I OZ 859/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt II SA/Po 585/10 odmawiające dokonania wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 września 2010 r. sygn. akt II SA/Po 585/10 odrzucające skargę T. C. na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] z dnia [...] lutego 2008 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia dochodzenia postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt II SA/Po 585/210, odmówił dokonania wykładni postanowienia tegoż Sądu z dnia 16 września 2010 r. odrzucającego skargę T. C. uznając, że postanowienie to że nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu wniosek skarżącego o dokonanie wykładni wskazanego wyżej postanowienia jest w istocie polemiką ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zawartym w postanowieniu z dnia 16 września 2010 r. odrzucającym jego skargę. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że jeżeli wolą skarżącego jest wzruszenie postanowienia o odrzuceniu skargi, to powinien on – stosownie do treści doręczonego mu wraz z tym postanowienie pouczenia – skorzystać z możliwości złożenia skargi kasacyjnej. Na to postanowienie skarżący złożył zażalenie, w którym powtórzył częściowo argumenty zawarte we wniosku o dokonanie wykładni oraz podniósł, że Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu nie wyjaśnił, dlaczego nie może wznowić postępowania karnego w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: przepis art. 166 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 158 tej ustawy, sąd który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Wskazać należy, że wykładni podlega zarówno sentencja jak i uzasadnienie orzeczenia. Natomiast konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcie, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Erecicński [w:] komentarz do kodeksu postępowania cywilnego str. 581 oraz B. Dauter [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wydanie II str. 345). Podkreślić jednakże należy, ze wniosek o wykładnię orzeczenia nie może zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu, ani też opierać się na nowej ocenie sprawy pod względem prawnym, czy faktycznym. Nie może zatem prowadzić do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie wskazane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 września 2010 r. o odrzuceniu skargi T. C. nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sposób jasny i czytelny wskazano w nim bowiem przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także przyczyny odrzucenia skargi. Należy zatem zgodzić się z poglądem Sądu pierwszej instancji, który odmawiając wykładni wskazanego wyżej postanowienia stwierdził, że żądanie skarżącego wykracza poza ramy określone w art.158 ustawy wskazanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż w istocie stanowi polemikę z argumentacją Sadu i zmierza do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia odrzucającego skargę, co jest niedopuszczalne. Za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu stwierdzić należy, że skarżący kwestionując postanowienie Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi, mógł złożyć skargę kasacyjną od tego postanowienia, o czym został prawidłowo powiadomiony w pkt 1 pouczenia dołączonego do odpisu zaskarżonego postanowienia. Zamierzonego celu nie może natomiast osiągnąć przez wniosek o wykładnię postanowienia z dnia 16 września 2010 r. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zauważyć, że skoro w niniejszej sprawie mamy do czynienia z wnioskiem o dokonanie wykładni postanowienia o odrzuceniu skargi, to wywody zażalenia dotyczące instytucji wznowienia postępowania nie mogą być przedmiotem rozpoznania. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie o odmowie dokonania wykładni postanowienia o odrzuceniu skargi nie narusza przepisów obowiązującego prawa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.