I SA/Łd 365/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 października 2007 r. kwestii sprostowania z urzędu oczywistej omyłki w wyroku z dnia 15 czerwca 2007 r. w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn postanawia: sprostować oczywistą omyłkę w treści wydanego w sprawie wyroku z dnia 15 czerwca 2007 r. przez zamieszczenie w miejsce błędnie wpisanego numeru zaskarżonej decyzji "[...]" właściwego numeru "[...]". UZASADNIENIE Niniejsza sprawa toczy się ze skargi M.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że nosi ona numer [...]. W sentencji wyroku oznaczenie zaskarżonej decyzji zawiera natomiast numer [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – powoływanej dalej jako p.p.s.a. – sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (art. 156 § 2 p.p.s.a.). Wykładnia gramatyczna ww. przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny i pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. W niniejszej sprawie oczywista omyłka w wydanym w sprawie wyroku, numeru zaskarżonej decyzji. Z treści zaskarżonej decyzji, znajdującej się w aktach administracyjnych, wynika, że nosi ona numer [...]. Zamieszczony w sentencji orzeczenia błędny numer zaskarżonej decyzji należy zatem zastąpić właściwym numerem, zgodnym z treścią zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie wymienionego wyżej art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.