II FSK 2418/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, , , po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Op 187/12 w przedmiocie odrzucenia skargi K. G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 15 lutego 2012 r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Op 187/12, mocą którego odrzucono skargę K. G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 15 lutego 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W motywach orzeczenia Sąd podał, że skargę na ww. interpretację w imieniu skarżącego wniósł radca prawny M. J. Pełnomocnik opłacił skargę, jednakże nie dołączył do skargi pełnomocnictwa. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 czerwca 2012 r. wezwano pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, poprzez złożenie do akt sądowych pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. W wezwaniu zawarto pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie spowoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 §1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012 r., poz. 270) – dalej jako "P.p.s.a.". Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego na adres podany w skardze w dniu 5 czerwca 2012 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania tej czynności upłynął w dniu 12 czerwca 2010 r. Pełnomocnik skarżącego odpowiadając na wezwanie Sądu przesłał do WSA w Opolu pismo z dnia 19 czerwca 2012 r. (nadane w Urzędzie Pocztowym w P. w dniu 19.05.2012 r.), w którym wyjaśnił, że skarżący udzielił mu w dniu 8 marca 2012 r. pełnomocnictwa do reprezentowania go w sprawie interpretacji indywidualnej (...), wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz skarg do sądów administracyjnych i skargi kasacyjnej. Pełnomocnictwo przedłożono organowi wraz z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i znajduje się ono w aktach sprawy. Dodatkowo, przy piśmie nadanym w dniu 26 czerwca 2012 r., dokument pełnomocnictwa nadesłał również skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga podlega odrzuceniu. Przytoczył treść art. 37 § 1 P.p.s.a., art. 46 § 3 P.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt. 3 P.p.s.a. Sąd uznał, że pełnomocnik uzupełnił ww. brak pisma po upływie wyznaczonego terminu, przesyłając wraz z pismem z dnia 19 czerwca 2012 r. dokument pełnomocnictwa. Zdaniem Sądu, stosownie do treści art. 85 P.p.s.a., powyższą czynność należało uznać za bezskuteczną. Sąd zaznaczył, że błędny jest pogląd, iż pełnomocnik nie był obowiązany do złożenia pełnomocnictwa do działania w postępowaniu sądowym, skoro złożył je na etapie postępowania administracyjnego. Z treści art. 37 § 1 P.p.s.a. wynika bowiem wyraźnie, że pełnomocnictwo należy dołączyć do "akt sprawy", czyli do toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. Oznacza to, ze od obowiązku przedłożenia pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie zwalnia dołączenie takiego dokumentu do akt administracyjnych. W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie art. 37 § 1 P.p.s.a. przez nieuzasadnione uznanie, że obowiązek dołączenia pełnomocnictwa istnieje również wtedy, gdy pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. przez nieuzasadnione odrzucenie skargi w sytuacji, gdy brak było podstaw do wzywania do uzupełniania braków skargi. Zdaniem skarżącego wystarczające w tej sprawie było dołączenie stosownego pełnomocnictwa do akt administracyjnych. Ponadto w sprawie naruszono też prawo skarżącego do sądu, wynikające z art. 77 ust. 2 Konstytucji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Naczelny Sąd Administracyjny podziela bowiem ocenę Sądu pierwszej instancji, że treść art. 37 § 1 P.p.s.a. musi prowadzić do wniosku, że dokument pełnomocnictwa winien być przez profesjonalnego pełnomocnika złożony do akt sądowych. Art. 37 § 1 P.p.s.a. nakłada na pełnomocnika obowiązek dołączenia przy pierwszej czynności procesowej do akt sprawy pełnomocnictwa (podkr. NSA) z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. W orzecznictwie sądowym utrwaliła się wykładnia powołanego przepisu, którą skład orzekający w tej sprawie podziela, w myśl której nie zwalnia od obowiązku przedłożenia pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym fakt, że stosowny dokument został już dołączony do akt administracyjnych sprawy (por. np. wyroki z dnia: 21 kwietnia 2005 r., FSK 1551/04; 7 października 2005 r., FSK 2137/04; 4 stycznia 2006 r., I FSK 334/05; 26 maja 2006 r., II FSK 322/05; post. z dnia: 15 czerwca 2007 r., II FSK 707/06; 22 sierpnia 2008 r., II FSK 829/07; 23 września 2008 r., I FSK 347/08; 13 lutego 2009 r., II FSK 1692/07; 26 maja 2009 r., II FSK 413/09; 27 listopada 2009 r., II FSK 430/09). Nie ma racji strona skarżąca twierdząc, że skarga nie była dotknięta brakiem formalnym, gdyż odpowiednie pełnomocnictwo znajdowało się w aktach administracyjnych. Podkreślenia wymaga, że postępowanie sądowoadministracyjne jest nowym, odrębnym, w stosunku do postępowania administracyjnego postępowaniem, a nie jego kontynuacją. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która w art. 37 § 1 nakazuje przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy stosowny dokument, reguluje właśnie postępowanie przed sądem administracyjnym, a więc to do akt sądowych dokument dołączyć należy. W świetle powyższego stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji słusznie stanął na stanowisku, że umocowanie do działania w imieniu strony nie zostało prawidłowo wykazane, a więc do usunięcia tego braku skargi należało wezwać pełnomocnika w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Dodać też należy, że zachowanie pełnomocnika, który celowo i świadomie nie odpowiedział na wezwanie Sądu oceniając je jako zbędne, należy uznać za co najmniej dalece niefrasobliwe. Na marginesie należy stwierdzić, że kwestią odrębną jest ocena, czy w niniejszej sprawie były podstawy do odrzucenia skargi tylko z powodu nieprzedłożenia pełnomocnictwa do akt sądowych w świetle faktu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie obowiązuje przymus adwokacko-radcowski. Zasadne byłoby bowiem rozważenie, czy w niniejszej sprawie nie należało po upływie terminu do złożenia pełnomocnictwa wezwać strony do osobistego podpisania skargi. Niestety autor skargi kasacyjnej nie przedstawił w tym przedmiocie stosownego zarzutu, co wyklucza kontrolę zaskarżonego orzeczenia pod tym kątem przez Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na treść art. 183 § 1 P.p.s.a. (związanie granicami skargi kasacyjnej). Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.