I SA/Łd 466/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w Łodzi w dniu 9 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. G. o zwolnienie z opłat sądowych w sprawie ze skargi W. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania zarządza: pozostawić wniosek strony bez rozpoznania. UZASADNIENIE Niniejsze postępowanie toczy się ze skargi W.G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z dnia [...], wydanym w toku postępowania, sąd przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie jej od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. Po wydaniu wyroku z dnia [...], którym sąd oddalił skargę, W.G. wystąpiła z wnioskiem o przesłanie ww. wyroku z uzasadnieniem oraz o zwolnienie z opłat sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. W niniejszej sprawie wyjaśnić należy przede wszystkim, że skarżąca jest zwolniona z obowiązku uiszczania wszelkich opłat. Postanowieniem z dnia [...], sąd przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym. Zwolnienie to obejmuje wszelkie koszty i dotyczy całego postępowanie, także toczącego się po wydaniu wyroku. Skarżąca nie ma zatem obowiązku uiszczać opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem. Odnośnie przedmiotowego wniosku skarżącej o zwolnienie z opłat sądowych wskazać natomiast należy, że zgodnie z treścią art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniosek taki (tj. wniosek o przyznanie prawa pomocy) składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy (o przyznanie zwolnienia z opłat sądowych) w zwykłym piśmie, bez zachowania wymogu wskazanego w ww. art. 252 § 2 p.p.s.a. Konsekwencje niezachowania formy wniosku określa art. 257 p.p.s.a. Jeżeli zatem wniosek nie został złożony na formularzu urzędowym, pozostawia się go bez rozpoznania. W tym stanie sprawy, sąd, na podstawie art. 257 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.