I GZ 371/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 września 2021 r., sygn. akt I SA/Ke 499/21 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A na decyzję Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z dnia [....] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 29 września 2021 r., sygn. akt I SA/Ke 499/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odmówił A wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z [...] lipca 2021 r. w przedmiocie zwrotu kwoty dofinansowania. Sąd I instancji podniósł, że w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca wskazała na uprawdopodobnione przypuszczenie spowodowania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody w mieniu skarżącego i doprowadzenia do nieodwracalnych skutków w postaci braku płynności finansowej, co spowoduje brak możliwości wykonania przez skarżącego statutowych obowiązków. WSA podkreślił, że w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 - dalej p.p.s.a.) Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku. Sąd I instancji stwierdził, że wniosek strony nie spełnia wyżej wskazanych wymagań, bowiem nie zawiera uzasadnienia, za które nie można uznać jednego lakonicznego zdania dotyczącego wskazania na uprawdopodobnione przypuszczenie spowodowania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody w mieniu skarżącego i doprowadzenia do nieodwracalnych skutków w postaci braku płynności finansowej, co spowoduje brak możliwości wykonania przez skarżącego statutowych obowiązków. Strona skarżąca nie wykazała tym samym, czy zachodzą przesłanki zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a. W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: 1. art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. poprzez niedostrzeżenie, że skarżący jest organizacją non profit; 2. art 8, art. 9, art. 10 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania co do rzetelności organów administracji, w szczególności przez brak dogłębnej analizy treści skargi, która w sposób wyczerpujący odnosi się między innymi do rodzaju prowadzonej przez skarżącego działalności; 3. art 7, art 7a, art 8, art 10, art 11 k.p.a. poprzez brak wykładni przyjaznej dla obywatela, brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, podejmowanie działań sprzecznych z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władz publicznych; 4. art. 77 § 1 i art. 77 § 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, polegające na tym, iż organ I instancji w sposób niewyczerpujący i niewystarczająco wszechstronny rozpoznał sprawę, w szczególności nie przeprowadził niezbędnych dowodów i dokonał wadliwych oraz niepełnych ustaleń faktycznych; 5. art 77 § 1 i art 77 § 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, polegające na tym, że organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na ogólnej normie, bez dogłębnej analizy sprawy i sytuacji skarżącego; 6. art 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. dokonanie oceny nie na podstawie całego materiału dowodowego; 7. art 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, wyrażające się w braku pełnego uzasadnienia prawnego, w szczególności poprzez nieodniesienie się w sposób jasny i zrozumiały oraz wyczerpujący do sytuacji oraz statusu skarżącego. W odpowiedzi na zażalenie organ wniósł o jego oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte w powołanym przepisie klauzule generalne – "znaczna szkoda" oraz "trudne do odwrócenia skutki" - powodują, że stosowanie tej instytucji procesowej wymaga dokonania przez sąd wartościowania, które w przypadku powołania się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody polega na zestawieniu sytuacji majątkowej skarżących z prognozowanymi skutkami aktu lub czynności, których wstrzymania strona się domaga. Bez odniesienia rozmiarów przewidywanej szkody do konkretnych okoliczności kształtujących sytuację majątkową strony, nie sposób bowiem ocenić, czy grożąca szkoda ma istotnie kwalifikowany (tj. znaczny) charakter. Warto podkreślić, że przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonego aktu, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jego wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zarzuty przedstawione w zażaleniu nie zasługują na uwzględnienie, bowiem dotyczą przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, których WSA – przy rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji – nie mógł naruszyć. Sąd rozpoznając wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek, nie dokonuje zatem oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.