I OPP 31/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie NSA Zofia Flasińska Marek Stojanowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi J. K. i M. N. na przewlekłość postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt I OSK 1659/11 ze skargi kasacyjnej J. K. i M. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 93/11 w sprawie ze skargi J. K. i M. N. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia na postanowienie postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania UZASADNIENIE Pismem z dnia 8 października 2012 r. /data wpływu/ J. K. i M. N. wnieśli skargę na przewlekłość postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt I OSK 1659/11 ze skargi kasacyjnej J. K. i M. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 93/11. Skarżący wnieśli o stwierdzenie przewlekłości wyżej wymienionego postępowania oraz przyznanie od Skarbu Państwa kwoty 20.000 zł. W uzasadnieniu skarżący podkreślili, że postępowanie nadal nie zostało prawomocnie zakończone. Z akt sprawy wynika, że w dniu 17 stycznia 2011 r., skarga J. K. i M. N. została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który podjął działania zmierzające do usunięcia przez skarżących jej braków formalnych. Zarządzeniem z dnia 16 marca 2011 r. wyznaczony został termin rozprawy, a wyrokiem z dnia 12 maja 2011 r. przedmiotowa skarga została oddalona. W dniu 26 sierpnia 2011 r., do Naczelnego Sądu Administracyjnego przekazana została skarga kasacyjna od powyższego wyroku, natomiast zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 sierpnia 2012 r. wyznaczona została rozprawa na dzień 24 października 2012 r. W tymże dniu zapadł wyrok oddalający skargę kasacyjną J. K. i M. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o stwierdzenie przewlekłości postępowania zasługuje na uwzględnienie, jeżeli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Wynika to z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.). Konieczne jest więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że zwłoka w postępowaniu sądowym jest nieuzasadniona. Stosownie do art. 2 wskazanej ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku sądu rozpoznania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach. Stosownie do przepisu § 49 ust. 1 uchwały Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2010 r. w sprawie regulaminu wewnętrznego urzędowania Naczelnego Sądu Administracyjnego (M.P. Nr 86, poz. 1007) sprawy wpływające ze środkami odwoławczymi od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych należy rozpoznawać według kolejności ich wpływu do Sądu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Istnieją jednak podstawy do szybszego rozpoznawania spraw wynikające, bądź to wprost z przepisów ustawy, które określają terminy rozpoznawania spraw przez sąd, bądź to z przepisów regulujących tryb postępowania umożliwiający rozpoznanie sprawy poza kolejnością. Ma to szczególne znaczenie w sprawach, w których stopień faktycznej i prawnej zawiłości nie jest znaczny, a ich charakter prawny i znaczenie dla strony przemawia za szybszym rozpoznaniem sprawy. Takie możliwości stwarza zarządzenie rozpoznania sprawy poza kolejnością, jeżeli strona przedstawi powody uzasadniające rozpoznanie sprawy poza kolejnością (§ 49 ust. 2 powołanej uchwały). W przedmiotowej sprawie taki wniosek od żadnej ze stron postępowania do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wpłynął. Zarządzeniem z dnia 28 sierpnia 2012 r. wyznaczono termin rozprawy na dzień 24 października 2012 r. W tym dniu postępowanie w sprawie zostało wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawomocnie zakończone. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż w warunkach niniejszej sprawy nie wystąpiły przesłanki do uwzględnienia skargi na przewlekłość postępowania przed naczelnym Sądem Administracyjnym. Zasada rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oznacza, że sprawa wniesiona później nie powinna być rozpoznana przed sprawą, która została wniesiona do sądu wcześniej. Znaczna liczba spraw wpływających ze środkami odwoławczymi do Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowi przyczynę oczekiwania na wyznaczenie terminu rozprawy i co się z tym wiąże przyczynę oczekiwania na rozpoznanie sprawy. Zaznaczyć należy, że w tej kategorii spraw, którą objęta jest skarga kasacyjna J. K. i M. N., przepisy szczególne nie nakładają na Sąd obowiązku rozpoznania sprawy poza kolejnością. Dlatego też okresu oczekiwania na wyznaczenie terminu rozprawy, w związku z brakiem wniosku skarżących o rozpoznanie sprawy poza kolejnością, nie można uznać za nieuzasadnioną zwłokę sądu. Należy mieć również na względzie, iż w dacie składania skargi na przewlekłość przed Naczelnym Sądem Administracyjnym termin rozprawy był już wyznaczony, obecnie natomiast postępowanie zainicjowane wniesieniem skargi kasacyjnej zostało prawomocnie zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2012 r. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.