II SAB/Gd 44/11

SENTENCJA Dnia 10 października 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 10 października 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. L. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie rozpoznania wniosku dotyczącego bezprzetargowej sprzedaży lub dzierżawy nieruchomości gminnej postanawia: skargę odrzucić. UZASADNIENIE S. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie rozpoznania składanych przez skarżącego wniosków dotyczących bezprzetargowej sprzedaży lub dzierżawy nieruchomości gminnej. W uzasadnieniu skargi podniósł, że od 46 lat jest posiadaczem nieruchomości oznaczonej jako część działek nr [...] i nr [...] o pow. 0,12 ha, położnej w obrębie ewidencyjnym S. w miejscowości S., którą użytkuje jako ogródek przydomowy. Wskazał, że nieruchomość powyższą objął w posiadanie z racji pracy w Urzędzie Morskim. Grunt - będący obecnie przedmiotem sporu między skarżącym, a Gminą C., do 2003 roku, tj. do decyzji komunalizacyjnej Wojewody, był własnością Skarbu Państwa, w zarządzie Urzędu Morskiego, w użytkowaniu skarżącego, za które wnosił opłaty do Urzędu Morskiego. Skarżący wyjaśnił nadto, iż w 1997 roku, w celu uregulowania posiadania gruntu, zawarł umowę dzierżawy ww. nieruchomości na okres pięciu lat tj. do 2002 roku z Urzędem Rejonowym, reprezentującym wówczas Skarb Państwa. W 2001 roku wystąpił z wnioskiem do Starosty Powiatowego o sprzedanie mu w trybie bezprzetargowym dzierżawionej nieruchomości. Starostwo nie zgodziło się na sprzedaż nieruchomości, zaś w 2002 roku odpowiedziało negatywnie na wniosek skarżącego o przedłużenie dzierżawy gruntu. W 2003 roku przedmiotowy grunt został przekazany Gminie C. Od tego czasu skarżący zwracał się kilkakrotnie z wnioskami do Wójta Gminy o sprzedanie mu użytkowanej nieruchomości lub o jej wydzierżawienie. W odpowiedzi otrzymywał krótkie, negatywne pisma bez uzasadnienia i bez pouczenia o możliwości odwołania lub skargi. Skarżący wskazał, że ww. pisma nie podają uzasadnienia, nie określają podstawy prawnej, nie zawierają pouczenia o możliwościach odwołania lub skargi do Sądu. Stwierdził również, iż zgodnie z art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego organ powinien załatwić przedmiotową sprawę wydając decyzję administracyjną, czego nie uczynił, ponieważ przesyłane skarżącemu pisma nie posiadają cech decyzji określonych w art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej odrzucenie. Organ wyjaśnił, iż skarżący - wnioskiem z dnia 31 stycznia 2011 roku zwrócił się z prośbą o ponowne rozpatrzenie sprawy o sprzedaż w trybie bezprzetargowym części działek nr [...] i nr [...] położonych w obrębie ewidencyjnym S., w miejscowości S. Prawo własności przedmiotowych działek, na mocy art. 5 ustawy z dnia 10 maja 1990 roku - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, z dniem 27 maja 1990 roku z mocy prawa przeszło na rzecz Gminy C. Wydanie przez Wojewodę w dniu 20 stycznia 2003 roku decyzji stwierdzającej przejście prawa własności miało jedynie charakter deklaratoryjny. Wójt stwierdził nadto, iż pismem z dnia 15 lipca 2011 roku skarżący został wezwany do usunięcia bezprawnie posadowionego na działkach stanowiących własność Gminy C. drewnianego budynku. Pismem z dnia 28 lipca 2011 roku dodatkowo został poinformowany, że działki nr [...] i [...] nie są aktualnie przeznaczone do sprzedaży. W stosunku do tych działek obowiązują uchwały Rady Gminy: nr [...] z dnia 13 kwietnia 2005 roku oraz nr [...] z dnia 14 marca 2006 roku, zgodnie z którymi mogą być sprzedane tylko w drodze przetargu. Bezzasadne są, w ocenie Wójta, zarzuty braku decyzji kończącej postępowanie z wniosku skarżącego w sprawie o nabycie własności powyżej opisanych działek. Gospodarowanie mieniem gminnym, a zwłaszcza sprzedaż nieruchomości, uregulowane są przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, której nie przewidują wydania decyzji w przypadku sprzedaży. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne wynika z treści art. 3 §§ 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Obejmuje on między innymi skargi na bezczynność organów, ale jedynie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Bezczynność organu administracji publicznej może zatem dotyczyć wyłącznie sytuacji, gdy na organie ciąży obowiązek wydania: ▪ decyzji administracyjnej; ▪ postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty; ▪ postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; ▪ innego, niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 ww. ustawy, aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; ▪ pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnej sprawie. W przedmiotowej sprawie żaden z powyższych przypadków nie zachodzi. Sprawa zawarcia umowy sprzedaży lub dzierżawy nieruchomości gminnej nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej. Skarżący domaga się zawarcia umowy, do którego nie dochodzi w drodze decyzji administracyjnej, ani żadnego z opisanych wyżej aktów administracyjnych, lecz w drodze czynności cywilnoprawnej. Prawo rozporządzania nieruchomością gminną należy do uprawnień właścicielskich gminy, regulowanych przepisami prawa cywilnego, zaś gmina nie ma obowiązku zawarcia umowy z podmiotem występującym z określoną ofertą. Z tych względów spór powstały w sprawie zawarcia umowy sprzedaży lub umowy dzierżawy nieruchomości gminnej nie podlega właściwości organów administracji publicznej lecz sądu powszechnego, zaś skargę na bezczynność w tym zakresie należy ocenić jako wniesioną w sprawie niepodlegającej kontroli sądu administracyjnego, której zakres określa treść przytoczonego powyżej art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skutkuje to odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.