III SA/Lu 464/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 lipca 2022 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy Hrubieszów z dnia [...] 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania M. M. zaświadczenia potwierdzającego pracę w gospodarstwie rolnym. Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie sprawy: We wniosku z dnia 8 kwietnia 2022 r. M. M. (dalej jako "skarżący") zwrócił się do Wójta Gminy Hrubieszów o wydanie zaświadczenia potwierdzającego jego pracę w indywidualnym gospodarstwie rolnym matki B. M., położonym w miejscowości K. w charakterze domownika, w okresie od dnia [...] [...] r. do dnia [...] [...] r. Postanowieniem z [...] 2022 r., Wójt Gminy Hrubieszów (dalej jako "organ I instancji") odmówił skarżącemu wydania wnioskowanego zaświadczenia. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji podniósł, że w Urzędzie Gminy Hrubieszów nie odnaleziono żadnych dokumentów, które mogłyby służyć do wydania zaświadczenia żądanego przez skarżącego. Wskazał, że w takiej sytuacji, okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym mogą być udowodnione zeznaniami co najmniej dwóch świadków, zamieszkałych w tym czasie w tej samej miejscowości, w której znajdowało się gospodarstwo rolne rodziców. Zażalenie na to postanowienie złożył skarżący. W uzasadnieniu przyznał, że nie kwestionuje faktu, że w urzędzie gminy brakuje dokumentacji potwierdzającej jego pracę w gospodarstwie rolnym matki w charakterze domownika. Jednak w jego ocenie, organ I instancji powinien wydać zaświadczenie na podstawie dowodu z zeznań świadków: J. M. i S. C.. Zeznania te zostały złożone w obecności pracowników Urzędu Gminy Hrubieszów. Organ I instancji nie odniósł się do tych dowodów, pomimo tego, że dysponował zeznaniami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "Kolegium", "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że skarżący domagał się wydania zaświadczenia o jego pracy w indywidualnym gospodarstwie domowym matki, w charakterze domownika, w okresie od dnia [...] [...]. do dnia [...] [...]. Zakres żądania ma wpływ na możliwość wydania zaświadczenia. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w przypadku, gdy o wydanie zaświadczenia występuje osoba prowadząca gospodarstwo rolne, czy też będąca właścicielem gruntów, ustalenie faktu pracy w gospodarstwie jest łatwiejsze. Ponadto wniosek dotyczy okresu trwającego prawie 10 lat, w którym organy gminy nie prowadziły dokumentacji związanej z ubezpieczeniem społecznym rolników. Dokumentami mogącymi potwierdzać okresy pracy w gospodarstwie rolnym są także rejestry podatkowe, a w celu ustalenia danych organ może sięgać do wszelkich innych prowadzonych przez siebie rejestrów i ewidencji, to jest ewidencji ludności, rejestru gruntów, ewidencji wojskowej, dokumentacji związanej z ubezpieczeniem społecznym, majątkowym i osobowym oraz innych znajdujących się w jego dyspozycji urzędowych zbiorów danych. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swego postanowienia wskazał, że w postępowaniu wyjaśniającym ustalił, że nie jest w posiadaniu kart ewidencyjnych ubezpieczonych rolników, które przekazał do KRUS w Hrubieszowie, a w archiwum Urzędu Gminy Hrubieszów nie ma dokumentacji związanej z ubezpieczeniem społecznym i majątkowym rolników. Natomiast z danych ewidencji ludności wynika, że wnioskodawca, w okresie objętym wnioskiem, nie był w ogóle zameldowany w miejscowości K., gdzie położone jest gospodarstwo rolne. Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że urzędowe zbiory danych, do prowadzenia których zobowiązane są gminy, nie dały podstaw do wydania zaświadczenia o pracy skarżącego w gospodarstwie rolnym rodziców, w charakterze domownika, w okresie objętym wnioskiem. Od dnia 1 stycznia 1991 r. organem właściwym w zakresie ubezpieczenia społecznego rolników i członków ich rodzin oraz prowadzenia ewidencji ubezpieczonych jest KRUS. Okres ubezpieczenia, którego dotyczy wniosek, nie był więc nawet ewidencjonowany w kartach ewidencyjnych ubezpieczonych rolników, przekazanych w 1993r. przez Urząd Gminy Hrubieszów do KRUS w Hrubieszowie. Organ I instancji nie wskazał co prawda wprost, że badaniem objęto również rejestry podatkowe, jednakże domownik nie jest podatnikiem podatku rolnego, a tym samym dane z rejestrów podatkowych nie mogłyby przesądzić o treści rozstrzygnięcia. Ustalił natomiast, że wnioskodawca nie był w tym okresie w ogóle zameldowany w miejscowości, w której znajdowało się gospodarstwo rolne. Kolegium wskazało na uproszczony i odformalizowany charakter postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia. Składają się nań bowiem wyłącznie czynności materialno-techniczne polegające na badaniu, jakiego rodzaju źródło może zawierać żądane dane i czy dane te dotyczą stanu prawnego lub faktycznego, którego potwierdzenia domaga się wnioskodawca. Postępowanie wyjaśniające sprowadza się do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych. Przeprowadzone zaś w rozpatrywanej sprawie postępowanie wyjaśniające, polegające na zbadaniu urzędowych zbiorów danych znajdujących się w Urzędzie Gminy Hrubieszów, nie dawało podstaw do wydania żądanego przez skarżącego zaświadczenia. Kolegium stwierdziło, że zeznania świadków nie mogą stanowić podstawy do wydania zaświadczenia. W świetle przepisów ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. z 1990 r., Nr 54, poz. 310) – dalej jako "ustawa z dnia 20 lipca 1990 r." lub "ustawa", w związku z przepisami k.p.a. odnoszącymi się do wydawania zaświadczeń, zeznania świadków należy uznać za alternatywną formę dowodzenia okoliczności pracy w gospodarstwie rolnym przed organem właściwym do załatwienia sprawy, w której wymagane jest wykazanie okresów pracy w gospodarstwie rolnym, a nie dowodem (danymi) w postępowaniu o wydanie zaświadczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania, to jest: a) art. 7, art. 11, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. poprzez nierozważenie interesu skarżącego, w tym nieustosunkowanie się do jego argumentów i wniosków podnoszonych w pismach procesowych, niezebranie i nierozpatrzenie wyczerpująco materiału dowodowego; b) art. 35, art. 75 i art. 77 k.p.a. poprzez nienależyte przeprowadzenie postępowania dowodowego, w tym nieustosunkowanie się do przedstawionych przez skarżącego dowodów; c) art. 217 i art. 218 § 2 k.p.a. poprzez ich niewłaściwą interpretację; 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. poprzez: - brak należytego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a zwłaszcza "nieustosunkowanie się należycie do przedstawionych przez skarżącego dowodów"; - niewłaściwą interpretację przepisów prawa, stanowiących podstawę do wydania żądanego zaświadczenia oraz będące skutkiem tej sytuacji, arbitralne ("należycie nieuzasadnione") przeprowadzenie procesu decyzyjnego. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie postanowień wydanych w obu instancjach oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniósł, że organ I instancji w sposób lakoniczny odniósł się do badanych ewidencji i rejestrów będących w jego dyspozycji. Ponadto, w sytuacji gdy organ nie dysponował stosownymi dokumentami potwierdzającymi pracę w gospodarstwie rolnym, powinien był wystawić stosowne zaświadczenie na podstawie zeznań świadków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W przypadku gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.), organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.). Przed wydaniem zaświadczenia organ może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.), z tym że postępowanie to, prowadzone w celu potwierdzenia istnienia wnioskowanych okoliczności, opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno-techniczną, zaś odmowa wydania zaświadczenia następuje na podstawie art. 219 k.p.a. w formie postanowienia. Zaświadczenie należy odróżnić od decyzji administracyjnej. Zaświadczenie nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczenie stanowi natomiast urzędowe potwierdzenie istnienia określonego stanu prawnego lub faktów, to przy jego pomocy organ stwierdza, co mu wiadome. Postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania administracyjnego, do którego mają zastosowanie zasady ogólne postępowania administracyjnego, takie jak zasada praworządności, uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, dochodzenia prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli, udzielania pomocy prawnej - art. 7, 8, 9 k.p.a. Postępowanie wyjaśniające prowadzone w celu potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku konkretnego podmiotu opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Uproszczony charakter postępowania sprawia, że również "konieczne" postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., jest postępowaniem o ograniczonym zakresie, które powinno zmierzać w kierunku ustalenia określonych faktów lub stanu prawnego wymagającego potwierdzenia zaświadczeniem i odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencje i rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r., ilekroć przepisy prawa lub postanowienia układu zbiorowego pracy albo porozumienia w sprawie zakładowego systemu wynagradzania przewidują wliczanie do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownika wynikające ze stosunku pracy, okresów zatrudnienia w innych zakładach pracy, do stażu tego wlicza się pracownikowi także: 1) okresy prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego lub pracy w takim gospodarstwie, prowadzonym przez współmałżonka, 2) przypadające przed dniem 1 stycznia 1983 r. okresy pracy po ukończeniu 16 roku życia w gospodarstwie rolnym prowadzonym przez rodziców lub teściów, poprzedzające objęcie tego gospodarstwa i rozpoczęcie jego prowadzenia osobiście lub wraz ze współmałżonkiem, 3) przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Przepisy ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. nie wymieniają dowodów, na podstawie których potwierdza się w drodze zaświadczenia, okresy zaliczane do zatrudnienia, aczkolwiek nie ulega wątpliwości, że tymi dowodami są dokumenty. Wynika to wprost z art. 3 ust. 2 ustawy, w myśl którego, jeżeli urząd nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia, zawiadamia o tym wnioskodawcę na piśmie. W orzecznictwie i doktrynie zgodnie przyjmuje się, że dokumentami potwierdzającymi poszczególne okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym są księgi podatkowe, ewidencja ludności, ewidencja wojskowa, w której np. zaznaczony jest fakt odroczenia służby wojskowej w związku z prowadzeniem gospodarstwa, dokumentacja związana z ubezpieczeniem społecznym, majątkowym, osobowym oraz inne dokumenty znajdujące się w dyspozycji urzędu. Nie budzi wątpliwości, że systemowa wykładnia art. 3 ust. 2 ustawy nakazuje stosowanie przepisów działu VII k.p.a. Oznacza to, że w takiej sytuacji organ zobowiązany jest wydać postanowienie, o którym mowa w art. 219 k.p.a. Zatem "zawiadomienie" musi przybrać formę postanowienia. Postanowienie odmawiające wydanie zaświadczenia nie oznacza zatem zanegowania pracy określonej osoby w indywidualnym gospodarstwie rolnym, lecz stanowi akt wiedzy organu, że w zasobach urzędu gminy brak jest dokumentów potwierdzających tę okoliczność. Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy – w wypadku, o którym mowa w ust. 2, okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym mogą być udowodnione zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym jest położone to gospodarstwo rolne. Powyższa regulacja normatywna oznacza jedynie, że ustawodawca dopuszcza inny sposób dowodzenia przez zainteresowaną osobę okresów pracy w gospodarstwie rolnym w przypadku, gdy brak jest dokumentów pozwalających na wydanie zaświadczenia w tej kwestii. W żadnym bądź razie regulacja ta nie rozszerza katalogu środków dowodowych, które mogą mieć zastosowanie w postępowaniu zaświadczeniowym (por. np.: wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2018r., sygn. akt I OSK 1477/18; wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1141/19). Z tych względów, za chybione należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. oraz art. 217 i art. 218 § 2 k.p.a., które zostały prawidłowo wyłożone i właściwie zastosowane. Co się tyczy uzasadnienia rozstrzygnięcia organu I instancji, to organ ten stwierdził, że istniejąca dokumentacja, która znajduje się w zasobach Urzędu Gminy Hrubieszów, nie pozwala na wystawienie zaświadczenia żądanej treści. Kolegium prawidłowo dostrzegło, że wniosek dotyczy prawie dziesięcioletniego okresu, w którym urzędy gminy nie prowadziły już dokumentacji związanej z ubezpieczeniem społecznym rolników. Od dnia 1 stycznia 1991 r., organem właściwym w zakresie ubezpieczenia społecznego rolników i członków ich rodzin oraz prowadzenia ewidencji ubezpieczonych jest KRUS. Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji wskazał, że nie jest w posiadaniu kart ewidencyjnych ubezpieczonych rolników, które przekazał w 1993r. do KRUS w Hrubieszowie, a w archiwum Urzędu Gminy Hrubieszów nie ma dokumentacji związanej z ubezpieczeniem społecznym i majątkowym rolników. Okres ubezpieczenia, którego dotyczy wniosek, nie był więc nawet ewidencjonowany w kartach ewidencyjnych ubezpieczonych rolników. Organ odwoławczy zauważył również, że organ I instancji nie wskazał co prawda wprost, że badaniem objęto także rejestry podatkowe, jednakże domownik nie jest podatnikiem podatku rolnego, a tym samym dane z rejestrów podatkowych nie mogłyby przesądzić o treści rozstrzygnięcia. Kolegium podniosło, że są wyniki badania ewidencji ludności, z której wynikało, że w okresie objętym żądaniem, tj. od dnia [...] [...] r. do dnia [...] [...] r. skarżący nie był w ogóle zameldowany w miejscowości K., w której znajdowało się gospodarstwo rolne. Zauważyć trzeba, że z punktu widzenia spełnienia warunku opisanego w pkt 3 art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. decydujące znaczenie ma stwierdzenie, czy mamy do czynienia z "domownikiem". Przepis ten, w zakresie pojęcia "domownik" odsyła z kolei do przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i ich rodzin. Art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (aktualna publikacja: Dz. U. z 2022 r., poz. 933) definiuje domownika, jako osobę, która spełnia łącznie następujące warunki: a) jest osobą bliską rolnikowi, b) pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z rolnikiem lub zamieszkuje na terenie jego gospodarstwa rolnego albo w bliskim sąsiedztwie, c) ukończyła 16 lat, d) stale pracuje w tym gospodarstwie rolnym, e) nie jest związana z rolnikiem stosunkiem pracy. Postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych. Złożenie wniosku o wydanie zaświadczenia nie nakłada na organ obowiązku wydania tego zaświadczenia, jeśli jest to niemożliwe z powodu braku dostatecznej dokumentacji. Podsumowując dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, że w przypadku, gdy organ nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia, wówczas wydaje postanowienie odmowne. Natomiast osoba zainteresowana może dowodzić swoich twierdzeń o pracy w gospodarstwie rolnym zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym jest położone to gospodarstwo rolne (art. 3 ust. 3 ustawy). Rzecz jednak w tym, że dowodu z zeznań świadków nie można oceniać w ramach postępowania o wydanie zaświadczenia, ale w trakcie postępowań, w których okoliczność pracy w gospodarstwie rolnym ma znaczenie prawne, np. przed organami ubezpieczeń społecznych, czy też przed pracodawcą (zob. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 1773/13; wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2020 r., sygn. I OSK 1141/19; wyrok WSA w Lublinie z dnia 31 października 2017 r., sygn. II SA/Lu 581/17; wyroki WSA w Olsztynie: z dnia 10 listopada 2020 r., sygn. II SA/Ol 712/20, z dnia 7 lipca 2022 r., sygn. II SA/Ol 399/22, z dnia 5 lutego 2019 r., sygn. II SA/Ol 16/19; wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. VIII SA/Wa 758/16; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 2 sierpnia 2022 r., sygn. II SA/Bd 310/22). Zdziwienie budzi zarzut skargi skierowany do organu I instancji, a dotyczący niedostatecznego zbadania ewidencji i rejestrów znajdujących się w zasobach Urzędu Gminy Hrubieszów, bo przecież skarżący w odwołaniu wyraźnie i jednoznacznie oświadczył: "(...) nie kwestionuję faktu, że w dokumentach urzędu brak było informacji potwierdzających fakt, co do którego domagałem się wydania zaświadczenia". Skarżący, poza zarzutem pobieżnej kwerendy, nie wskazał w skardze, w jakich rejestrach, ewidencjach albo innych dokumentach będących w zasobach Urzędu Gminy Hrubieszów istnieją dane mogące służyć do wydania zaświadczenia żądanej treści. Nietrafne są zarzuty wymienione w pkt 1 skargi, a dotyczące naruszenia wskazanych przepisów postępowania i to w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia odpowiada wymogom określony w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie składał on w postępowaniu żadnych pism "procesowych". Akta administracyjne zawierają jedynie wniosek z dnia 8 kwietnia 2022 r. o wydanie zaświadczenia oraz zażalenie na postanowienie wydane w I instancji. Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w sposób szczegółowy odniosło się do zarzutów zawartych w zażaleniu. Próżne są oczekiwania skarżącego, że organ I instancji powinien wydać zaświadczenie na podstawie zeznań dwóch świadków przesłuchanych przez pracowników Urzędu Gminy Hrubieszów, bowiem przepisy prawa na to nie pozwalają. O czym była mowa wcześniej, tego rodzaju dowody mogą być przeprowadzone i ocenione przed organami ubezpieczeń społecznych, czy też przed pracodawcą. W tym kontekście, niezasadne są zarzuty naruszenia art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a. Organ ustalił wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, stosownie do art. 7 i 8 k.p.a. i nie uchybił powinności wynikającej z art. 11 k.p.a. Zarzucając naruszenie art. 35 k.p.a. dotyczącego kwestii terminu załatwiania spraw, skarżący nie wskazał na czym miało polegać owo naruszenie. Skoro zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego, ani przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przeto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.