III SA/Wr 630/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2010 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi D. R., na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem nie zgłoszonym do licencji, wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] r. D. R. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. opisaną w osnowie niniejszego postanowienia. W uzasadnieniu skargi zamieszczono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że wyegzekwowanie niesłusznie nałożonej – w ocenie strony – kary pieniężnej, mogłoby spowodować ujemne skutki dla skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przytaczanej dalej – w skrócie – jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady, przewidującej, że ostateczne orzeczenia administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Wedle ugruntowanego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonego – między innymi – w postanowieniu tego Sądu z dnia 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest – stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. – wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być wynagrodzony przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu (zdrowiu). W nawiązaniu do wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy podnieść, że w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie. Przede wszystkim należy zauważyć, że wnioskodawca w ogóle nie udokumentował swojej aktualnej sytuacji finansowej i rodzinnej, np. przez przedłożenie wyciągów z rachunków bankowych, zaświadczenia o uzyskiwanych dochodach, zaświadczeń z banków o aktualnym zadłużeniu i wysokościach miesięcznych obciążeń z tego tytułu. Do wniosku nie dołączono w ogóle jakiejkolwiek dokumentacji potwierdzającej podniesione w nim argumenty. Tymczasem, w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający wywód strony. Uzasadnienie takie powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być zatem poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej zainteresowanego. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04). W aktach sprawy znajduje się wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, który Sąd wziął pod uwagę przy rozpoznawaniu żądania o wstrzymanie wykonania decyzji. We wniosku tym skarżący podniósł, że nie prowadzi działalności gospodarczej, choć formalnie jeszcze jej nie zamknął, utrzymuje się z dorywczych prac sezonowych, nie posiada żadnego majątku, a wszelkie karty kredytowe zostały mu zabrane z powodu istniejącego zadłużenia. Jednakże również do tego wniosku skarżący nie dołączył jakichkolwiek dokumentów potwierdzających opisywaną sytuację majątkową, co też stało się powodem odmowy przyznania mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (postanowienie referendarza sądowego z dnia [...] r. – prawomocne). Brak dokumentów potwierdzających aktualną sytuację majątkowa strony oraz brak wykazania potencjalnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub wywołania trudnych do odwrócenia skutków – grożących skarżącemu w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji – uniemożliwił merytoryczną ocenę wniosku. Dodatkowo godzi się podkreślić, że o ile sytuacja skarżącego jest taka jak opisana we wniosku, to również brak jest podstaw prawnych do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a to z uwagi na fakt, iż decyzja ta – ze względu na wartość posiadanego przez stronę majątku oraz deklarowane, skromne możliwości zarobkowe – nie podlega w ogóle wykonaniu (na obecnym etapie). Z tych względów nie istnieje obawa wyrządzenia wnioskodawcy jakiejkolwiek szkody w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Zresztą przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) przewidują także szereg ograniczeń w prowadzeniu egzekucji administracyjnej, celem zapewnienia zobowiązanemu minimum egzystencji. Nawiązując do ustaleń faktycznych sprawy, jeżeli skarżący nie posiada żadnego majątku i nie osiąga żadnych dochodów, zaskarżona decyzja nie będzie mogła być przymusowo wykonana, albowiem – zgodnie z dyspozycją 8 § 1 pkt 6 ostatnio przywołanej ustawy – wolne od egzekucji są należności pieniężne nieprzekraczające kwoty 760 zł. Z tych względów, nie zachodzi więc – w ocenie Sądu – niebezpieczeństwo, o jakim mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., co stanowi ustawową przesłankę wstrzymania wykonania decyzji. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił, jak w sentencji.