II OZ 1302/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1451/14 odmawiające M. G. przywrócenia terminu do złożenia odpisu skargi w sprawie ze skargi M.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów postanawia oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1451/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M.G. przywrócenia terminu do złożenia odpisu skargi w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów. Sąd I instancji uznał, że strona nie uprawdopodobniła, aby niedokonanie powyższej czynności procesowej w wyznaczonym terminie było następstwem okoliczności, za które nie ponosi winy. Sąd podał, iż z akt sprawy wynika, że pismami sądowymi z dnia 21 lipca 2014 r. zostały doręczone skarżącej: odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jednego egzemplarza odpisu skargi, a także odpis odpowiedzi na skargę i tzw. pouczenie wstępne (pouczenie o treści art. 46, art. 47, art. 70 i art. 210 § 1 p.p.s.a.). Powyższa korespondencja została wysłana w jednej kopercie. Sąd wskazał, że argumentacja skarżącej wskazująca na brak jej winy w uchybieniu terminu do nadesłania odpisu skargi sprowadza się natomiast do tego, że przesyłka sądowa zawierająca m.in. wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zawierała zbyt dużą ilość pism jednocześnie, a zwrotne potwierdzenie odbioru było sformułowane niejednoznaczne. Następstwem tego było niewykonanie wezwania Sądu do nadesłania odpisu skargi przez skarżącą, która, jak podkreśla, nie ma wykształcenia prawniczego i wiedzy z zakresu procedur sądowych. W ocenie Sądu I instancji nie są to okoliczności uprawdopodabniające brak winy skarżącej M.G. w uchybieniu terminu do złożenia odpisu skargi. Okoliczności te wskazują bowiem na niedbalstwo w zapoznaniu się z korespondencją i ze swojej istoty nie mogą uzasadniać przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Bez znaczenia jest przy tym, że skarżąca pozostałe czynności wykonała prawidłowo. Sąd wojewódzki nie przyznał racji skarżącej, że jako osoba nie posiadająca wykształcenia prawniczego nie była w stanie wykonać wezwania. Stosownie do treści art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej też jako "p.p.s.a."), Sąd udzielił skarżącej potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczył ją o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. W zażaleniu M. G. wskazała, że odbierając w dniu 29 lipca 2014 r. przesyłkę sądową z dnia 21 lipca 2014 r., w której znajdował z szereg dokumentów (wezwanie do uiszczenia wpisu, nadesłanie odpisów skargi, pouczenie i doręczenie odpisu odpowiedzi na skargę) skupiła się w pierwszej kolejności na obowiązku uiszczenia wpisu, której to czynności dokonała terminowo. Uwadze skarżącej umknęło jednak, że w kopercie może być jeszcze inne wezwanie. Zasugerowała się zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłki z dnia 21 lipca 2014 r., które jej zdaniem, było sformułowane niejednoznacznie i nie zawierało wskazania, że zawiera również wezwanie do nadesłania odpisu skargi. Na dokumencie tym widniał następujący zapis: "wezwanie do uiszczenia wpisu + nadesłanie odpisów skargi + pouczenie + doręczenie odpisu odpowiedzi na skargę". Skarżąca stanęła na stanowisku, że powyższe uzasadnia brak jej winy w uchybieniu terminu do nadesłania odpisu skargi. Dodała, że nie ma wykształcenia prawniczego i nie posiada wiedzy z zakresu procedur sądowych. Wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i przywrócenie jej terminu do wniesienia odpisu skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy oraz przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć zatem miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt. II OZ 712/08). Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny – wymagający od strony staranności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r. I CKN 1261/99, publ. Biuletyn SN 2000/5/12). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji zasadnie odmówił skarżącej przywrócenia terminu do złożenia odpisu skargi. Skarżąca nie uprawdopodobniła bowiem, że uchybienie terminu do złożenia tego odpisu nastąpiło bez jej winy. Powoływanie się na okoliczność ilości pism w przesyłce i niejasności, w ocenie skarżącej, w umieszczonym na zwrotnym potwierdzeniu odbioru opisie zawartości przesyłki, nie mogą skutkować, w realiach niniejszej sprawy, uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu, bowiem powyższe okoliczności nie są równoznaczne z uprawdopodobnieniem, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie winy należy bowiem brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu dotrzymanie terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r. sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679). Podać trzeba, że skarżąca nie kwestionuje okoliczności doręczenia jej w dniu 24 lipca 2014 r. w przesyłce sądowej – wezwania do nadesłania odpisu skargi. Poddaje w wątpliwość jedynie prawidłowość, znajdującego się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, sformułowania opisu zawartości przesyłki. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zachowanie skarżącej świadczy o braku dochowania przez nią należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw. Wskazać należy, iż od osoby dbającej o swoje sprawy należy oczekiwać, że w sytuacji otrzymania przesyłki, (której odbiór potwierdziła osobiście), sprawdzi dokładnie jej zawartość. Zaznaczyć przy tym trzeba, że znajdujące się w przedmiotowej korespondencji wezwanie do nadesłania odpisu skargi w sposób jasny, jednoznaczny i nie wymagający profesjonalnej wiedzy prawniczej wskazuje do czego Sąd zobowiązał skarżącą, jak również zawiera pouczenie o konsekwencjach niewykonania tego wezwania. Wystarczyło zatem ażeby skarżąca dokładnie zapoznała się z korespondencją i mogłaby wówczas skutecznie wykonać wezwanie Sądu. Skarżąca powinna była dokonać powyższych czynności sprawdzających niezależnie od kształtu sformułowania zawartego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru a dotyczącego opisu zawartości przesyłki, które nie stanowiło wyżej wskazanej, nie dającej się usunąć przeszkody w skutecznym uzupełnieniu wszystkich wymaganych braków skargi. W takim stanie rzeczy uznać należy, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2014 r. nie narusza przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.