III SA/Wa 1407/12

SENTENCJA Dnia 10 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 10 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2012r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE Pismem z dnia 20 marca 2012 r. U. G. (dalej: "Skarżąca") wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W dniu 23 marca 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) Sąd przekazał skargę wraz z wnioskiem do organu, zgodnie z właściwością. W dniu 18 kwietnia 2012 r. organ zwrócił Sądowi skargę, wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek Skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt II FZ 726/12 oddalił zażalenie Skarżącej wniesione na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. W myśl art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - dalej: "P.p.s.a." skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać sprawę właściwemu organowi. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd pod adres właściwego organu. Powyższy pogląd potwierdza stanowisko doktryny (vide "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", T. Woś i in., LexisNexis, wyd. I, Warszawa 2005 r.), oraz orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. postanowienie z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt I FSK 1597/08, postanowienie z dnia 17 listopada 2008 r., sygn. akt I FSK 1250/08, postanowienie z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt I FSK 687/08, z dnia 22 lipca 2010 r. sygn. akt I FSK 822/10). Odpowiednie zastosowanie przedstawionego poglądu nakazuje przyjąć, iż skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a dla oceny dochowania terminu do wniesienia skargi decydująca jest data nadania w urzędzie pocztowym skargi przez sąd. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, Sąd wskazuje, iż z akt administracyjnych wynika, że zaskarżona decyzja uznana została za doręczoną Skarżącej w dniu 13 lutego 2012 r. Termin do wniesienia skargi upłynął zatem z dniem 14 marca 2012 r. Natomiast skarga w niniejszej sprawie wpłynęła bezpośrednio do Sądu w dniu 20 marca 2012 r. Wobec powyższego, za datę wniesienia skargi należało uznać datę jej faktycznego przekazania przez Sąd, zgodnie z właściwością, do organu. Przedmiotową skargę nadano do organu w dniu 23 marca 2012 r., a więc po upływie zakreślonego terminu. Zauważenia wymaga, że wniosek Skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został odrzucony przez Sąd postanowieniem z dnia 18 czerwca 2012 r., a zażalenie na powyższe postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2012 r. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.