II OSK 1415/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska po rozpoznaniu w dniu 26 września 2007r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółki A na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2007r., sygn. akt VII SA/Wa 1109/05 odrzucające skargę Spółki A na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2005r., znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Spółki A na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2005r. zatwierdzającą projekt budowlany i zezwalającą na budowę stacji diagnostycznej kontroli pojazdów z częścią biurowo-socjalną i sklepem, stacji paliw płynnych i LPG, myjni samochodowej wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr ew. [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji ustalił, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wynika, iż pełnomocnik strony skarżącej odebrał zaskarżoną decyzję w dniu 14 czerwca 2005r., a skoro tak – to 30-dniowy termin do wniesienia skargi na tę decyzję upływał z dniem 14 lipca 2005r. (art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.) Sąd uznał, że skarga została wniesiona z uchybieniem tego terminu. Co prawda została ona nadana w ostatnim jego dniu, jednakże do niewłaściwego organu, tj. Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. zamiast do Wojewody Mazowieckiego. W ocenie Sądu, skoro przekazanie skargi organowi właściwemu nastąpiło po upływie powołanego terminu do jej wniesienia (tj. w dniu 28 lipca 2005r.) to skargę należy uznać za spóźnioną i podlegającą odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Spółka A powołując się na art. 173 § 1 p.p.s.a. wniosła skargę kasacyjną na powyższe postanowienie domagając się na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 65 k.p.a. i art. 53 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, podczas gdy termin ten został zachowany. Zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną stanowisko wyrażone przez Sąd w zaskarżonym orzeczeniu nie znajduje uzasadnienia w treści i wykładni art. 65 k.p.a. oraz art. 53 i 54 p.p.s.a. Z zestawienia tych przepisów nie wynika bowiem zakaz stosowania w postępowaniu przesądowym (w zakresie czynności dokonywanych przez organ administracji) art. 65 k.p.a. zgodnie z którym, jeżeli organ administracji publicznej, do którego wniesiono podanie jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, a pismo wniesione do organu niewłaściwego przed upływem terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. W ocenie wnoszącej skargę kasacyjną z wykładni logicznej i literalnej brzmienia powołanych przepisów nie wynika wniosek, iż w przypadku wnoszenia pisma – skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego za pośrednictwem organu administracji - art. 65 k.p.a. nie znajduje zastosowania. W treści tego przepisu ustawodawca nie ograniczył bowiem katalogu spraw, w których będzie można korzystać z jego regulacji. W związku z tym nawet jeśli (wskutek omyłki pracownicy sekretariatu) skarga została wniesiona do organu niewłaściwego to skarżący winien mieć możliwość skorzystania z normy art. 65 k.p.a. Nie znajduje bowiem uzasadnienia różnicowanie sytuacji podmiotów wnoszących skargi od sytuacji podmiotów wnoszących inne pisma w postępowaniu administracyjnym. Wykazywane przez wnoszącą skargę kasacyjną naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię powoływanych wyżej przepisów stanowi w jej ocenie podstawę kasacyjną przewidzianą w art. 174 § 2 p.p.s.a. Uczestnik postępowania Spółka B wniosła odpowiedź na skargę kasacyjną wnosząc o jej oddalenie z uwagi na całkowitą bezzasadność. W uzasadnieniu pisma podniesiono, że przepis art. 54 § 1 p.p.s.a. jednoznacznie precyzuje, że skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, a zatem tylko czynność nadania skargi do Wojewody Mazowieckiego można byłoby traktować jako spełniającą powyższe warunki. Powoływany przez skarżącą przepis art. 65 k.p.a. nie ma w sprawie zastosowania, bowiem dotyczy wyłącznie postępowania administracyjnego, które w powołanej sprawie uległo już zakończeniu. Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł również uczestnik Syndyk Masy Upadłości Spółki C w upadłości w Warszawie wnosząc o jej oddalenie w całości i zasądzenie od skarżącego na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi wskazał, że art. 65 k.p.a. znajduje zastosowanie jedynie na wstępnych etapach postępowania administracyjnego, nie zaś na etapie postępowania sądowego prowadzonego na podstawie przepisów p.p.s.a. Ustawa ta ma bowiem charakter wyczerpujący i nie zawiera odesłań do innych aktów prawnych, regulujących inne niż sądowoadministracyjne zasady postępowania. Dlatego za jedyną podstawę do określenia zasad wnoszenia pisma (skargi) do sądu administracyjnego przyjąć należy art. 53 i 54 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Zgodnie z regulacją art. 53 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do brzmienia art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Dzień doręczenia skargi organowi właściwemu na podstawie powołanych przepisów jest datą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego. W postępowaniu tym, prowadzonym na podstawie p.p.s.a., nie mają zastosowania przepisy k.p.a. ani inne przepisy regulujące postępowanie przed organami administracji. Trafne są więc spostrzeżenia uczestników postępowania zawarte w odpowiedziach na skargę kasacyjną, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. Na tym etapie postępowania tryb przewidziany w art. 65 k.p.a. nie znajdzie bowiem zastosowania. W takiej sytuacji uznać należy prawidłowość ustalenia przez Sąd I instancji, że datą wniesienia skargi była w rozpoznawanej sprawie data nadania jej do organu właściwego. Skoro okoliczność ta miała miejsce po upływie terminu określonego w art. 53 p.p.s.a. (a jest to okoliczność niekwestionowana przez skarżącą) to skargę należało uznać za spóźnioną i odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.