II OSK 1317/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski /spr./ Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 8 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Po 1129/05 w sprawie ze skargi K. N. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia w sprawie wstrzymania użytkowania obiektu oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 16 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Po 1129/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi K. N., uchylił zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. z dnia [...], Nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. wstrzymał skarżącemu prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na wynajmie pokoi w budynku mieszkalnym w K. przy ul. [...] i nałożył obowiązek dostarczenia w terminie 30 dni określonych dokumentów. Organ pouczył strony o prawie do złożenia zażalenia na przedmiotowe postanowienie. K. N. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, jednakże organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] stwierdził jego niedopuszczalność. [...] WINB stanął na stanowisku, że na postanowienie wydane w trybie art. 71a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) nie służy zażalenie, zaś z błędnego pouczenia strona nie może wywodzić takiego prawa. Na powyższe postanowienie K. N. złożył skargę do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd zauważył, że jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji powołał przepis art. 71a Prawa budowlanego, który został dodany ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 93, poz. 888), która weszła w życie w dniu 31 maja 2004 r. Zgodnie z art. 2 ust. 3 tej ustawy przepisu tego nie stosuje się do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia i dokonanego przed dniem wejścia w życie ustawy. Do takich przypadków stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało wszczęte przed dniem 31 maja 2004 r. – co niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy, bowiem organ odwoławczy błędnie przyjął, że zażalenie na postanowienie wydane na podstawie art. 71a Prawa budowlanego jest niedopuszczalne. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi na postanowienie z dnia [...], ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Skarżący organ wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności przepisów art. 134, art. 141 i art. 142 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez: – zaniechanie wyjścia poza granice skargi i nierozpoznanie aktów administracyjnych dotyczących postępowania o zmianę sposobu użytkowania budynku mieszkalnego posadowionego przy ul. [...] w K., – naruszenie zasady niezwiązania granicami skargi, – całkowite pominięcie w wyroku argumentów zawartych w zaskarżonym postanowieniu i odpowiedzi na skargę. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji postawił organowi wadliwy zarzut, iż ten wydając postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia, nie ustosunkował się do sprawy pod względem merytorycznym. Jest to wadliwe rozumowanie, bowiem w postanowieniu wydanym na podstawie art. 134 K.p.a. nie ma miejsca na argumentację merytoryczną. Tym samym także Sąd nie mógł ocenić treści postanowienia wydanego w I instancji, nawet stosując zasadę niezwiązania sądu granicami skargi. W skardze kasacyjnej zarzucono także, iż Sąd I instancji nie dokonał oceny prawidłowości podjętego postanowienia z dnia [...] Nr [...]. Uniemożliwia to wnoszącemu skargę kasacyjną uzyskanie wiedzy, czy zdaniem Sądu na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. służy, czy też nie służy zażalenie. W ocenie skarżącego organu wszystkie zarzuty zawarte w zażaleniu mogły zostać wzięte pod rozwagę dopiero w odwołaniu od decyzji w sprawie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego przy ul. [...] w K. Sąd nie dociekał, czy po wydaniu postanowień zostały wydane przez organy nadzoru budowlanego stosowne decyzje, dotyczące samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Tymczasem takie decyzje w niniejszej sprawie zostały wydane. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany podstawami kasacyjnymi zawartymi w tej skardze, a z urzędu może brać pod rozwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania sądowego, o których mowa w art. 183 § 2 ww. ustawy. Stwierdziwszy, iż w niniejszej sprawie okoliczności takie nie miały miejsca Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, uznając, iż nie mogą one odnieść zamierzonego skutku. Zamierzonego skutku nie mogą w szczególności odnieść zarzuty naruszenia przywołanych w skardze kasacyjnej przepisów Kodeksu Postępowania administracyjnego (K.p.a.). Nie ulega wątpliwości, że naruszenie tych przepisów dotyczy etapu postępowania administracyjnego. Tymczasem podstawą skargi kasacyjnej może być naruszenie przepisów postępowania przez sąd orzekający w sprawie. Nie oznacza to, że sanacji ulegają uchybienia proceduralne mające miejsce w postępowaniu przed organem administracji publicznej. Jako uchybienie przepisom postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, można zarzucić Sądowi naruszenie przepisów postępowania stosowanych przez Sąd, w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przepisów przez organ w toku postępowania administracyjnego lub odwrotnie, uwzględnienie skargi mimo ich nie naruszenia. Takich zarzutów strona skarżąca jednak nie sformułowała, uniemożliwiając kontrolę zaskarżonego wyroku w tym zakresie. Co do zaś zarzutów naruszenia przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to te przywołane w skardze kasacyjnej uznać należy za chybione. Nie można bowiem skutecznie zarzucić Sądowi pierwszej instancji, iż ten naruszył art. 134 § 1 ww. ustawy w sytuacji gdy ten rozstrzygał w granicach sprawy, wskazując na konieczność ustalenia podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia administracyjnego, tak samo zresztą jak nie można w tej sytuacji skutecznie zarzucić Sądowi, iż ten nie zastosował środków, o których mowa w art. 135 przedmiotowej ustawy (usunięcie naruszeń prawa we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy). Mając to wszystko na uwadze, orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 wielokrotnie wyżej przywoływanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.