II GZ 290/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 września 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1071/08 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi Z. G. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] kwietnia 2008 r., Nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 15 września 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1071/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił Z. G. wstrzymania wykonania decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia [...] kwietnia 2008 r., Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia [...] stycznia 2008 r., Nr [...] w sprawie ze skargi Z. G. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] kwietnia 2008 r. w przedmiocie pozbawienia uprawnień zawodowych. W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, że pismem z dnia 2 czerwca 2008 r. Z. G. wniósł skargę na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] kwietnia 2008 r. wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia [...] stycznia 2008 r. Uzasadniając przedmiotowy wniosek, skarżący stwierdził, że decyzja pozbawiająca uprawnień zawodowych jednocześnie pozbawiła go możliwości uzyskiwania jakichkolwiek dochodów. Wskazał, iż z uwagi na wiek i duże bezrobocie ma trudności ze znalezieniem pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmawiając Z. G. wstrzymania wykonania decyzji, uznał, że strona skarżąca nie wykazała we wniesionym piśmie, iż zachodzą przesłanki uzasadniające niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, związanych z wydaniem zaskarżonej decyzji (art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, dalej: p.p.s.a.), zaś trudna sytuacja zawodowa i majątkowa w jakiej znalazł się skarżący nie uzasadnia według Sądu I instancji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z. G. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, w którym wniósł o uchylenie przedmiotowego orzeczenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił niewyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, a mianowicie "przesłanek uzasadniających wydanie decyzji o pozbawieniu uprawnień zawodowych, aczkolwiek dowody zebrane w sprawie są niewystarczające do podjęcia przedmiotowej decyzji", zaś odmowa wstrzymania wykonania decyzji zdaniem wnoszącego zażalenie powoduje, że mimo nieprawomocności decyzji, skarżący faktycznie nie ma prawa wykonywania zawodu. Uzasadniając swoje zażalenie Z. G. zarzucił skarżonemu postanowieniu ogólnikowość oraz podkreślił, że nie dopuścił się żadnych uchybień wykonując zawód geodety, zaś fakt ponad dwudziestoletniej pracy na stanowisku w Urzędzie Miasta, miał według skarżącego świadczyć, że nie był on urzędnikiem o złej opinii. Nadto wnoszący zażalenie podał, że pozbawienie go uprawnień zawodowych sprawiło, że w wieku ponad 50 lat nie zdobędzie innych uprawnień zawodowych, w konsekwencji nie będzie w stanie spłacić orzeczonej wobec niego przez Sąd Rejonowy w G. W. kary grzywny, co spowoduje, że kara ta zostanie zamieniona na karę pozbawienia wolności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może - na wniosek skarżącego - wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności, jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek o przyznanie takiej ochrony składa, przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przed sądem aktu lub czynności. Objęcie skarżącego tzw. ochroną tymczasową nie jest działaniem podejmowanym przez sąd z urzędu. Nie jest również działaniem obligatoryjnym podejmowanym przez sąd po złożeniu wniosku w tym przedmiocie. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, przy czym uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Rozpoznając przedmiotowe zażalenie należy mieć także na uwadze, że postępowanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter wpadkowy. Sąd na tym etapie ocenia spełnienie przez wnioskodawcę przesłanek udzielenia tymczasowej ochrony prawnej, wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie odnosząc się do merytorycznych zarzutów skargi. Z tego powodu należy podkreślić, że kwestie merytoryczne nie podlegają ocenie Sądu w toku postępowania z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Usytuowanie wspomnianego wniosku w jednym piśmie wraz ze skargą, nie jest wadliwe, natomiast wniosek ten powinien zawierać swoje odrębne uzasadnienie, czyli wskazywać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania decyzji jest zasadne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że strona nie uprawdopodobniła w dostateczny sposób przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedstawione przez skarżącego twierdzenia były zbyt ogólnikowe a na ich poparcie nie przedstawiono przekonujących argumentów. Należy zauważyć, że zażalenie na postanowienie z dnia 15 września 2008 r. odmawiające wstrzymania wykonania decyzji, w większości sprowadza się do polemiki Z. G. z zasadnością decyzji, którą pozbawiono go uprawnień zawodowych. Okoliczność ta nie jest jednak brana pod uwagę w prowadzonym postępowaniu wpadkowym. W treści przedmiotowego zażalenia zawarto m.in. zarzut naruszenia zasady domniemania niewinności, co również wskazuje na mylne przekonanie skarżącego o powiązaniu merytorycznych przesłanek rozstrzygnięcia sprawy głównej oraz sprawy wpadkowej. W końcowej części zażalenia Z. G. wskazał także, że pozbawienie go uprawnień zawodowych spowoduje, że w wieku ponad 50 lat nie zdobędzie innych uprawnień zawodowych, w wyniku czego nie będzie w stanie spłacić orzeczonej kary grzywny, która zostanie zamieniona na karę pozbawienia wolności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wiek skarżącego nie wyklucza podjęcia przez niego innej pracy, niekoniecznie w ramach posiadanych do tej pory uprawnień. Z ogólnych twierdzeń skarżącego nie wynika zaś, by wnoszący zażalenie o taką pracę się starał. Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w przedmiotowym postępowaniu Z. G., wbrew wymogom ustawy, nie wykazał niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wynikających z zaniechania wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie pozbawienia uprawnień zawodowych. Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że przedstawiony przez skarżącego materiał dowodowy, ograniczający się do ogólnych oświadczeń, należy uznać za niewystarczający do przyznania mu ochrony tymczasowej. W tej sytuacji postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 września 2008 r., należy uznać za prawidłowe. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.