II OSK 2650/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.), po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Wr 222/21 w sprawie ze sprzeciwu W. K. od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego mieszkalnego oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 15 lipca 2021 r. oddalił sprzeciw W. K. (dalej również jako "skarżący") na decyzję Wojewody Dolnośląskiego (dalej również jako "Wojewoda") z dnia [...] lutego 2021 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego mieszkalnego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Starosta T. decyzją z [...] kwietnia 2019 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. K. pozwolenia na budowę wielorodzinnego budynku mieszkalnego na działce nr [...],[...] obręb T. Wojewoda Dolnośląski, po rozpatrzeniu odwołań Wspólnoty Mieszkaniowej B. w T. oraz M. Z., decyzją z [...] lutego 2021 r., uchylił decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia na zasadzie art. 138 § 2 k.p.a. W. K. wniósł sprzeciw od decyzji Wojewody Dolnośląskiego żądając jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda Dolnośląski podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił sprzeciw w całości. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pomimo zasadności zarzutu sprzeciwu dotyczącego braku przedstawienia wyczerpującej argumentacji, którą kierował się organ odwoławczy kwalifikując zamierzenie inwestora jako budowę zespołu dwóch budynków wielorodzinnych zamiast budowę jednego wielorodzinnego budynku mieszkalnego, stanowisko organu w tym zakresie jest prawidłowe. Następnie Sąd przedstawił szczegółowo okoliczności, które jego zdaniem potwierdzają ocenę organu odwoławczego, że przedłożony projekt budowlany, mimo zawartego w nim zapisu, że zaprojektowano jeden wielorodzinny budynek mieszkalny, w istocie dotyczy dwóch takich budynków. Z tego już tylko względu uchylenie przez Wojewodę decyzji Starosty T. z [...] kwietnia 2019 r. ocenić należało jako prawidłowe i podjęte w granicach zakreślonych przepisem art. 138 § 2 k.p.a. Brak ten nie mógł zostać, również zdaniem Sądu, uzupełniany przez organ II instancji, ponieważ nie można zmienić w tak istotnym zakresie przedmiotu opracowania objętego projektem budowlanym. W zakresie sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi Sąd podzielił stanowisko Wojewody dotyczące znajdujących w takim przypadku zastosowanie wymogów dotyczących sposobu zagospodarowania terenu dla zespołu budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę. Prawidłowo również w ocenie Sądu organ odwoławczy stwierdził, że miejsca postojowe w obu częściach parkingu podziemnego zostały zbilansowane w odniesieniu do wymagań dla jednego budynku mieszkalnego. Sąd uznał za uzasadnione stanowisko Wojewody dotyczące kwestii zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego w zakresie wysokości projektowanych budynków. Ponadto prawidłowo, zdaniem Sądu, organ odwoławczy nakazał przy ponownym rozpoznaniu sprawy wyjaśnić i ustalić, czym są elementy na parterze budynków wykraczające poza nieprzekraczalną linię zabudowy oraz czy ustalenia planu miejscowego są spełnione w tym zakresie. Nadto organ I instancji powinien poczynić szczegółowe ustalenia, które pozwolą wyjaśnić niejasności dotyczące sposobu odprowadzenia wód opadowych, a także w pełnym zakresie zbadać kwestię przesłaniania i nasłonecznienia budynku, który będzie realizowany na działkach nr [...] i [...]. Prawidłowo również, zdaniem Sądu, organ odwoławczy wykazał, że projekt zagospodarowania terenu powinien stanowić całość, tj. obejmować wszystkie elementy planowanej inwestycji, w tym także sieci. Konieczne jest także zbadanie przez Starostę pozostałych nieścisłości dotyczących zestawienia powierzchni zabudowy oraz ilości lokali mieszkalnych w każdym z budynków. Ponadto zasadnie organ odwoławczy wskazał na uchybienia w przedłożonej dokumentacji projektowej w zakresie oświadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.; Dz. U. z 2020 t., poz. 1333 ze zm.; dalej "u.p.b."), podpisanych przez projektantów i sprawdzających we wszystkich branżach oraz w dokumentacji potwierdzającej istnienie drogi przeciwpożarowej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył W. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprzeciwu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania. Wyrokowi z dnia 15 lipca 2021 r. skarżący kasacyjnie zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) i ust 2 w zw. z art. 3 pkt 2 u.p.b. polegające na błędnym uznaniu, że inwestycja skarżącego obejmuje realizację zespołu dwóch wielorodzinnych, samodzielnych pod względem konstrukcyjnym budynków mieszkalnych, co rodzi istotne reperkusje dla całej koncepcji inwestycyjnej w kontekście spełnienia przepisów techniczno-budowlanych i zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podczas gdy zamierzenie budowlane inwestora w przedmiotowej sprawie ma na celu realizację jednego budynku wielorodzinnego, a w konsekwencji inwestycja ta jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. 2. naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151a § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 64e p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez merytoryczne przesądzenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że projekt budowlany skarżącego przedstawia dwa, a nie jeden budynek mieszkalny wielorodzinny, a następnie dokonanie w tym względzie wiążącej oceny prawnej naruszającej interes prawny skarżącego, podczas gdy rozpoznając sprzeciw decyzji Sąd powinien ograniczyć się jedynie do oceny istnienia przesłanek formalnych do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., bez odnoszenia się do meritum sprawy pozostawiając tę kwestię do rozstrzygnięcia organowi architektoniczno-budowlanemu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 182 § 2a p.p.s.a., skarga kasacyjna od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym. W § 3 tego przepisu stwierdza się, że na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z powyższą regulacją wydał wyrok w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami. Należy przypomnieć, że przepis art. 64e p.p.s.a., jako lex specialis w stosunku do art. 134 § 1 p.p.s.a., w sposób zasadniczy różnicuje postępowania sądowe w przedmiocie sprzeciwu bądź skargi. Zgodnie z art. 134 i art. 145 p.p.s.a. skarga otwiera postępowanie sądowoadministracyjne prowadzące do kontroli legalności decyzji administracyjnej pod kątem prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego, jak i norm o charakterze proceduralnym. Natomiast art. 64e p.p.s.a. wyraźnie zawęża kontrolę sądową do oceny "jedynie" przesłanek warunkujących wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15 lipca 2021 r. pomimo częściowo wadliwego uzasadnienia odpowiada prawu. Zasadniczą kwestią sporną, z której w zasadzie wynikają pozostałe niejasności jest ilość budynków w planowanej inwestycji. Starosta T. decyzją z [...] kwietnia 2019 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. K. pozwolenia na budowę wielorodzinnego budynku mieszkalnego na działce nr [...],[...] obręb T. Organ odwoławczy wskazał natomiast wyraźnie, że planowana inwestycja obejmuje budowę zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Na tym problemie skupił się również Sąd I instancji przedstawiając obszerną argumentację dlaczego inwestycję należy traktować jako budowę zespołu dwóch budynków wielorodzinnych zamiast budowę jednego wielorodzinnego budynku mieszkalnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kwestia powyższa powinna zostać rozstrzygnięta przez organ I instancji, który ponownie oceniając akta postępowania winien dokładnie uzasadnić swoje stanowisko w tej materii. Zasadny zatem jest zarzut przekroczenia przez Sąd I instancji zasady oceny sprzeciwu wynikającej z art. 151a § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 64e p.p.s.a. Skarżący ma zatem rację, że przesądzenie przez Sąd I instancji ma konsekwencje zbyt daleko idące. W złożonej skardze kasacyjnej pełnomocnik strony sam podkreślił, że sprawa ta nie jest oczywista i będzie wymagać przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Postępowanie takie winien przeprowadzić natomiast organ I instancji nie będąc związany żadnymi sugestiami Sądu. Wątpliwości w tej materii organu II instancji, które podzielił WSA we Wrocławiu i które dostrzega również Naczelny Sąd Administracyjny przemawiają za oddaleniem skargi kasacyjnej i uznaniem za słuszny, co do rozstrzygnięcia, wyrok Sądu I instancji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.