II SAB/Lu 57/07

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 05 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.W. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi Z.W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie nie przekazania do organu wyższego odwołania od decyzji dotyczącej specjalistycznych usług opiekuńczych p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. UZASADNIENIE Skarżący Z.W. na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF wniósł o ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący nie określił gdzie zamieszkuje a swoje dochody miesięczne określił na kwotę (...) EURO. W świetle informacji dotyczących sytuacji materialnej i wysokości dochodów skarżącego uzyskanych przez referendarza sądowego w związku z rozpoznawaniem jego wniosków o przyznanie prawa pomocy złożonych w innych sprawach toczących się z jego inicjatywy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie, referendarz sądowy powziął wątpliwości, co do rzetelności informacji dotyczących dochodów skarżącego. Z tych powodów wezwano skarżącego do nadesłania dokumentu poświadczającego wysokość pobieranej przez skarżącego emerytury bądź renty oraz oświadczenia wskazującego jego aktualne miejsce zamieszkania. Przesyłka zawierająca wezwanie do nadesłania dokumentu źródłowego oraz oświadczenia mimo dwukrotnego awizowania nie została przez skarżącego odebrana. Referendarz sądowy stwierdził, że: Skarżący nie wykazał zasadności złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy w związku, z czym wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ppsa", w brzmieniu zgodnym z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. akt P 13/05 (Dz.U. z 2006 r. Nr 38, poz. 268) przesyłkę awizowaną dwukrotnie na okres siedmiu dni, gdy zawiadomienie o tym pozostawiono w skrzynce na korespondencję uznaje się za dokonane do rąk adresata z upływem ostatniego dnia terminu powtórnego awizowania, który w sprawie niniejszej przypadał na dzień 27 września 2007 r. Stosownie do unormowania art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przesłanki przyznania prawa pomocy osobie fizycznej sformułowane w art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ppsa oparte są na zwrotach szacunkowych, których samodzielne stosowanie wywołuje konieczność oszacowania wystąpienia określonego w zwrocie szacunkowym stanu faktycznego. Dlatego oceniając zasadność wniosku należy wziąć pod uwagę z jednej strony wysokość obciążeń finansowych związanych z danym postępowaniem, a z drugiej możliwości finansowe strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy. Przy czym muszą być to możliwości realne, istniejące w chwili składania wniosku. Ciężar dowodu okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie wnoszącej o jego przyznanie. Przytoczone we wniosku strony okoliczności, jak również przedstawione przez nią dokumenty powinny, zatem wskazywać na okoliczności uzasadniające przyznanie prawa pomocy. Skarżący mimo wezwania nie nadesłał żądanego od niego dokumentu źródłowego i oświadczenia. Nie wykonując wezwania do nadesłania dokumentu źródłowego i oświadczenia skarżący uniemożliwił wyjaśnienie wątpliwości dotyczących jego realnych możliwości płatniczych. Tym samym skarżący uniemożliwił porównanie swoich realnych możliwości finansowych do obciążeń finansowych, które musiałby ponieść ustanawiając adwokata. To zaś uniemożliwiło oszacowanie wystąpienia określonego w zwrocie szacunkowym zawartym w art. 246 § 1 pkt 2 ppsa stanu faktycznego. Nie można, więc przyjąć, że skarżący wykazał, aby złożony przez niego wniosek o przyznanie prawa pomocy był zasadny. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ppsa i art. 246 § 1 pkt 2 ppsa należało orzec jak w postanowieniu.