN (pismem z [...] marca 2018 r.), nie wynika, aby Wnioskodawca nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby po 12 września 1989 r., - na podstawie art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej można w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wyłączyć stosowanie art. 15c, 22a i 24a, ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia; wskazane przesłanki muszą być spełnione łącznie, - przy rozstrzyganiu spraw, wobec art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, fundamentalne znaczenie ma zamieszczenie tam w istocie dwu przesłanek, których spełnienie otwiera możliwość jego zastosowania do konkretnej osoby; przepis ten nakłada na organ również obowiązek weryfikacji, czy rozpatrywana sprawa stanowi szczególnie uzasadniony przypadek; tylko w takiej sytuacji dopuszczono możliwość wyłączenia stosowania przepisów ogólnych (art. 15c, 22a i 24a ustawy zaopatrzeniowej), - przesłanki zastosowania danej regulacji są nieostre; oznacza to, że intencją ustawodawcy było zagwarantowanie uprawnionemu organowi administracji możliwości indywidualnego podejścia do każdej sprawy, poprzez wprowadzenie uznania administracyjnego, - pierwsza z przesłanek – krótkotrwałość służby - musi być każdorazowo oceniana indywidualnie; winna być ona rozpatrywana przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym, jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa; dodatkowo należy ocenić powyższą przesłankę w aspekcie proporcjonalnym - w porównaniu stosunku służby na rzecz totalitarnego państwa do całości okresu służby byłego funkcjonariusza; oznacza to, że - obok oceny, czy dany okres może być uznany jako "krótkotrwały" w ujęciu ogólnym – należy go oceniać także abstrakcyjnie, jako stosunek tego czasu do całego okresu służby; krótkotrwałość jest wprawdzie pojęciem nieostrym, w zakresie którego trudno sformułować choćby przybliżoną definicję; przy oparciu się jednak na wykładni językowej krótkotrwałość jest tożsama z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością; również ze słownika wyrazów bliskoznacznych można przytoczyć synonimy danego słowa - to: "chwilowy, doraźny, niedługi, niestały, nietrwały, okresowy, przejściowy, przemijający, tymczasowy, krótkookresowy, czasowy, trwający krótko, niedługo trwający, nieustabilizowany, szybki, epizodyczny" (Wielki słownik wyrazów bliskoznacznych, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005 r.); pierwszeństwo wykładni językowej jest przy tym powszechnie akceptowane w orzecznictwie i piśmiennictwie (np. wyrok Sądu Najwyższego z [...] czerwca 2015 r. w sprawie o sygn. akt II CSK 518/14), - wskazano także jak - zdaniem organu - należy wykładać warunki zastosowania wyjątku opisane jako "rzetelne pełnienie służby" oraz pojęcie "szczególnie uzasadniony przypadek"; odnosząc się do tego ostatniego wskazano, że zachodzi on wówczas, gdy funkcjonariusz - poza spełnieniem dwóch innych wymaganych przesłanek, miał wybitne osiągnięcia w służbie - szczególnie wyróżniające go na tle pozostałych; wobec tego uprawnienie z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalna, a "rzetelność" służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami; tylko wówczas można uznać, że w sprawie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek", - w przedmiotowej sprawie całkowity okres służby Wnioskodawcy wynosi 18 lat i 9 miesięcy i 29 dni; gdy służba pełniona była na rzecz totalitarnego państwa przez 1 rok i 10 miesięcy, nie można uznać jej za krótkotrwałą; okres służby na rzecz totalitarnego państwa zarówno w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym - stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniony jako krótkotrwały, - organ nie kwestionuje rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez Wnioskodawcę w trakcie pełnienia służby po 12 września 1989 r.: nie ma jednak dowodów, aby była ona pełniona z narażeniem zdrowia i życia; uwzględniając datę zwolnienia Wnioskodawcy ze służby - 30 listopada 1989 r. - niespełna 3-miesięczny okres jej pełnienia po 12 września 1989 roku, nie pozwala na obiektywną ocenę spełnienia przesłanki zawartej w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej, - Wnioskodawca nie legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi go na tle pozostałych funkcjonariuszy; zarówno postawa i osiągnięcia strony w służbie, jak również charakter i warunki jej pełnienia, nie dowodzą, aby przedmiotowa sprawa stanowiła szczególnie uzasadniony przypadek, pozwalający na skorzystanie z uprawnień wynikających z przepisu ustawy zaopatrzeniowej, skutkujących wyłączeniem stosowania ogólnie obowiązującego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. W skardze podniesiono: - we wniosku powołano fakt krótkotrwałości oraz brak świadomości pełnienia służby w Służbie Bezpieczeństwa; o ile brak świadomości pełnienia takiej służby, ze względów czysto formalnych, nie mógł być bezpośrednią przesłanką, pozwalającą na zadośćuczynienie oczekiwaniu Wnioskodawcy, o tyle krótkotrwałość tej służby stanowił podstawę do uwzględnienia wniosku, - w decyzji dokonano dowolnej interpretacji art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej; podniesiono, że do wyłączenia stosowania art. 15c tej ustawy jest konieczne łączne zaistnienie przesłanek opisanych w pkt. 1 i pkt. 2 art. 8a ust. 1 tego aktu; jest to błędne założenie; z samej konstrukcji przepisu nie wynika, jakoby interpretacja taka była właściwa; w art. 8a nie ma zapisu świadczącego, że obie przesłanki muszą zostać spełnione jednocześnie, - tylko z ostrożności odnotowano, że nie ma przesłanek dla przyjęcie, że Wnioskodawcy nie pełnił służby po 12 września 1989 r. rzetelnie; dysponując jego aktami osobowymi, można zauważyć, że nie ma tam informacji, jakoby Wnioskodawca zaniedbywał swoje obowiązki; zwrot natomiast "w szczególności z narażeniem zdrowia i życia" nie wskazuje, że tylko przy zaistnieniu zdarzeń narażających na takie zagrożenia, uznać można służbę za pełnioną rzetelnie, - dowolne jest uznanie, że 22 miesiące są okresem długotrwałym, w kontekście służby trwającej łącznie 130 miesięcy; okres ten jest krótkotrwały w porównaniu do całego okresu zatrudnienia w organach ścigania, a także okresu służby pełnionej w pionie prewencji Milicji Obywatelskiej; - w decyzji próbowano dowieść, jakoby użyte w ustawie określenie "szczególnie uzasadniony przypadek" wskazywało, że zwolnienie z zastosowania art. 15c może nastąpić wobec funkcjonariusza, który spełnił łącznie obie przesłanki wynikające z art. 8a, tylko wówczas, kiedy legitymuje się on wybitnymi osiągnięciami; jest to interpretacja nie tylko dowolną, ale dodatkowo rozszerzającą; z konstrukcji omawianego przepisu konieczność zaistnienia takiej okoliczności nie wynika, - organ kierował się chęcią wzięcia nieuzasadnionego odwetu za służbę Wnioskodawcy, pełnioną w "organach bezpieczeństwa PRL"; w państwie prawa, którego organ powinien być przedstawicielem, nie jest to dopuszczalne. Wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz zobowiązanie organu do wydania decyzji zgodnej z wnioskiem z [...] listopada 2017 r. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Sąd zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem przepisu prawa materialnego – art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej - przez błędne uznanie jakoby nie zachodziła wskazana tam przesłanka. Miało to istotny wpływ na wynik sprawy. Nie ustalono bowiem równocześnie prawidłowo, czy zachodzą pozostałe warunki dla wyłączenia zastosowanie art. 15c, ustawy zaopatrzeniowej. Było to następstwem naruszenia przepisów prawa procesowego – art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. – co do obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy w jej ważnych aspektach. Mogło mieć to z kolei istotny wpływ na jej wynik. W danym zakresie zarzuty skargi są zasadne. W sprawie nie są sporne istotne dla wydania zaskarżonego orzeczenia okoliczności faktyczne - ogólnie czas służby Wnioskodawcy oraz okres jej pełnienia na rzecz totalitarnego państwa, w rozumieniu ustawy zaopatrzeniowej. Wobec wcześniejszego zreferowania za organem, ich powtarzanie byłoby bezzasadne. Opisując ramy prawne sprawy, trafnie wprawdzie skonstatował organ, że regulacja art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej jest jednoznaczna, w tym zakresie, że dla zastosowania zakreślonego nią wyjątku konieczne jest kumulatywne spełnienie trzech warunków. Powtarzanie jego argumentacji byłoby bezzasadne wobec uprzedniego przytoczenia. Wbrew wywodom skargi, o potrzebie spełnienia łącznie warunku wskazanego w pkt 1 i 2 danego przepisu przesadza użycie spójnika "oraz". Zwraca jednak uwagę, co także odnotował także organ, że wymienione w tym przepisie warunki zakreślono wyrażeniami nieostrymi, niedookreślonymi - o charakterze ocennym. Dla rozważenia, czy znajdują one w konkretnej sprawie zastosowanie, wobec stosownego wniosku funkcjonariusza, konieczna jest więc prawidłowa wykładnia użytych pojęć, zarówno w kontekście znaczenia wedle reguł języka potocznego, jak i podejmując próbę zrekonstruowania woli przyjmującego daną regulację prawodawcy. W innym przypadku zastosowanie pojęć nieostrych mogłoby prowadzić do całkowitej dowolności orzekania w sprawie a tego rodzaju intencji nie sposób przypisywać racjonalnemu prawodawcy w praworządnym państwie. Pojęcia nieostre nie zostały wprowadzone w celu zapewnienia dowolności orzekania lecz dla maksymalnej elastyczności - aby zrealizować cel danej regulacji, w kontekście artykułowanych przez prawodawcę przesłanek jej wprowadzenia. W rozpatrywanym przypadku zadaniem organu była m.in. ocena, czy względem Wnioskodawcy mogą zostać wyłączone ustalone ustawą zaopatrzeniową reguły ogólne, wobec warunku krótkotrwałości służby na rzecz totalitarnego państwa, definiowanej art. 13b tego aktu. Trafnie zauważa organ administracji, że pojęcie krótkotrwały ma stosunkowo szeroką konotację w języku potocznym. Przywołano też słownikowe znaczenie danego wyrazu. Jednak nie sposób uznać, aby prawidłowo zrekonstruowano znaczenie tego pojęcia w kontekście jego użycia w analizowanej regulacji. Organowi umknęło mianowicie, że - w języku potocznym - pojęcie krótkotrwały jest używane przy opisie różnych zjawisk czy wydarzeń i - zależnie od kontekstu – może charakteryzować diametralnie różne okresy. Szersze rozważanie w danym zakresie zamieszczono w uzasadnieniu, zapadłego w analogicznej sprawie, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z Warszawie z 3 czerwca 2019 r. o sygn. akt I SA/Wa 2346/18. Sąd w tym składzie uważa je za trafne. Wobec dostępności tegoż dokumentu w sieci teleinformatycznej (na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) powtarzanie sformułowanej tam argumentacji byłoby bezzasadne. Dość stwierdzić, że pojęcie krótkotrwałej pracy (analogicznie służby) odnoszone jest z reguły do ogólnego czasu aktywności zawodowej osób, w tym świadczenia pracy na rzecz poszczególnych pracodawców. Z perspektywy aktywności zawodowej ludzi trwającej z reguły kilkadziesiąt lat, okres niespełna 2 lat (1 rok i 10 miesięcy) może być potocznie określony jako krótkotrwały. Nie może mieć przy tym znaczenia w sprawie, że - w danym przypadku - funkcjonariusz całą służbę pełnił relatywnie krócej niż przeciętnie (niecałe 19 lat). Brak podstaw dla przyjęcia aby - z woli prawodawcy - takie warunkowanie mogło mieć istotne znaczenie - stawiało funkcjonariusza w gorszej sytuacji prawnej, zwłaszcza gdyby pozostawało to faktycznie w związku z pogorszeniem jego sytuacji zdrowotnej. W rozpatrywanym przypadku Wnioskodawca powoływał się na zły stan zdrowia pod koniec służby w Milicji Obywatelskiej oraz wskazał, że jest inwalidą I. grupy. Organ natomiast tego nie kwestionował. W takich przypadkach odnoszenie się do proporcji pomiędzy czasem służby na rzecz totalitarnego państwa w stosunku do całości zatrudnienia w formacjach mundurowych przez konkretnego funkcjonariusza - dla oceny, czy może być ona traktowana jako krótkotrwała - nie jest zasadne. Wobec powyższych uwarunkowań nie znajduje podstaw. przyjęta przez organ, zawężająca wykładnia pojęcia służba krótkotrwała. Orzekając w sprawie mylnie więc przyjęto, jakoby służby na rzecz totalitarnego państwa, gdy trwała 1 rok i 10 miesięcy, wobec pełnienia obowiązków prawie 19 lat, nie należało określić jako krótkotrwała. Wykluczało to zdaniem organu zastosowanie wyjątku, zakreślonego art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, skoro warunki muszą być spełnione łącznie. Jednocześnie, w świetle zgromadzonej dokumentacji, organ nie kwestionował, że Wnioskodawca – choć jego służba po 12 września 1989 r. była bardzo krótka - rzetelnie pełnił obowiązki, co może stanowić o wystąpieniu drugiej przesłanki zastosowania wyjątku. W danej sprawie organ administracji winien był też dalej wnikliwie rozważyć, czy zachodzi warunek opisany przez prawodawcę, jako "szczególnie uzasadniony przypadek". Brak wyjaśnienia tej kwestii stanowił o naruszenie przepisów postępowania w zakresie obowiązku właściwego rozpatrzenia sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Nie ma bowiem podstaw, aby założyć a priori, że dany przepis nie powinien znaleźć w przypadku Wnioskodawcy zastosowania. Czyni to zasadnymi zarzuty skargi, co do zaniechania obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy w danym aspekcie, w związku z treścią art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W skardze przepisów tych wprawdzie nie przywołano lecz Sąd nie jest tu związany zarzutami skargi, wobec treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). Wobec sformułowanego przez organ stanowiska, co do rozumienia wyrażenia "szczególnie uzasadniony przypadek", należy wskazać, że prawodawca nie zacieśnił tego pojęcia wyłącznie do potrzeby wyróżnienia się danego funkcjonariusza czy posiadania przezeń nadzwyczajnych, ponadprzeciętnych zasług po 12 września 1989 r. wobec treści art. 8a ust. 2 pkt 2. Mając na względzie wyrażone przez projektodawcę cele wprowadzenia Noweli oraz rolę w tym kontekście regulacji art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, należy uznać, że szczególnie uzasadnionym przypadkiem może być także przykładowo sytuacja, gdy zastosowanie reguły z art. 15c ust. 3 ustawy zaopatrzeniowej prowadziłoby do utraty uprawnień nabytych w trakcie długoletniej służby w formacjach mundurowych, których zadaniem było zapewnienie bezpieczeństwa obywateli także przed dniem 12 września 1989 r., gdyby zastosowanie reguł ogólnych doprowadziło do utraty części uprawnień emerytalnych (obniżenie świadczeń) gdy występują szczególne okoliczności, pozostające w związku z warunkami pełnieniem służby na rzecz totalitarnego państwa, w kontekście przesłanki zastosowania wyjątku opisanej w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowy. Istnieć mogą bowiem tego rodzaju szczególne uwarunkowania - w kontekście pełnienia służby na rzecz totalitarnego państwa (oczywiście wyłącznie krótkotrwałego) - że zastosowanie reguł w postaci obniżenia świadczeń nie znajduje uzasadnienia w celach przyjęcia Noweli. W radiach rozpoznawanej sprawy funkcjonariusz realizował czynności w jednostce, gdzie służbę prawodawca kwalifikuje jako pełnioną na rzecz totalitarnego państwa (jest to poza sporem). We wniosku twierdził, że było to następstwem przeniesienia ze względu na stan zdrowia (brak możliwości wykonywania zadań patrolowo-interwencyjnych w Milicji Obywatelskiej) a realizowane przez niego czynności miały charakter służby wartowniczej przed placówkami dyplomatycznymi. Organ nie podjął próby weryfikacji twierdzeń Wnioskodawcy w danym zakresie. Błędnie przyjął, jakoby nie mogło mieć to znaczenia w sprawie w kontekście wystąpienia szczególnie uzasadnionego przypadku, wykładając znaczenie tego pojęcia w sposób dowolny - zawężajacy. Organ nie może wprawdzie w tym kontekście opierać się wyłącznie na twierdzeniach Wnioskodawcy – jako strony zainteresowanej wynikiem sprawy. O ile jednak ujawnionoby wiarygodne dowody na przywoływane okoliczności, organ winien rozważyć czy nie stanowią one o szczególnie uzasadnionym przypadku, w kontekście celów regulacji wprowadzonych Nowelą. W tym kontekście organ nie wyjaśnił stosownie wnikliwie sprawy dla ustalenia, czy zachodzą przesłanki zastosowania wyjątku z art. 8a ust. 1, w kontekście szczególnie uzasadnionego przypadku. Uchybienie przepisom postępowania, co do obowiązków właściwego wyjaśnienia sprawy w tym zakresie, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Bez znaczenia jest natomiast w rozpoznawanej sprawie kwestia znaczenie sformułowania, zamieszczonego w części końcowej art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej. W danym przypadku bowiem Wnioskodawca - po wskazanej w tej jednostce redakcyjnej dacie - nie pełnił służby z narażeniem życia lub zdrowia, w zakresie wykraczającym poza zwykłe powinności funkcjonariusza służb mundurowych. Twierdzeń takich nie zawarto nawet w skardze. Organ z kolei trafnie wskazał w uzasadnieniu skarżonego aktu, że wystąpienie tam wskazanych zdarzeń nie jest niezbędne do wyłączenie zasad ogólnych wypłaty świadczeń dla funkcjonariuszy. Wobec nie dokonania przez organ ustaleń faktycznych, które mogą mieć istotne znaczenie dla wyniku danej sprawy, przedwczesne byłoby zajmowanie przez Sąd stanowiska, czy powinien znaleźć zastosowanie wobec Wnioskodawcy przepis prawa materialnego, zakreślający przesłanki połączenia zasad ogólnych – art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Chybione są natomiast wywody skargi, jakoby uzasadnienie zaskarżonego aktu wskazywało na zamiar organu działań pozaprawnych, poprzez zastosowanie niekorzystnej dla strony interpretacji przepisu ("chęć wzięcia nieuzasadnionego odwetu"). Treść uzasadnienia nie daje podstaw do sformułowania potwierdzającego taką intencję wniosku. Organ natomiast – jak wskazano wcześniej – błędnie wyłożył treść stosownej regulacji normatywnej. Nie może mieć z kolei znaczenia w sprawie podnoszona we wniosku kwestia aktualnej, indywidualnej sytuacji finansowej byłego funkcjonariusza, także w kontekście tego, że jest inwalidą I. grupy. Możliwość włączenie ogólnych reguł uposażenia, w myśl art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, prawodawca powiązał generalnie z okolicznościami jej pełnienia czy to na rzecz totalitarnego państwa (w tym kwestia krótkotrwałości) bądź w okresie funkcjonowania państwa demokratycznego (rzetelność w tym narażanie życia lub zdrowia). Prawodawca przewiduje przy tym szczególne przypadki przyznania świadczenia funkcjonariuszom bądź ich rodzinom gdy nie są one im w ogóle należne wedle ogólnych zasad - tak art. 8 ustawy zaopatrzeniowej. Nie dopuszczono jednak uznaniowego ich zwiększania, ponad należną wysokość, wobec szczególnych potrzeb uposażonych. Brak podstaw do uznania aby treścią art. 8a ust. 1 chciano tę ogólną regułę przełamać. Stąd wniosek, że instytucja wyłączenia stosowania reguł ogólnych, przewidziana w art. 8a ust. 1, nie ma charakteru formy pomocy socjalnej. Bez znaczenia jest wobec tego aktualna sytuacja życiowa, w tym materialna, uprawnionego do doświadczenie na zasadach ogólnych - występującego o wyłączenie stosowania doń zwykłych reguł (np. art. 13c ustawy zaopatrzeniowej). Sąd nie uwzględnił wniosku o stwierdzenie nieważności skarżonego aktu. Nie dopatrzył się bowiem z urzędu ani nie wykazano w skardze aby był on dotknięty kwalifikowaną wadliwością, w myśl art. 156 § 1 K.p.a. Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. Sąd nie uwzględnił żądania Wnioskodawcy o zobowiązanie organu, do wydania decyzji o określonej treści (zgodnie z wnioskiem), co generalnie dopuszcza art. 145a § 1 ustawy z - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawie niezbędne jest bowiem wyjaśnienie części jej okoliczności faktycznych, do których w ogóle organ się odnosił. Wskazana regulacja nie może natomiast znaleźć zastosowania, gdy Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, a mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dotyczy ona jedynie przypadków, gdy naruszono przepisy prawa materialnego i miało to istotny wpływ na wynik sprawy bądź skarżony akt jest dotknięty wadą nieważności (zastosowano odesłania do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpatrując ponownie sprawę organ administracji uwzględni ocenę prawną, sformułowaną w niniejszym uzasadnieniu.