III SA/Wr 381/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 13 października 2011 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi H.L., na postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie przekazania sprawy do rozpatrzenia organowi wyższej instancji, postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] r. (Nr [...]) Prezydent W. – po rozpatrzeniu podania H. L. (zwanej dalej skarżącą) z dnia [...] r., zatytułowanego "Odwołanie" – działając na podstawie art. 65 § Kodeksu postępowania administracyjnego – uznał, iż "organ ewidencyjny Prezydent W. nie jest właściwy do rozstrzygnięcia sprawy" i przekazał sprawę do rozpatrzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W.. Choć postanowienie to nie zawierało pouczenia o przysługujących stronie środkach zaskarżania, (lub o ich braku), skarżąca wywiodła od niego zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. Postanowieniem z dnia [...] r. (Nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości. Rozstrzygnięcie to zawierało pouczenie, iż służy na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Pismem z dnia [...] r., skarżąca wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę nie na orzeczenie Kolegium, lecz na postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] r. (Nr [...]) zarzucając oczywiste i rażące naruszenie art. 17 pkt. 1 i 65 § 1 k.p.a. i art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, co miałoby się wyrażać w bezpodstawnym przyjęciu, że organem właściwym do rozpoznania jej wniosku z dnia [...] r. jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w sytuacji, gdy odpowiedź na jej wniosek jest decyzją administracyjną, która została w przepisanej prawem formie zaskarżona, a organem właściwym do rozpoznania wniesionego odwołania jest Wojewoda D. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Na wstępie podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie skargi wniesionej do sądu administracyjnego poprzedza zawsze kontrola dopuszczalności wykorzystania tego środka weryfikacji orzeczeń organów administracji publicznej. Okoliczności czyniące skargę niedopuszczalną, co skutkuje obowiązkiem sądu administracyjnego jej odrzucenia, zostały wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." Obok szczególnych, konkretnie wskazanych w tym przepisie przypadków (pkt 1-5), prawodawca dopuścił tam możliwość odrzucenia skargi także wtedy, gdy "z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne" (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Za taką "inną przyczynę" – w rozumieniu ostatnio przywołanej regulacji normatywnej – uznaje się zaś między innymi brak przedmiotu zaskarżenia (zob. np. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 116), co ma miejsce w rozpoznawanym przypadku. Skarżone postanowienie Prezydenta W. zostało bowiem wyeliminowane z obrotu prawnego ostatecznym i prawomocnym już postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. (Nr [...]), skoro tego ostatniego orzeczenia skarżąca nie zakwestionowała przed Sądem (nie wniosła od niego skargi, mimo takiego pouczenia). Brak skargi uniemożliwia Sądowi weryfikację zgodności z prawem wspomnianego orzeczenia Kolegium. Za niedopuszczalną – w świetle art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – należy ponadto uznać skargę, której przedmiotem jest orzeczenie wydane przez organ pierwszej instancji, a nie orzeczenie organu wyższego stopnia. Zważywszy na obie wymienione przyczyny, które czyniły skargę H. L. niedopuszczalną, podlegała ona odrzuceniu, na podstawie wielokrotnie już przywoływanego art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.