II GZ 398/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kabat - Rembelska po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia O. G. Spółka z o.o. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 28 września 2012 r.; sygn. akt II SA/Op 257/12 w zakresie zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi O. G. Spółka z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 5 marca 2012 r.; nr: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE O. G. Spółka z o.o. w P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z 5 marca 2012 r., nr [...] umorzeniu postępowania odwoławczego w przedmiocie odmowy zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w O. z 27 stycznia 2006 r. w zakresie wykazu punktów gier na automatach o niskich wygranych. W skardze spółka wniosła także o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu zakończenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w O. sprawy ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z 24 stycznia 2012 r. nr[...] , utrzymującą w mocy decyzję tego organu cofającą zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa opolskiego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w O. wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z 28 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w O., sygn. akt II SA/Op 257/12, zwiesił postępowanie w sprawie ze skargi O. G. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z 5 marca 2012 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji zwrócił uwagę, że podstawą decyzji z 5 marca 2012 r., którą umorzono postępowanie odwoławcze była decyzja organu z 24 stycznia 2012 r. o cofnięciu zezwolenia na urządzanie gier losowych na automatach o niskich wygranych na terenie województwa opolskiego. Konsekwencją relacji między tymi decyzjami jest taka zależność między sprawami sądowoadministracyjnymi, w których je zaskarżono, że rozstrzygnięcie wydane w sprawie II SA/Op 191/12 wpłynie bezpośrednio na rozstrzygnięcie, jakie zostanie wydane w sprawie II SA/Op 257/12. W przekonaniu Sądu I instancji stan ten – stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) stanowi podstawę do zawieszenia postępowania. Zażalenie na postanowienie wniosła O. G. Sp. z o.o. w P., domagając się jego uchylenia w całości. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że wynik postępowania o cofnięcie zezwolenia na urządzanie gier losowych w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie zarzutów skargi w niniejszej sprawie dotyczącej zmiany zezwolenia w zakresie zmiany lokalizacji urządzania gier (zmiany wykazu punktów gier na automatach o niskich wygranych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jak przyjmuje się w literaturze i orzecznictwie, sąd rozstrzygając o zawieszeniu postępowania na podstawie określonej w przywołanym przepisie powinien rozważyć dwa zasadnicze problemy. Po pierwsze, czy w sprawie występuje tzw. kwestia prejudycjalna, czyli zagadnienie prawne rozstrzygane w innym postępowaniu, którego wynik będzie stanowił z kolei podstawę orzeczenia w podlegającym zawieszeniu postępowaniu sądowoadministracyjnym (zob. Z. Czarnik, Glosa do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2008 r., II FPS 4/08, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 2009, z. 7-8, poz. 82, s. 571; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 listopada 2011 r., II sygn. akt FZ 673/11). Po drugie, czy zawieszenie postępowania w danej sprawie jest uzasadnione względami celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej. Jednocześnie trzeba zauważyć, że zawieszenie postępowania z przyczyny określonej w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest fakultatywne, a zatem pozostawione uznaniu sądu (zob. M. Romańska, (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 400). Rozstrzygnięcie wspomnianych kwestii musi więc znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu, które powinno zawierać pełne, logiczne i spójne ich wyjaśnienie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 marca 2012 r., sygn. akt I GZ 35/12). Odnosząc te rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że pomiędzy sprawą o sygn. akt II SA/Op 191/12 a sprawą niniejszą zachodzi bezpośredni związek, który wyraża się w tym, że rozstrzygnięcie pierwszej z wymienionych będzie miało decydujące znaczenie dla orzeczenia w sprawie, której zasadność zawieszenia jest przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Trzeba bowiem zauważyć, że ewentualne uchylenie przez sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Op 191/12 decyzji Dyrektora Izby Celnej w O. z 24 stycznia 2012 r., nr , w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych przesądziłoby jednocześnie o wadliwości decyzji Dyrektora Izby Celnej w O. z 5 marca 2012 r., nr [...] , w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie odmowy zmiany decyzji w zakresie wykazu punktów gier na automatach o niskich wygranych. Decyzja Dyrektora Izby Celnej w O. z 5 marca 2012 r. została bowiem podjęta – stosownie do art. 208 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – wskutek uznania prowadzonego przez organ postępowania za bezprzedmiotowe w konsekwencji rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z 24 stycznia 2012 r. Stan ten pozwala przyjąć, że ocena legalności decyzji z 24 stycznia 2012 r. dokonana przez sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Op 191/12 będzie miała bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiocie kontroli zgodności z prawem decyzji z 5 marca 2012 r. w tej sprawie. Jednocześnie należy podkreślić, że nie można uznać, by rozstrzygnięcie Sądu I instancji sprzeciwiało się względom celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.