VII SA/Wa 1024/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 14 października 2011 r. w sprawie ze skargi Z. H. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2011r. znak : [...] w przedmiocie : odmowy wznowienia postępowania postanawia: odmówić Z. H. przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. UZASADNIENIE Pismem z dnia 16 marca 2011 r. Z.H. wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2011 r. znak: [...], w której zawarła również wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił Z. H. przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Na postanowienie to został złożony sprzeciw, a tym samym w/w postanowienie straciło moc, a sprawa podlega ponownemu rozpoznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże , że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). W niniejszej sprawie wnioskodawczyni wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, jednak ze względu na ustawowe zwolnienie od kosztów sądowych wniosek o przyznanie prawa pomocy rozpoznano wyłącznie w zakresie żądania ustanowienia adwokata, bowiem na skarżącej nie ciąży obowiązek ponoszenia jakichkolwiek kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Sprawa ta – dotycząca odmowy stwierdzenia choroby zawodowej – należy do katalogu spraw, w których skarżący zwolnieni są od kosztów sądowych z mocy ustawy, na podstawie art. 239 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym, następuje wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z treści powołanego wyżej przepisu wynika zatem, że to na wnoszącym wniosek o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar wykazania okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do przyznania prawa pomocy. Rozstrzygnięcie jest zatem uzależnione od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że we wspólnym gospodarstwie domowym z wnioskodawczynią pozostaje mąż. Wnioskodawczyni podała, że wraz z mężem posiadają mieszkanie o powierzchni 78 m 2, działkę rekreacyjną w W. (10 arów) oraz oszczędności pieniężne w kwocie 1000 zł. Oświadczyła, że razem z małżonkiem utrzymuje się z dochodów o łącznej wysokości 4204,00 zł miesięcznie uzyskiwanych ze świadczeń emerytalnych. Ze względu na niewystarczające dane do rozpoznania wniosku zarządzeniem z dnia 6 września 2011 r. wezwano wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez podanie jaką część emerytury przeznacza na leczenie (wizyty u lekarzy, zakup leków) oraz nadesłanie kserokopii rachunków z tego tytułu. Wezwano wnioskodawczynię do podania jakie miesięczne koszty utrzymania ponosi (stałe wydatki na żywność, opłaty za mieszkanie, inne) oraz z jakiego tytułu i u jakiego podmiotu (bank, osoba fizyczna) posiada zadłużenie w kwocie 1000 zł. i w jaki sposób je spłaca. Zwrócono się do wnioskodawczyni o nadesłanie kserokopii wyciągów z rachunku bankowego z ostatnich 3 miesięcy oraz ostatnich odcinków emerytury własnej i męża. W odpowiedzi na powyższe wnioskodawczyni wskazała, iż na leczenie i wizyty lekarskie przeznacza kwotę ok. 600 złotych (załączając kserokopie faktur z apteki z miesiąca lipca 2010 r. oraz miesiąca lipca 2011 r. oraz rachunek za badania specjalistyczne z dnia 6 lipca 2010 r.). Dołączyła także zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 września 2011 r. z którego wynika, że w okresie od 1 czerwca 2011 r. do 31 sierpnia 2011 r. jej miesięczne świadczenie emerytalne wynosiło 2195, 40 złotych. Wnioskodawczyni podała, że ponosi stałe wydatki na żywność w wysokości ok. 600,00 złotych, opłaty za mieszkanie w wysokości ok. 300,00 złotych, za telefon i internet w wysokości ok. 150,00 złotych oraz za energię elektryczną i gaz w wysokości ok.120,00 złotych. Wnioskodawczyni wyjaśniła, że zadłużenie jakie posiada powstało, na skutek długotrwałego specjalistycznego leczenia skarżącej. Oświadczyła, że je spłaca prowadząc oszczędny tryb życia. Wnioskodawczyni nadesłała kserokopię wyciągu rachunku bankowego zawierającego zestawienie danych transakcji za okres od dnia 1 sierpnia 2011 do dnia 21 września 2011 r. Oceniając sytuację finansową wnioskodawczyni, w świetle przedstawionych okoliczności stwierdzono, że nie kwalifikuje się ona do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Podkreślić należy, że wnioskodawczyni wraz z małżonkiem posiada stały dochód miesięczny uzyskiwany z tytułu świadczeń emerytalnych o łącznej wysokości 4.204.00 złotych miesięcznie. Dochodów takich nie można zaliczyć do niskich, uniemożliwiających zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Ponadto, wnioskodawczyni posiada zgromadzone oszczędności pieniężne w kwocie 1.000,00 złotych. Zaznaczyć należy, że prawo pomocy jako instytucja o charakterze wyjątkowym, może mieć zastosowanie tylko wobec osób, które znajdują się w bardzo trudnej sytuacji materialnej, w szczególności - osób rzeczywiście ubogich, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia, bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko podstawowe potrzeby życiowe. W szczególności prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku. Skarżąca zaś do grona takich osób nie należy posiadają bowiem wraz z małżonkiem pozostającym z nią we wspólnym gospodarstwie domowym stały niemały dochód miesięczny. Instytucja ta nie może być natomiast nadużywana w sytuacji, gdy wnioskodawczyni ma zapewnione potrzeby bytowe, a ponadto z uzyskiwanych dochodów może także zgromadzić i posiada oszczędności pieniężne. Dodać należy, że wnioskodawczyni prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe i nie posiada żadnych innych osób na utrzymaniu. Przedstawione powyżej okoliczności wskazują zatem, że sytuacja materialna wnioskodawczyni nie jest na tyle trudna by nie była ona w stanie z uzyskiwanego dochodu ponieść kosztów sądowych związanych z ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Wskazać należy, że również we wniesionym sprzeciwie wnioskodawczyni nie wykazała żadnych nowych okoliczności, które uzasadniałyby przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 260 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.