V SA/Wa 2364/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA – Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Ministra Finansów z dnia ... sierpnia 2012 r. Nr ... w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną p o s t a n a w i a oddalić wniosek UZASADNIENIE W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona zawarła wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, złożony bowiem został w postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego przedmiotem jest ocena legalności opisanego w komparycji postanowienia Ministra Finansów, wydanego w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. Zważywszy na cel wniosku, Sąd podkreśla, iż nie ma kompetencji do wstrzymania postępowania egzekucyjnego, bowiem wniosek ten wykracza poza granice sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem kognicji Sądu w ramach niniejszego postępowania. Kognicja wojewódzkich sądów administracyjnych określona została w art. 3 i 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012, poz. 270), dalej: p.p.s.a. Z podanego katalogu wynika, iż wstrzymanie prowadzenia egzekucji nie mieści się we właściwości sądów administracyjnych, w związku z czym Sąd nie jest władny wstrzymać prowadzonej egzekucji, o której mowa we wniosku skarżącego. Wstrzymania czynności egzekucyjnych, w uzasadnionych przypadkach może dokonać organ egzekucyjny na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015). Wniosek ten podlega zatem rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym przez organy właściwe do jego przeprowadzenia, a dopiero w dalszej kolejności orzeczenie to może podlegać kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami p.p.s.a. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione, jak chce tego skarżący, do zastępowania administracji publicznej, a jedynie sprawują kontrolę jej działalności w zakresie wyznaczonym przez art. 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, wobec czego orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.