I SA/Gd 21/17

SENTENCJA Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. G. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami za rok 2015 postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku – radcy prawnemu A. G. wynagrodzenie w kwocie 147,60 zł brutto /słownie: sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy/ za postępowanie zażaleniowe. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 25 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił skarżącej przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie tut. sądu z dnia 22 lutego 2017 r. o odrzuceniu skargi. Pełnomocnik skarżącej z urzędu radca prawny A. G. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, w którym zawarł wniosek o przyznanie kosztów udzielonej pomocy prawnej, oświadczając, iż nie zostały one uiszczone w żadnej części. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt I GZ 308/18 uchylił zaskarżone postanowienie i przywrócił termin do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. W piśmie z dnia 25 października 2018 r. pełnomocnik ponowił swój wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej w postępowaniu zażaleniowym. Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako p.p.s.a.), wyznaczony pełnomocnik (radca prawny), otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715; dalej jako rozporządzenie). W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d) rozporządzenia opłaty w drugiej instancji w postępowaniu zażaleniowym wynoszą 120 zł. Opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, o czym stanowi § 4 ust. 3 rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe za czynności dokonane w postępowaniu zażaleniowym należało przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości 147,60 zł (w tym kwotę 27,60 zł tytułem VAT). Z tych względów, na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.