IV SAB/Wr 1260/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. Y. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt stały postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (słownie: stu) złotych z tytułu uiszczonego wpisu sądowego. UZASADNIENIE Pismem z dnia 20 października 2021 r. C. Y. (dalej: strona, skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisane w sentencji przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. Jednocześnie na rachunek bankowy tutejszego Sądu została uiszczona przez skarżącego kwota 100 złotych tytułem wpisu od skargi, zaksięgowana następnie pod pozycją [...]. Pismem z dnia 5 stycznia 2022 r. strona skarżąca cofnęła wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 60 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej u.p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zgromadzonego w sprawie cofnięcie skargi nie budzi żadnych wątpliwości co do jego dopuszczalności, gdyż nie prowadzi do obejścia prawa, ani do pozostawienia w obrocie prawnym aktu lub czynności obarczonych wadą nieważności. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia. Mając ponadto na uwadze treść art. 232 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., stanowiącego o obowiązku zwrócenia stronie z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, orzeczono jak w punkcie II sentencji.