II SAB/Gd 58/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 4 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. B. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej H. B. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 (sto) zł tytułem wpisu sądowego. UZASADNIENIE H. B. pismem wniesionym w dniu 15 czerwca 2012 r. (data złożenia w organie administracyjnym) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zarzucając niezałatwienie sprawy z jej wniosku z dnia 9 marca 2012 r., dotyczącego wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego położonego w K., gmina K., działka nr [[...]]. We wniosku skarżąca domagała się wszczęcia i przeprowadzenia postępowania we wskazanym przedmiocie, bądź gdyby organ uznał, że żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną, wniosła o wydanie i doręczenie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. W dniu 11 maja 2012 r. skarżąca skierowała do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenie na bezczynność organu I instancji. Uzyskała pisemną odpowiedź, że nie posiada statusu strony w postępowaniu, w związku z czym nie przysługuje jej prawo złożenia tego zażalenia. Jak wynika z treści skargi, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wydał żadnej decyzji ani postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie. Skarżąca domaga się w skardze zobowiązania organu do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania administracyjnego we wskazanej sprawie, nadto zobowiązania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do dyscyplinarnego ukarania pracownika winnego niezałatwieniu sprawy w terminie oraz zasądzenia od tego organu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz podał, że postanowieniem z dnia 11 czerwca 2012 r. nr [[...]] odmówił H. B. wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie legalności budynku mieszkalnego zlokalizowanego w K. przy ul P. oraz zmiany sposobu jego użytkowania na mieszkalno usługowy, z uwagi na fakt nieposiadania przez wnioskującą statusu strony. H. B. złożyła w dniu 2 lipca 2012 r. zażalenie na to postanowienie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wobec tego organ twierdzi, że nie pozostaje w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej ustawą, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w punktach 1 - 4 przepisu. Według zaś art. 149 § 1 ustawy sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z przepisu tego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Przy czym bezczynność organu musi istnieć w dniu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Gdy żądanie to zostało uwzględnione przez organ po wniesieniu skargi, to postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o bezczynność staje się bezprzedmiotowe i sąd obowiązany jest wydać postanowienie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy, natomiast gdy bezczynność ustała przed wniesieniem skargi, podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 pkt 6 ustawy, a więc z uwagi na niedopuszczalność skargi z innych przyczyn, niż wymienione w punktach 1 - 5. W niniejszej sprawie skarga na bezczynność została wniesiona w dniu 15 czerwca 2012 r., a zatem po wydaniu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienia z dnia 11 czerwca 2012 r. nr [[...]], załatwiającego wniosek skarżącej z dnia 9 marca 2012 r. Jak wynika z akt administracyjnych dołączonych do sprawy toczącej się przed tutejszym sądem, o sygnaturze akt II SA/Gd 533/12, ze skargi H. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 lipca 2012 r., nr [[...]], utrzymujące w mocy opisane postanowienie z dnia 11 czerwca 2012 r., skarżąca twierdzi w zażaleniu, że postanowienie z dnia 11 czerwca 2012 r. otrzymała w dniu 25 czerwca 2012 r. Niemniej istotna dla przyjęcia zasadności skargi na bezczynność jest data wydania postanowienia przez organ pozostający w bezczynności, niespornie mająca miejsce przed wniesieniem skargi na bezczynność. Zdaniem sądu doniosłości prawnej daty wydania a nie doręczenia nie stoi na przeszkodzie treść art. 110 kpa (mającego zastosowanie również w odniesieniu do postanowień), zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Brzmienie przepisu wskazuje, że ustawodawca rozróżnia dwie sytuacje: wydanie decyzji i związanie organu wydaną decyzją od określonej chwili (powiązanej z czynnością). Nie wynika jednak z tego przepisu, by ustawodawca pozbawił znaczenia prawnego fakt wydania decyzji, co zresztą pozostałoby w sprzeczności z przepisami kodeksu normującymi terminy załatwienia spraw (art. 35 Kpa), nieuzależniające terminowości od daty doręczenia decyzji. W przepisach tych mowa jest jedynie o "załatwieniu sprawy". O doniosłości prawnej daty wydania decyzji stanowi również obowiązek nałożony na organy administracji publicznej w art. 6 kpa (zasada praworządności), bowiem organ ma obowiązek orzekania na podstawie przepisów prawa, co oznacza, że aktualnych na dzień wydania decyzji. Również sądy administracyjne dokonują kontroli legalności indywidualnych aktów administracyjnych, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny z daty zaskarżonego rozstrzygnięcia, a nie z daty jego doręczenia. Z tych przyczyn sąd uznał, że stan bezczynności wskazanego przez skarżącą organu ustał z datą wydania postanowienia z dnia 11 czerwca 2012 r. nr [[...]]. Wydanie przedmiotowego postanowienia, którego bezskutecznie, acz ewentualnie, o ile sprawa nie zostanie rozpatrzona decyzją, domagała się skarżąca, składając w tym przedmiocie skargę do sądu administracyjnego, przed wniesieniem niniejszej skargi, stanowi okoliczność, która wypełnia dyspozycję normę art. 58 § 1 pkt 6 ustawy. W konsekwencji skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego w sprawie wpisu sądowego sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.