II GZ 334/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 19 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 lipca 2021 r. sygn. akt III SA/Po 748/21 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi S.T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: 1. oddalić zażalenie; 2. zwrócić S.T. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu uiszczony wpis od zażalenia w kwocie 100 (sto) złotych. UZASADNIENIE Postanowieniem z 20 lipca 2021 r., sygn. akt III SA/Po 748/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę S.T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2021 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III WSA w Poznaniu z 21 maja 2021 r. wezwano skarżącego do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu od skargi w kwocie 400 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie wysłano na adres podany w skardze (adres miejsca pracy skarżącego), a odebrał je T.G. – jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania – upoważniony pracownik 28 maja 2021 r. Zdaniem WSA, wezwanie do uiszczenia wpisu zostało prawidłowo doręczone skarżącemu. Skoro wskazał on jako adres do korespondencji swoje miejsce pracy, uprawnione było doręczenie wezwania upoważnionemu pracownikowi. Z uwagi zaś na to, że skarżący nie uiścił wpisu od skargi, podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie. Wskazał, że osoba, która odebrała wezwanie, nie była uprawniona do odbierania pism. Nie przekazała ona również pisma skarżącemu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Inny rygor nieuiszczenia opłaty został przewidziany dla niektórych pism nazwanych w ustawie – p.p.s.a., tj. dla skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania, które podlegają wpisowi sądowemu. Jak stanowi bowiem § 3 art. 220 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Działając na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. Przewodniczący Wydziału III WSA w Poznaniu wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2021 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Zarządzenie to zostało wysłane na adres skarżącego podany w skardze, pod którym znajduje się miejsce pracy skarżącego. Wobec tego należy stwierdzić, że jak wynika z art. 72 § 2 p.p.s.a., jeżeli doręczenia dokonuje się w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism. W piśmiennictwie wskazuje się, że doręczenie zastępcze w miejscu pracy może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji, gdy kumulatywnie zostaną spełnione dwie przesłanki: doręczający nie zastanie adresata w miejscu pracy, a pismo zostanie doręczone osobie upoważnionej do odbioru pism. Osobą upoważnioną do odbioru pism w miejscu pracy adresata jest ta sama osoba, która jest upoważniona do odbioru pism kierowanych do zakładu pracy (por. S. Marciniak, Uwagi do zmian w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Prz. Pod. 2010, nr 9, s. 37), lecz również osoba, która nie jest zatrudniona przez pracodawcę i w chwili próby doręczenia przebywa w miejscu pracy adresata (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyda. C.H. Beck 2015, s. 420). Doręczenie w trybie określonym w art. 72 § 2 p.p.s.a. ma charakter domniemania wzruszalnego. W celu obalenia domniemania adresat powinien wykazać, że pisma w ogóle mu nie doręczono lub doręczono je w innym terminie (vide M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyda. C.H. Beck 2015, s. 420 i powołane tam orzecznictwo). Zdaniem NSA, Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi została prawidłowo doręczona skarżącemu w trybie art. 72 § 2 p.p.s.a. Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, że została ona wydana upoważnionemu pracownikowi T.G. (k. 24 akt sądowych). Wskazać przy tym należy, że zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem, który – gdy jest prawidłowo uzupełniony – poświadcza informacje w nim zawarte. Nie można zaś podważyć jego treści przy pomocy gołosłownych twierdzeń. Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił zażalenia skarżącego. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący, który prowadzi działalność gospodarczą w miejscu, w którym nastąpiło doręczenie i wskazał ten adres w skardze jako adres do doręczeń, nie wykazał bowiem, że T.G. nie jest przez niego zatrudniony albo nie jest uprawniony do odbioru pism. W tym stanie rzeczy NSA podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji o prawidłowości doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego. Z uwagi zaś na nieuiszczenie tej opłaty, zasadnie odrzucono skargę S.T. na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. Naczelny Sad Administracyjny uznał również, że niezasadnie Sąd pierwszej instancji wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi. Zgodnie bowiem z art. 220 § 4 p.p.s.a. zażalenie na postanowienie sądu o odrzuceniu skargi z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego wolne jest od wpisu. Z tej przyczyny uiszczony wpis od zażalenia należało uznać za nienależny i zwrócić kwotę 100 zł skarżącemu, na podstawie art. 225 p.p.s.a.