III SA/Gl 877/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 października 2021 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] r. nr [...], [...], [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego (dalej Prezes WUG, organ) z dnia [...] r., znak: [...]. po rozpatrzeniu wniosku M. P. (dalej skarżący) utrzymał w mocy swoje postanowienie Prezesa WUG z dnia [...] r,, znak: [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora Urzędu Górniczego do Badań Kontrolnych Urządzeń Elektromechanicznych (dalej Dyrektor UGBKUE) z dnia [...] r. znak: [...] zmienioną decyzją Prezesa WUG z dnia [...] r. znak [...]. Z akt sprawy wynika że skarżącemu w dniu [...] r. na mocy decyzji, znak: [...] Dyrektora UGBKUE zakazano wykonywania czynności osoby średniego dozoru ruchu specjalności elektrycznej w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny przez okres dwóch lat tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r. Od wspomnianej wyżej decyzji Dyrektora Dyrektor UGBKUE skarżący w terminie wniósł odwołanie do Prezesa WUG który decyzją z dnia [...] r., znak [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na ww. decyzję organu drugiej instancji skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 30 czerwca 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa WUG z dnia [...]r., znak: [...]. Uwzględniając wyżej wymieniony wyrok WSA, Prezes WUG jako organ drugiej instancji ponownie rozpoznając sprawę w dniu [...] r., wydał decyzję znak [...], zakazującą skarżącemu wykonywania czynności na stanowisku osoby średniego dozoru ruchu w specjalności elektrycznej w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny na czas jednego roku tj .od dnia [...] r. do dnia [...] r., na którą skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Sąd rozpoznając skargę na wyżej wymienioną decyzję, w wyroku z dnia 4 czerwca 2009 r. stwierdził nieważność tej decyzji, bowiem wydał ją w imieniu własnym Wiceprezes Wyższego Urzędu Górniczego a nie Prezes Wyższego Urzędu Górniczego. Organ drugiej instancji ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] r. znak [...] orzekł zakaz wykonywania przez skarżącego czynności na stanowisku osoby średniego dozoru ruchu w specjalności elektrycznej w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny od dnia [...] r. do dnia [...] r. Od wspomnianej decyzji skarżący odwołał się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2010 r. ją uchylił. Mając na uwadze powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, oraz wcześniejsze wyroki z dnia 30 czerwca 2008 r. III SA/Gl 424/08, i z dnia 4 czerwca 2009 r. III SA/Gl 61/09, Prezes WUG decyzją z dnia [...] r. znak [...] zakazał wykonywania czynności na stanowisku osoby średniego dozoru ruchu w specjalności elektrycznej w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny na jeden rok tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r. Od powyższej decyzji skarżący odwołał się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 30 listopada 2011 r. oddalił skargę w przedmiocie zakazu wykonywania czynności na stanowisku osoby średniego dozoru ruchu w specjalności elektrycznej w podziemnych zakładach górniczych. W dniu [...] r. skarżący wystąpił do Dyrektora Specjalistycznego Urzędu Górniczego w K. z podaniem o wznowienie postepowania na podstawie art.145§ 1 pkt.1, pkt.2 i pkt. 5 i § 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej "KPA". wnosząc o uchylenie decyzji Dyrektora UGBKUE znak [...] z dnia [...] r. zmienionej decyzją Prezesa WUG z dnia [...] r. znak [...]. W uzasadnieniu skarżący podał, że podstawę jego wniosku stanowi uniewinniający wyrok Sądu Rejonowego w T.. W związku z tym Dyrektor Specjalistycznego Urzędu Górniczego wystąpił z zapytaniem do Sądu Rejonowego w T. o informację z wyroku o sygn. akt [...] z dnia [...] r. kiedy odpis wyroku został skarżącemu doręczony. W odpowiedzi na powyższe zapytanie Sąd Rejonowy w T. Wydział [...] Karny odpowiedział, że skarżący osobiście stawił się na termin ogłoszenia wyroku w dniu [...] r. Ponadto skarżący nie wnosił o uzasadnienie wyroku, lecz stawił się przed Sądem Okręgowym w K. na rozprawie odwoławczej w dniu [...] r., gdzie ogłoszono wyrok Sądu II instancji. Nadto skarżący osobiście potwierdził odbiór pisma wraz z kserokopiami 7 kart sprawy w dniu [...] r. W związku z powyższym Dyrektor Specjalistycznego Urzędu Górniczego postanowieniem z dnia [...]r. znak: [...] r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora UGBKUE z dnia [...] r. o znaku [...] zmienionej ostateczną decyzją Prezesa WUG z dnia [...] r. o znaku [...] w przedmiocie zakazu wykonywania przez skarżącego czynności na stanowisku osoby średniego dozoru ruchu w specjalności elektrycznej w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny na jeden rok tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r. Powyższe postanowienie zostało na mocy postanowienia Prezesa WUG z dnia [...] znak [...] objęte stwierdzeniem nieważności z uwagi, iż Dyrektor Specjalistycznego Urzędu Górniczego nie był właściwy do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] r. o wznowienie postępowania. W następstwie czego Prezes WUG postanowieniem z dnia [...]r. znak [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora Dyrektor UGBKUE z dnia [...] r. o znaku [...] zmienioną ostateczną decyzją Prezesa WUG z dnia [...] r. o znaku [...] w przedmiocie zakazu wykonywania przez skarżącego czynności na stanowisku osoby średniego dozoru ruchu w specjalności elektrycznej w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny na jeden rok tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r. Skarżący wnioskiem z dnia [...] r., wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy do Prezesa WUG na podstawie art.127 § 3 w związku z art.144, art.141 § 2 oraz art.61a § 2 KPA. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Prezes WUG, zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] na podstawie art.127 § 3 i art.138 § 1 pkt1 w zw. z art144 KPA, utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] r. znak: [...], ponieważ Prezes WUG nie znalazł żadnych podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżonego postanowienia, bowiem zdaniem Prezesa WUG, skarżący w żaden sposób nie wykazał na czym miałyby polegać okoliczności uzasadniające ewentualne wznowienie postępowania. Na wyżej wspomniane postanowienie z dnia [...] r. znak [...] skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 32 i 42 Konstytucji RP oraz art. 6,8, i 36 KPA wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący w uzasadnieniu skargi między innymi podnosi, że postępowanie zostało zakończone decyzją z dnia [...] r. znak [...] wydaną po przeszło 4 miesiącach od zawiadomienia w przedmiotowej sprawie, co zdaniem skarżącego jest przestępstwem naruszającym art.145 § 1 pkt.1 i 2 KPA, o których to okolicznościach dowiedział się skarżący w dniu [...] r. W odpowiedzi na skargę Prezes WUG w dniu [...] r. wniósł o oddalenie skargi oraz obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania. W uzasadnieniu Prezes WUG podniósł, iż skarżący nie sprecyzował na czym miałyby polegać przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania w sprawie zakazu wykonywania czynności na stanowisku osoby średniego dozoru ruchu w specjalności elektrycznej w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny. Nadto Prezes WUG podniósł, iż skarżący nie wykazał, że podanie o wznowienie postępowania złożył przed upływem miesiąca od dowiedzenia się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia tj. terminie, o którym mowa w art.148 § 1 KPA. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j., Dz.U. z 2021 r. poz. 237) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j., Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w trybie uproszczonym. Zdaniem Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem Sąd dokonując kontroli według wyżej wskazanych kryteriów nie stwierdził, że organ prowadzący postępowanie administracyjne naruszył art. 32 § 2 i art. 42 Konstytucji RP. Prezes WUG decyzją z dnia [...] r. znak [...] zakazał wykonywania czynności na stanowisku osoby średniego dozoru ruchu w specjalności elektrycznej w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny na jeden rok tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r. Od powyższej decyzji odwołał się skarżący do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 30 listopada 2011 r. oddalił skargę w przedmiocie zakazu wykonywania czynności na stanowisku osoby średniego dozoru ruchu w specjalności elektrycznej w podziemnych zakładach górniczych mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotowa decyzja objęta była kontrolą sądową, w ramach której nie stwierdzono, aby w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego skarżący był dyskryminowany w życiu politycznym społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny oraz że podlegał odpowiedzialności karnej nie dopuściwszy się czynu zabronionego pod groźbą kary, czy też przy wydaniu rozstrzygnięcia przez Prezesa WUG, tym samym Sąd ustalił w oparciu o akta sprawy, że art. 32 § 2 i art. 42 Konstytucji RP względem skarżącego nie został naruszony. W kontrolowanej sprawie bezspornym jest, że skarżący zwrócił się do organu z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora UGBKUE z dnia [...] r. o znaku [...] zmienioną ostateczną decyzją Prezesa WUG z dnia [...] r. o znaku [...] w przedmiocie zakazu wykonywania przez skarżącego czynności na stanowisku osoby średniego dozoru ruchu w specjalności elektrycznej w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny na jeden rok tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r. Wobec powyższego spór w sprawie dotyczy wyjaśnienia, czy skarżący wykazał przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1, 2, KPA, do uwzględnienia jego skargi w istocie dotyczącej wznowienia postępowania administracyjnego, w wyniku którego zapadła ww. decyzja z dnia [...] r. o znaku [...]. Wznowienie postępowania administracyjnego, jest instytucją procesową, która ma na celu ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ostateczną decyzją w sytuacji, gdy zachodzą przesłanki określone w art. 145 § 1 KPA. Zatem w praktyce wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną następuje, jeżeli zostaną ujawnione lub pojawiają się przesłanki wznowienia, w niniejszej sprawie o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1, 2, KPA. Uzasadnia to dopuszczalność wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną. Czynności organu w sprawie wznowienia postępowania przebiegają w dwóch fazach. W pierwszej fazie organ bada czy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na podstawach wymienionych w KPA (art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b KPA) oraz czy został złożony w terminie (art. 148 KPA). W pierwszej fazie postępowania organ bada również, czy wniosek pochodzi od strony postępowania. Etap ten kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania albo wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W przypadku stwierdzenia, że istnieją podstawy do wznowienia postępowania następuje druga faza postępowania wznowieniowego. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że nie jest trafne stanowisko skarżącego, oparte na kategorycznych twierdzeniach nie mających oparcia zarówno w aktach sprawy jak również nie popartych żadnymi dowodami, zatem nie ma podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia w niniejszej sprawie dotyczącej decyzji z dnia [...] r. o znaku [...]. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne nie zostały sfałszowane, co w konsekwencji skutkowało wydaniem decyzji i wyroków Sądu Administracyjnego w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, co nie wypełniło przesłanek wynikających z art. 145 § 1 pkt 1, 2 KPA. Nadto skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, nieznanych organowi wydającemu decyzje, które byłyby istotne dla sprawy, dotyczące przedmiotu sprawy oraz mających znaczenie prawne, a w konsekwencji także wpływ na treść decyzji w kwestiach zasadniczych. Sąd uznał, że nie ma podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 KPA tylko ze względu na to, że skarżący podnosi naruszenie terminu w oparciu o art. 36 KPA w postępowaniu administracyjnym zakończonym prawomocną decyzją administracyjną. Nadto zdaniem sądu art. 145 § 1 pkt 2 KPA nie znajduje zastosowania, w niniejszej sprawie, bowiem nie mamy do czynienia z sytuacją wydania decyzji w wyniku przestępstwa. Wskazana przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego ograniczona jest przedmiotowo wyłącznie do stanów faktycznych, w których w wyniku przestępstwa została wydana decyzja (decyzja jest niejako bezpośrednim efektem przestępstwa). Ponadto wskazana podstawa wznowienia postępowania odnosi się wyłącznie do przestępstw dotyczących wydania decyzji przez organ administracji publicznej, a zatem przestępstw przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego określonych w rozdziale XXIX ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. z 2019 r. poz. 1950 ze zm.) – zwanej dalej K.k. Przesłanka ta pozostaje w związku z czynnościami podmiotów i uczestników postępowania oraz czynnościami wobec organu (np. groźby, udzielenia bądź obiecania udzielenia korzyści majątkowej). Do stanowiska tego przychylił się również NSA w wyroku z dnia 23 czerwca 2016 r. (sygn. akt I OSK 2510/14, CBOSA), stwierdzając, że przesłanka wznowienia postępowania wyliczona w art. 145 § 1 pkt 2 KPA ograniczona jest przedmiotowo wyłącznie do stanów faktycznych, w których wydana decyzja była wynikiem przestępstwa, w którym czyn karalny skierowany był wobec funkcjonariusza publicznego, lub funkcjonariusz publiczny uczestniczył w czynie karalnym, w wyniku którego została wydana decyzja. Tak więc art. 145 § 1 pkt 2 KPA odnosi się wyłącznie do przestępstw dotyczących wydania decyzji przez organ administracji publicznej, a zatem przestępstw przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego określonych w rozdziale XXIX K.k. W ocenie Sądu zarzut skarżącego, stwierdzający że wydanie decyzji, z dnia [...]r. znak: [...] Dyrektora UGBKUE, na podstawie której zakazano mu wykonywania czynności osoby średniego dozoru ruchu specjalności elektrycznej w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny przez okres dwóch lat tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r jest przestępstwem naruszającym art. 145 § 1 pkt 1, 2 KPA jest bezpodstawny ponieważ skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, nieznanych organowi wydającemu decyzje, które byłyby istotne dla sprawy, dotyczące przedmiotu sprawy oraz mających znaczenie prawne, a w konsekwencji także wpływ na treść decyzji w kwestiach zasadniczych. Zaś norma art. 145 § 1 pkt 2 KPA nie ma zastosowania, gdy wynikiem przestępstwa (czynu karalnego) były okoliczności faktyczne sprawy. W oparciu o akta sprawy Sąd nie dopatrzył się przestępstwa w prowadzonym postępowaniu administracyjnym zarówno przed organem I instancji jak i organem II instancji. Nadto skarżący nie wykazał przesłanek, które uprawdopodobniłyby zachowanie terminu do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art.148 § 1 KPA. Natomiast zarzuty i argumenty skarżącego w zakresie nierówności i dyskryminacji nie znalazły żadnego potwierdzenia w aktach sprawy administracyjnej lecz również w kontroli sądowej tutejszego sądu, bowiem sprawa skarżącego była objęta wieloma postepowaniami sądowoadministracyjnymi pod sygnaturami akt: wyroki z dnia 30 czerwca 2008 r. III SA/Gl 424/08, z dnia 4 czerwca 2009 r. III SA/Gl 61/09, z dnia 30 kwietnia 2010 r III SA/Gl 1569/10, z dnia 30 listopada 2011 r. III SA/Gl 336/1, z dnia 15 lipca 2021r III SA/Gl 277/20. Ponadto skarżący w żaden sposób nie wykazał naruszeń prawa w stosunku do jego osoby lecz jego stanowisko w zasadzie sprowadza się do polemiki z organem nie tylko bez wykazania żadnych dowodów potwierdzających zasadność jego stanowiska, lecz brakiem argumentów prawnych do wzruszenia stanowiska organu który konsekwentnie odmawia wszczęcia postepowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, ponieważ skarżący w zakresie wykazania że wystąpiła jakakolwiek przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 KPA, jest gołosłowny. Sąd zauważył, że jednym z głównych zarzutów skarżącego dotyczących zdarzenia z [...] r w którym uczestniczył i które było też objęte postepowaniem karnym w którym został uniewinniony, jest brak zrozumienia możliwości konstrukcji prawnej występującej w polskim systemie prawnym, polegającej na odrębności równoległego prowadzenia sprawy z jednego zdarzenia a to przez wymiar sprawiedliwości w zakresie odpowiedzialności karnej oraz przez organy administracji publicznej w zakresie odpowiedzialności administracyjnej. W konsekwencji wbrew twierdzeniom skarżącego – organy administracji publicznej orzekające w toku instancji w tym zakresie dokonały prawidłowej kwalifikacji stwierdzając braku podstawy wznowienia postępowania administracyjnego. Podsumowując, w niniejszej sprawie Sąd uznał także, że skarżący nie wykazał zarówno przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego z art 145 § 1 i 2 KPA jak i nie zachował terminu z art.148 § 1 KPA do wznowienia postępowania administracyjnego a także nie wykazał innych przesłanek do uwzględnienia jego skargi. Tym samym Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną. ----------------------- 8