II OSK 2467/11

SENTENCJA Dnia 15 listopada 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędziowie: sędzia del. WSA Bogusław Jażdżyk sędzia NSA Małgorzata Stahl Protokolant Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Y. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 891/11 w sprawie ze skargi Y. A. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych na rzecz Y. A. kwotę 800 (osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2011 r. (sygn. akt IV SA/Wa 891/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Y. A. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2011 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] marca 2005 r. stwierdzającej posiadanie obywatelstwa polskiego przez A. (I.) W. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Y. A. (poprzednio W.) w 2004 r. wniósł o stwierdzenie, że jego ojciec A. vel I. W., syn J. i I., ur. w 1906 r. w J. posiadał do dnia swojej śmierci tj. 11 listopada 1959 r. obywatelstwo polskie. W dniu [...] marca 2005 r. Wojewoda Świętokrzyski stwierdził, iż A. (I.) W. posiadał obywatelstwo polskie na podstawie art. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim (Dz.U. z 2000 r., Nr 28, poz. 352, ze zm.). Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji 18 stycznia 2011 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody Świętokrzyskiego i decyzją z [...] lutego 2011 r. stwierdził nieważność tej decyzji. Po rozpoznaniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z [...] kwietnia 2011 r., Minister utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lutego 2011 r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Minister podał, po pierwsze, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie świadczy o tym, że ojciec skarżącego zmarł 11 listopada 1959 r. Z kolei ustawa z 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim weszła w życie 22 sierpnia 1962 r., a zatem A. W. w dacie wejścia w życie tej ustawy nie mógł posiadać obywatelstwa polskiego, gdyż prawo to – jako ściśle osobiste – wygasło z chwilą jego śmieci. Wobec powyższego Wojewoda Świętokrzyski wydając [...] marca 2005 r. decyzję stwierdzającą, iż A. W. posiadał obywatelstwo polskie na podstawie art. 1 ww. ustawy rażąco naruszył prawo. Po drugie, Minister wskazał, iż Wojewoda Świętokrzyski w trakcie rozpatrywania wniosku skarżącego o stwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego przez jego zmarłego ojca A. W. przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sposób rażąco naruszający art. 7 i art. 77 k.p.a. Zdaniem Ministra, organ I instancji nie wyjaśnił, czy zmarły A. W. wstąpił do służby wojskowej w państwie obcym bez zgody właściwego wojewody, co skutkowało utratą obywatelstwa polskiego z mocy prawa na podstawie art. 11 pkt 2 ustawy o obywatelstwie Państwa Polskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] kwietnia 2011 r. i poprzedzająca ją decyzja z [...] lutego 2011 r. są zgodne z prawem. Sąd wskazał, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest instytucją stanowiącą wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 k.p.a. Może mieć zatem miejsce jedynie wówczas, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy (oczywisty) jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przesłanką stwierdzenia nieważności szczególnie rozważaną na gruncie przedmiotowej sprawy było wydanie aktu z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Mówiąc o rażącym naruszeniu prawa, należy podkreślić, iż z brzmienia przywołanego przepisu wynika, iż nie każde naruszenie prawa pociąga za sobą nieważność decyzji, ale tylko przypadki oczywistego i ciężkiego naruszenia prawa. Sąd I instancji wskazał, że Wojewoda Świętokrzyski decyzją z [...] marca 2005 r. stwierdził, iż ojciec skarżącego A. W. posiadał obywatelstwo polskie na podstawie art. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. z 2000r., Nr 28, poz. 352, ze zm.). Zgodnie z art. 1 tej ustawy w dniu jej wejścia w życie, tj. 22 sierpnia 1962 r., obywatelami polskimi są osoby, które posiadają obywatelstwo polskie na podstawie dotychczasowych przepisów. Ojciec skarżącego w dniu wejścia ustawy z 1962 r. już nie żył, albowiem zmarł 11 listopada 1959 r. W tej sytuacji nie można było stwierdzić, iż w dniu 22 sierpnia 1962 r., tj. wejścia w życie ustawy z 1962 r., był obywatelem polskim, posiadającym obywatelstwo polskie na podstawie dotychczasowych przepisów. A. W. nie mógł posiadać obywatelstwa polskiego w dacie wejścia w życie ustawy z 1962 r., gdyż prawo to – jako ściśle osobiste – wygasło z chwilą jego śmieci. Powyższe dowodzi, iż Wojewoda Świętokrzyski, wydając [...] marca 2005 r. decyzję stwierdzającą, iż A. W. posiadał obywatelstwo polskie na podstawie art. 1 ustawy z 1962 r., rażąco naruszył prawo. Doszło bowiem do zastosowania do ustalonego stanu faktycznego sprawy przepisu, który nie mógł mieć do niego zastosowania. Sąd wskazał, że nawet podzielając twierdzenie skarżącego, iż podstawą prawną do stwierdzenia posiadania obywatelstwa w drodze decyzji był art. 17 ust. 4 ustawy z 1962 r. (choć nie wskazano tego przepisu w tejże podstawie), to - zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych - stwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego oznacza, iż do dnia wydania tego rodzaju aktu administracyjnego nie miały miejsca zdarzenia lub akty prawne powodujące utratę obywatelstwa. Skoro ojciec skarżącego zmarł w 1959 r., czyli trzy lata przed wejściem w życie ustawy z 1962 r., to nie można było przyjąć, iż do dnia wydania decyzji o posiadaniu obywatelstwa polskiego nie miało miejsca zdarzenie, które spowodowało utratę obywatelstwa polskiego. Tymczasem, jeżeli intencją organu było stwierdzenie posiadania obywatelstwa przez ojca skarżącego w przeszłości, to z rozstrzygnięcia powinna wynikać data, do której to obywatelstwo ojciec skarżącego posiadał, zwłaszcza, że takie żądanie wynikało z treści wniosku skarżącego. W ocenie Sądu I instancji, Wojewoda wydał decyzję w przedmiocie stwierdzenia posiadania obywatelstwa nie ustaliwszy przedmiotu postępowania. Skarżący wyraźnie zażądał stwierdzenia obywatelstwa ojca do dnia jego śmierci. Tymczasem organ w 2005 r. stwierdził, iż ojciec skarżącego, który zmarł 11 listopada 1959 r., posiadał obywatelstwo polskie również w dniu 22 sierpnia 1962 r., czyli w dacie wejścia w życie ustawy z 1962 r. Organ zatem zupełnie pominął fakt, iż wniosek o stwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego, jak i stwierdzenie jego utraty, wszczyna postępowanie – jak już wyżej zauważono – w sprawie o stwierdzenie obywatelstwa. Treść decyzji – stwierdzenie posiadania lub utraty obywatelstwa – zależy zatem od okoliczności przytoczonych we wniosku, a następnie ustalonych w toku postępowania administracyjnego. Zakres wszczętej sprawy należy rozważać z uwzględnieniem treści art. 17 ust. 4 ustawy z 1962 r., która upoważnia wojewodę do następujących rozstrzygnięć: stwierdzenia posiadania, odmowy stwierdzenia posiadania, stwierdzenia utraty, odmowy stwierdzenia utraty obywatelstwa polskiego. Ustawodawca więc w sprawach dotyczących obywatelstwa polskiego rozróżnia rozstrzygnięcia dotyczące stwierdzenia posiadania lub odmowy stwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego od rozstrzygnięć dotyczących stwierdzenia utraty lub odmowy stwierdzenia utraty obywatelstwa polskiego. Rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia posiadania lub odmowy stwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego dotyczy tego, czy określona osoba jest obywatelem polskim (posiada obywatelstwo polskie), czy nie jest obywatelem polskim (nie posiada obywatelstwa polskiego). Natomiast rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia, utraty lub odmowy stwierdzenia utraty obywatelstwa polskiego dotyczy tego, czy określona osoba z określoną datą na skutek określonych zdarzeń utraciła, czy nie utraciła obywatelstwo polskie i tego rodzaju rozstrzygnięcia mogą dotyczyć obywatelstwa także osoby, która zmarła, jeżeli z wnioskiem o takie rozstrzygnięcie występuje podmiot, który ma w tym interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. To, jakiego rodzaju rozstrzygnięcie powinno być wydane, jak już wyżej wspomniano, zależy od treści żądania strony, okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. W każdym razie, w przypadku osoby zmarłej w rachubę wchodzi orzekanie o tym, czy osoba ta utraciła lub nie utraciła obywatelstwo polskie, a nie stwierdzenie lub odmowa stwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego przez osobę zmarłą (wyrok NSA z 19.04.2007 r., sygn. akt . II OSK 636/06, publ. Lex nr 345303; 14.09.2006r., sygn. akt II OSK 353/06, publ. ONSAiWSA 2007/1/11). Zdaniem Sądu I instancji, organy powinny rozpoznać sprawę i wydać decyzję w przedmiocie stwierdzenia, czy ojciec skarżącego utracił obywatelstwo polskie, czy nie utracił, a nie w przedmiocie stwierdzenia posiadania lub nieposiadania obywatelstwa polskiego przez ww. osobę zmarłą. W decyzji takiej winno określić się datę, w której nastąpiła utrata obywatelstwa polskiego albo że nie nastąpiła utrata obywatelstwa polskiego do określonej daty. W związku z powyższym Sąd I instancji uznał, że orzeczenie Wojewody Świętokrzyskiego zostało podjęte z rażącym naruszeniem art. 17 ust. 4 ustawy z 1962 r. oraz art. 61 § 1 i art. 63 § 2 k.p.a., jako że treść żądania skarżącego wyznaczała przedmiot postępowania. Brak wykazania przez organ nadzoru tego oczywistego naruszenia przepisów prawa nie mógł jednak mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, albowiem i tak decyzja o stwierdzeniu posiadania obywatelstwa polskiego podlegała wyeliminowaniu z obrotu prawnego z racji wydania jej z rażącym naruszeniem art. 1 ustawy z 1962 r. Zdaniem Sądu, dalsze rozważania, jakie poczynił Minister w przedmiocie istotnego naruszenia przepisów prawa procesowego w związku z niewyczerpującym wyjaśnieniem problematyki służby ojca skarżącego w obcym wojsku należało uznać za niemające istotnego wpływu na ostateczny wynik sprawy. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Y. A., podnosząc następujące zarzuty: - naruszenia art. 1 i art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim w zw. z art. 61 § 1 i art. 63 § 2 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...] marca 2005 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, - naruszenia art. 3 § 1 i 2, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 151 p.p.s.a. oraz art. 134 p.p.s.a. poprzez ich błędne zastosowanie przez Sąd I instancji, który błędnie ustalił stan faktyczny sprawy, nie uwzględniając naruszenia przez organ art. 6,7,16,77,138 § 2 i 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i oddalił skargę na tę decyzję, zamiast ją uchylić z powodu rażącego naruszenia prawa. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wskazał, że decyzja Wojewody Świętokrzyskiego nie narusza prawa w sposób rażący, gdyż organ I instancji był upoważniony do jej wydania na podstawie art. 17 ust. 4 ustawy, a przedmiot postępowania został określony prawidłowo. Treść sentencji tej decyzji brzmiała "A. W. posiadał obywatelstwo polskie", a więc organ ustalił, że ojciec skarżącego posiadał polskie obywatelstwo do chwili śmierci. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Słusznie wskazał Sąd I instancji, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją stanowiącą wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 k.p.a. Może mieć zatem miejsce jedynie wówczas, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy (oczywisty) jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W przypadku decyzji stwierdzającej posiadanie obywatelstwa polskiego należy dodatkowo mieć na uwadze, że stwierdzenie jej nieważności powoduje jej wyeliminowanie z obrotu prawnego i skutki faktyczne tego rozstrzygnięcia są zbliżone do pozbawienia obywatelstwa polskiego. W wyroku z dnia 16 czerwca 2011 r., II OSK 1155/10 (publ. ONSAiWSA z 2012 r. nr 1 poz. 9) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż stosunek prawny obywatelstwa polskiego podlega szerokiej ochronie konstytucyjnej, dlatego stwierdzenie nieważności decyzji, którą stwierdzono posiadanie obywatelstwa polskiego może nastąpić jedynie w przypadku, gdy nie ma najmniejszych wątpliwości, że decyzja ta narusza prawo w sposób rażący. Reasumując, stwierdzenie nieważności decyzji stwierdzającej posiadanie obywatelstwa polskiego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest prawnie dopuszczalne, ale wymaga uwzględnienia konstytucyjnej zasady względnej niezbywalności obywatelstwa polskiego (art. 34 ust. 2 Konstytucji RP) i wynikającego z niej zakazu pozbawienia obywatelstwa. W rozpoznawanej sprawie Wojewoda Świętokrzyski decyzją z dnia [...] marca 2005 r. stwierdził posiadanie obywatelstwa polskiego przez osobę nieżyjącą A. W., lecz skutki prawne tej decyzji mają istotne znaczenie dla ewentualnego stwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego przez jego następców prawnych. Oceniając tę decyzję w kontekście powołanego wyżej orzeczenia, stwierdzić należy, że organ administracji oraz Sąd I instancji błędnie przyjął, że narusza ona prawo w sposób rażący, co daje podstawę do wyeliminowania jej z obrotu prawnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Y. A. wniósł o stwierdzenie przez Wojewodę Świętokrzyskiego, że jego ojciec A. W. posiadał obywatelstwo polskie do dnia śmierci tj. 11 listopada 1959 r. Decyzją z dnia [...] marca 2005 r. Wojewoda Świętokrzyski stwierdził, że A. (I.) W., syn J. i I., ur. w 1906 r. w J. posiadał obywatelstwo polskie na podstawie art. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. z 2000 r., Nr 28, poz. 353 ze zm.). Zgodnie z art. 1 tej ustawy w dniu jej wejścia w życie (22 sierpnia 1962 r.) obywatelami polskimi są osoby, które posiadają obywatelstwo polskie na podstawie dotychczasowych przepisów. Organ, wydając tę decyzję, uwzględnił w całości żądanie strony i na podstawie art. 107 § 4 k.p.a. odstąpił od sporządzenia jej uzasadnienia. W związku z tym decyzji z dnia [...] marca 2005 r. nie można odczytywać w oderwaniu od wniosku skarżącego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z treści decyzji Wojewody Świętokrzyskiego, odczytywanej łącznie z wnioskiem, wynika więc, że A. W. nabył obywatelstwo polskie na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem 22 sierpnia 1962 r., regulujących kwestie związane z obywatelstwem polskim i posiadał je do dnia śmierci tj. 11 listopada 1959 r. Na takie rozumienie treści tego rozstrzygnięcia wskazuje również Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, stwierdzając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż pomimo braku uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] marca 2005 r., organ ten, stwierdzając posiadanie obywatelstwa polskiego przez zmarłego A. W. na podstawie art. 1 ustawy z 1962 r. za udowodnione uznał, że A. W. nabył i posiadał obywatelstwo polskie na podstawie "dotychczasowych przepisów" tzn. nabył je na podstawie ustawy z dnia 20 stycznia 1920 r. o obywatelstwie Państwa Polskiego (Dz. U. R.P. Nr 7, poz. 44 ze zm.) lub ustawy z dnia 8 stycznia 1951 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. Nr 4, poz. 25) i nie utracił do dnia swojej śmierci. Nieprawidłowo zatem organ w dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przyjął, że decyzja ta rażąco narusza art. 1 ustawy z 1962 r., albowiem stwierdza, że A. W. był obywatelem polskim w dniu 22 sierpnia 1962 r. tj. w dniu wejścia w życie ustawy z 1962 r. o obywatelstwie polskim, a w tym dniu ojciec wnioskodawcy już nie żył. Takie odczytywanie tej decyzji, w oderwaniu od wniosku skarżącego jest błędne i narusza prawo. W związku z powyższym zasadny jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim. Natomiast należy przyznać, że w decyzji z dnia [...] marca 2005 r. organ błędnie wskazał podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia tj. art. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. z 2000 r., Nr 28, poz. 353 ze zm.), który nie obowiązywał jeszcze w dacie śmierci ojca wnioskodawcy, lecz uchybienie to nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W doktrynie prawa administracyjnego oraz orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się bowiem, że brak zamieszczenia w decyzji podstawy prawnej jej wydania lub zamieszczenie wadliwej podstawy nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności wydanej w ten sposób decyzji (C. Martysz [w]: G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom II, Wyd. 3, s. 60 i powołane tam orzecznictwo). Za trafny uznać należy również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim w zw. z art. 61 § 1 i art. 63 § 2 k.p.a. Sąd I instancji uznał, że Wojewoda Świętokrzyski, wydając decyzję stwierdzającą posiadanie obywatelstwa polskiego przez ojca wnioskodawcy, nie zwrócił uwagi na różnicę pomiędzy orzekaniem o stwierdzeniu posiadania obywatelstwa polskiego a orzekaniem stwierdzeniu jego utraty, a w przypadku osoby zmarłej możliwe jest jedynie orzekanie o utracie obywatelstwa, natomiast decyzja stwierdzająca posiadanie obywatelstwa przez osobę zmarłą rażąco narusza prawo. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić, gdyż w tej sprawie wnioskodawca wnosił o stwierdzenie, że jego ojciec posiadał obywatelstwo polskie do dnia śmierci, a nie, że posiada je obecnie. Decyzją z dnia [...] marca 2005 r. Wojewoda Świętokrzyski stwierdził, że A. W. posiadał obywatelstwo polskie na podstawie art. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim. Stwierdzenie przez organ w decyzji (odczytywanej łącznie z wnioskiem), że dana osoba posiadała obywatelstwo polskie do dnia śmierci, zamiast stwierdzenia, że dana osoba nie utraciła obywatelstwa polskiego do dnia śmierci nie stanowi rażącego naruszenia art. 17 ust. 4 ustawy o obywatelstwie polskim. Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł odnieść się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 1 i 2, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 151 p.p.s.a. oraz art. 134 p.p.s.a. poprzez ich błędne zastosowanie przez Sąd I instancji, który błędnie ustalił stan faktyczny sprawy, nie uwzględniając naruszenia przez organ art. 6,7,77 k.p.a., gdyż strona skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wyjaśniła na czym polegało błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy przez organ administracji i Sąd I instancji. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2011 r. Z przedstawionych powyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał za błędne stanowisko organu, iż decyzja Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] marca 2005 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 1 ustawy z 1962 r. o obywatelstwie polskim. W związku z tym, że Minister stwierdził w zaskarżonej decyzji, iż decyzja Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] marca 2005 r. rażąco narusza również art. 7 i 77 § 1 k.p.a. albowiem nie została wyjaśniona kwestia służby wojskowej ojca skarżącego w wojsku izraelskim, również ten aspekt sprawy wymaga rozważenia, albowiem Sąd I instancji, stwierdzając w decyzji z dnia [...] marca 2005 r. rażące naruszenie art. 1 i art. 17 ust. 4 ustawy o obywatelstwie polskim, kwestię tę pominął. Jakkolwiek należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż Wojewoda Świętokrzyski nie zebrał materiału dowodowego w tej sprawie w sposób wyczerpujący, to nie można zakwalifikować tego naruszenia jako rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. O rażącym naruszeniu art. 7 i 77 § 1 k.p.a. można by mówić w przypadku, gdyby organ wydał decyzję, nie przeprowadzając w ogóle żadnego postępowania wyjaśniającego. W tej sprawie wnioskodawca dołączył do wniosku poświadczenie obywatelstwa izraelskiego jego ojca, kopię polskiego paszportu ojca, akt zmiany swojego nazwiska. Wojewoda Świętokrzyski, pismem z dnia 7 lutego 2005 r., zwrócił się do pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie nadesłanych dokumentów o odpis skrócony aktu urodzenia A. W. i podanie informacji, czy służył on w wojsku obcym, a jeżeli tak, to w jakich latach i czy posiadał zgodę Rządu Polskiego na wstąpienie do tej służby oraz o potwierdzenie tego faktu stosownym dokumentem. Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 15 lutego 2005 r. złożył oświadczenie, iż A. W. nie służył w wojsku obcym. Decyzja Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] marca 2005 r. została więc oparta na ustaleniach faktycznych wynikających z tych dokumentów i oświadczenia pełnomocnika strony. Zatem nie można przyjąć, że w tej sprawie nie zostało przeprowadzone przez organ żadne postępowanie dowodowe. Organ podjął bowiem, choć w ograniczonym zakresie, czynności zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co czyni niezasadnym twierdzenie organu nadzoru o rażącym naruszeniu przez Wojewodę Świętokrzyskiego art. 7 i 77 § 1 k.p.a. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, nie dostrzegając uchybień stanowiących rażące naruszenie prawa w decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] marca 2005 r., uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2011 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 1 ustawy z 1962 r. o obywatelstwie polskim oraz art. 7, 77 § 1 k.p.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 200 p.p.s.a.