I SA/Sz 636/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 października 2021 r. sprawy ze skargi S. S. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną interpretacją indywidualną z [...] lutego 2021 r. [...] Prezydent Miasta stwierdził, że stanowisko Wnioskodawcy - S. P. P. Spółka z o.o. w S. w zakresie zastosowania zwolnienia wynikającego z art. 7 ust 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 poz. 1170 ze zm. – dalej "u.p.o.l.") w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanie prawnym: 1) jest prawidłowe - opisana w stanie faktycznym bocznica kolejowa jest elementem infrastruktury kolejowej i po spełnieniu warunku jej faktycznego udostępnienia przewoźnikom kolejowym oraz przepisów dotyczących pomocy publicznej podlega zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l.; 2) jest prawidłowe - zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. podlegają całe działki ewidencyjne - także w przypadku częściowego zajęcia przez infrastrukturę kolejową, po spełnieniu warunku jej faktycznego udostępniania oraz przepisów dotyczących pomocy publicznej; 3) jest nieprawidłowe - dla zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. infrastruktury kolejowej niezbędne jest faktyczne/rzeczywiste udostępnienie infrastruktury kolejowej przewoźnikom kolejowym. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Prezydent Miasta wskazał art. art. 14j § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm. – dalej "Ordynacja podatkowa") oraz upoważnienie Prezydenta Miasta z 8 grudnia 2015 r. znak: [...] w sprawie wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń w zakresie postępowania podatkowego dotyczącego podatków i opłat lokalnych. W dniu 06 listopada 2020 r. Spółka wystąpiła z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego co do zastosowania zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l.. Wniosek dotyczy zaistniałego stanu faktycznego (pytanie nr [...]) oraz zdarzenia przyszłego (pytanie nr [...]). We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca Jest przedsiębiorcą wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonego przez Sąd Rejonowy [...] w S. XIU Wydział Gospodarczy pod numerem KRS: [...]. Jego siedziba mieści się w S.. Przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy Jest: PKD 30.11.Z - produkcja statków i konstrukcji pływających (przeważający przedmiot działalności gospodarczej), a także: PKD 35.12.Z przesyłanie energii elektrycznej, PKD 36.00.Z - pobór, uzdatnianie i dostarczanie wody, PKD 38.11.Z zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne PKD 68.32.Z zarządzanie nieruchomościami wykonywane na zlecenie, PKD 77.39.Z wynajem i dzierżawa pozostałych maszyn, urządzeń oraz dóbr materialnych, gdzie indziej niesklasyfikowane, PKD [...], kucie, prasowanie, wytłaczanie i walcowanie metali; metalurgia proszków, PKD 25.61.Z obróbka metali i nakładanie powłok metale, PKD 24.33. Z produkcja wyrobów formowanych na zimno. PKD 43.12.Z przygotowanie terenu pod budowę. Wnioskodawca jest użytkownikiem wieczystym między innymi gruntów (działek ewidencyjnych), wniesionych aportem do spółki, na których występują elementy infrastruktury kolejowej. Wnioskodawca w formie tabelarycznej przedstawił informacje w zakresie nieruchomości zajętych pod infrastrukturę kolejową. Z przedstawionej tabeli wynika, jakiej powierzchni gruntów dotyczy wniosek o interpretację, a także pod jakim adresem, numerem działki i obrębu oraz numerem księgi wieczystej zapisane są te grunty. Zestawienie zawiera wykaz elementów bocznicy kolejowej znajdujących się na wymienionych działkach oraz wykaz innych obiektów zlokalizowanych na tych działkach. Z informacji wskazanych przez Wnioskodawcę wynika, iż powierzchnia gruntów na których położona jest infrastruktura kolejowa wynosi [...] m˛. Na wymienionych w tabeli działkach, których użytkownikiem wieczystym jest Wnioskodawca, znajduje się bocznica kolejowa. Bocznica kolejowa dla obsługi funkcji produkcyjnej Stoczni S. była wykorzystywana do maja 2009 r. Po tym terminie została wyłączona z eksploatacji i uległa degradacji. W okresie 2014-2015 r. podjęto czynności rewitalizacyjne sieci kolejowej na obszarze użytkowanym wieczyście przez Wnioskodawcę. Cześć wcześniej istniejącej infrastruktury kolejowej (tory) - w niewielkim zakresie - została zdemontowana, a zasadnicza część bocznicy kolejowej została zmodernizowana z odtworzeniem funkcji i doposażeniem niezbędnym do realizacji zadań transportu kolejowego. W latach 2017-2019 na terenach należących do Gminy Miasto S. i Skarbu Państwa (w zarządzie PLK) dokonano restauracji dojazdów do zmodernizowanej infrastruktury kolejowej Stoczni umożliwiając jej wykorzystanie dla celów ponownego transportu kolejowego towarów na terenie Stoczni. W tym czasie w Stoczni wytworzono również pełną dokumentację zmodernizowanej sieci kolejowej (w tym: regulamin bocznicy, projekt stałej organizacji ruchu) oraz uzupełniono oznakowanie celem uzyskania pozwolenia na użytkowanie bocznicy. 27 kwietnia 2020 r. Prezes Urzędu Transportu Kolejowego wydał świadectwo bezpieczeństwa nr [...] Nastąpiło to w formie decyzji znak: [...] Świadectwo bezpieczeństwa stanowi załącznik do ww. decyzji. W świadectwie bezpieczeństwa wskazano, że dotyczy ono następującej lokalizacji: bocznica kolejowa Stocznia S. Sp. z o.o. przy stacji S. -N. odgałęzia się w stacji S. - N. od toru stacyjnego nr [...] rozjazdem nr [...] w kilometrach [...] linii kolejowej nr [...] S. Główny - T. S. zarządzanej przez P. S.A. Ze świadectwa bezpieczeństwa wynika ponadto, że użytkownik bocznicy kolejowej spełnia wymagania w zakresie właściwego utrzymania bocznicy kolejowej, bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego i bezpiecznej eksploatacji pojazdów kolejowych w obrębie bocznicy kolejowej z wyłączeniem przewozów niebezpiecznych. Następnie w opisie stanu faktycznego umieszczona została kopia tabeli, która określa, w jaki sposób w ewidencji środków trwałych Wnioskodawcy zostały ujęte elementy bocznicy kolejowej. W dalszej części Wnioskodawca wskazał, że w dacie złożenia wniosku Wnioskodawca nie ma zawartej umowy bocznicowej. Przez umowę bocznicową Wnioskodawca rozumie zawarcie umowy na utrzymanie stanu technicznego infrastruktury i torowisk na bocznicach znajdujących się na terenie Stoczni. Ponadto Wnioskodawca planuje również zawarcie umowy na obsługę taboru kolejowego (wtaczanie i wytaczanie wagonów) na terenie Stoczni. Niemniej jednak w ocenie Wnioskodawcy brak drugiej umowy (wtaczania i wytaczania wagonów) nie musi blokować dostaw kolejowych do Stoczni, ponieważ dostawca może wystąpić do PKP o dostawę wagonów do Stoczni wraz z wtoczeniem na teren Stoczni (co zostanie uwzględnione w wycenie). 28 listopada 2019 r. został opracowany statut bocznicy kolejowej. Ponadto dla bocznicy został opracowany regulamin pracy bocznicy kolejowej. W związku z powyższym Wnioskodawca sformułował następujące pytania: 1) czy opisana w stanie faktycznym niniejszej sprawy bocznica kolejowa podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. przy spełnieniu warunku udostępnienia jej przewoźnikom kolejowym? 2) czy zwolnienie w podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a) u.p.o.l. obejmuje całe działki ewidencyjne (grunty) opisane w stanie faktycznym niniejszej sprawy (w tabeli), na których znajdują się chociażby częściowo wymienione elementy bocznicy kolejowej? Czy jest konieczne w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a) u.p.o.l., aby na całej działce ewidencyjnej położone były elementy bocznicy kolejowej, aby cała działka ewidencyjna podlegała zwolnieniu z podatku od nieruchomości? 3) jakie warunki należy zrealizować, aby spełniona była przesłanka o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a) u.p.o.l. tj. "udostępnienie infrastruktury kolejowej przewoźnikom kolejowym" (w jaki sposób należy interpretować tę przesłankę)? Czy wystarczające jest posiadanie opisanego w stanie faktycznym niniejszej sprawy wyłącznie świadectwa bocznicy kolejowej i faktyczne udostępnianie infrastruktury kolejowej przewoźnikom bez dodatkowych umów, czy też niezbędne jest zawarcie osobnej umowy bądź też innych umów, a jeśli tak to w jakiej ilości i jakiego rodzaju oraz czy w przypadku Wnioskodawcy wystarczające będzie zawarcie umowy bocznicowej bądź umowy na obsługę taboru kolejowego opisane w stanie faktycznym niniejszej sprawy? Odnośnie do pytania nr 1, w ocenie Wnioskodawcy, opisana w stanie faktycznym sprawy bocznica kolejowa podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a) u.p.o.l. przy spełnieniu warunku udostępnienia jej przewoźnikom kolejowym. Odnośnie do pytania nr 2, w ocenie Wnioskodawcy, zwolnienie w podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. obejmuje całe działki ewidencyjne (grunty) opisane w stanie faktycznym sprawy (w tabeli), na których znajdują się chociażby częściowo elementy bocznicy kolejowej. Tym samym nie jest konieczne aby na całej działce ewidencyjnej były elementy bocznicy kolejowej, aby cała działka ewidencyjna podlegała zwolnieniu z podatku od nieruchomości. Odnośnie do pytania nr 3, w ocenie Wnioskodawcy, przesłankę udostępniania infrastruktury kolejowej (tu: bocznicy kolejowej) przewoźnikom kolejowym należy rozumieć w ten sposób, że wymaga ona spełnienia tylko dwóch warunków: 1) posiadania świadectwa bezpieczeństwa bocznicy kolejowej opisanego w stanie faktycznym niniejszej sprawy, a w przypadku innych elementów infrastruktury kolejowej posiadania wymaganych przez odpowiednio stosowne przepisy certyfikatów/świadectw; 2) faktycznego udostępniania bocznicy kolejowej przewoźnikom kolejowym, bez konieczności zawierania umów bocznicowych lub jakichkolwiek umów z przewoźnikami. U.p.o.l. nie określa częstotliwości udostępniania a więc może być ono nawet dwukrotne (nie musi być ciągłe) byleby nie było jednorazowe. Jak wynika z opisu stanu faktycznego, Wnioskodawca posiada świadectwo bezpieczeństwa w rozumieniu wskazanych we wniosku przepisów dla bocznicy kolejowej, zatem warunek z pkt 1 jest według niego spełniony. Odnośnie do warunku z pkt 2, zdaniem Wnioskodawcy, pojęcie "udostępniać" odnosi się do możliwości korzystania z danego obiektu przez inne podmioty, a więc dotyczy to zarówno sytuacji, gdy podmioty te korzystają z infrastruktury kolejowej bez umowy bocznicowej lub innej umowy, jak i na podstawie umów bocznicowych lub innych umów. Nie Jest zatem warunkiem bezwzględnym zawarcie takich umów bocznicowych lub innych. Co więcej, pojęcie "udostępniać" w zakresie czasowym nie mówi o ciągłym udostępnianiu, a jedynie o co najmniej dwukrotnym udostępnianiu skoro musi to dotyczyć przewoźników kolejowych, a zatem co najmniej dwóch przewoźników. W ocenie Wnioskodawcy spełniona będzie przesłanka, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a) u.p.o.l. również wtedy, gdyby co jakiś czas zawarta była krótkotrwała umowa bocznicowa, na podstawie której dochodziłoby do kilku udostępnień, bez konieczności ciągłego udostępniania infrastruktury kolejowej. Z tego też względu, w ocenie Wnioskodawcy, nie jest konieczne zawarcie umowy bocznicowej lub innych umów aby spełniona była przesłanka "udostępniania bocznicy kolejowej przewoźnikom kolejowym". Wystarczy posiadanie świadectwa bezpieczeństwa i faktyczne udostępnienie bocznicy. W przypadku odmiennych twierdzeń organu Wnioskodawca – zgodnie z pierwszą częścią pytania nr 3 – wnosi o określenie konkretnych warunków, jakie należy spełnić, aby doszło do spełnienia przesłanki: "udostępnienie infrastruktury kolejowej przewoźnikom kolejowym". W dniu 07 stycznia 2021 r. do organu podatkowego wpłynęło "Pismo w ślad za innym pismem" wraz z odpisem pełnym KRS Wnioskodawcy, z którego wynika zmiana nazwy Spółki. Odpowiadając na pytania Wnioskodawcy, organ interpretacyjny wyjaśnił rozumienie "infrastruktury kolejowej" stosownie do przepisów ustawy o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 1043 ze zm., dalej "u.t.k."), jak również dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 listopada 2012 r. 2012/34/UE. Organ interpretacyjny stwierdził, że zakres zwolnienia w prawie krajowym został rozszerzony. Aktualne brzmienie przepisu może dotyczyć infrastruktury kolejowej nie tylko przedsiębiorstw kolejowych, prowadzących działalność w sektorze transportu kolejowego (naturalny monopol, publiczny charakter infrastruktury), ale także (zgodnie z orzecznictwem) infrastruktury prywatnej, wykorzystywanej gospodarczo, będącej w posiadaniu m.in. przedsiębiorstw energetycznych, przeładunkowych, stoczniowych. Organ interpretacyjny stwierdził, że jest przy tym zobowiązany do weryfikacji zwolnienia również w oparciu o przepisy dotyczące pomocy publicznej. Z uwagi na działalność gospodarczą Wnioskodawcy bocznica nie stanowi monopolu naturalnego, publicznego charakteru infrastruktury kolejowej. Wnioskodawca nie świadczy usług w transporcie kolejowym lub pasażerskim koleją. Ze stanu faktycznego wynika również, że na działkach ewidencyjnych, na których znajdują się elementy bocznicy kolejowej znajdują się również budynki o funkcji biurowej, socjalnej, magazynowej, produkcyjnej, place składowe, drogi dojazdowe, elementy sieci energetycznej, wodno-kanalizacyjnej, czyli są to obiekty budowlane (budynki, budowle) niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Zatem zwolnienie to będzie podlegało ograniczeniom związanym z udzieleniem pomocy publicznej. Analizowane zwolnienie dotyczące budynków, budowli i gruntów stanowiących infrastrukturę kolejową stanowi zdaniem organu selektywny środek pomocowy, który sprzyja określonym kategoriom podmiotów, w tym przypadku przedsiębiorstwa działającego w zakresie m in. produkcji statków i konstrukcji pływających. Wypełnia też inne kryteria określone w art. 107 ust. 1 TFUE, które przemawiają za uznaniem zwolnienia za formę udzielenia pomocy publicznej. Inny przedsiębiorca prowadzący działalność w tym samym zakresie, stosujący inne metody transportu (transport drogowy, wodny) lub który nie ma możliwości ze względu na lokalizację doprowadzenia infrastruktury kolejowej płaci podatek od nieruchomości od całej swojej działki. Udzielając odpowiedzi na pytanie nr 1, Organ stwierdził, że zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. będzie możliwe po spełnieniu warunku udostępnienia bocznicy kolejowej przewoźnikom kolejowym oraz przepisów dotyczących pomocy publicznej. Odpowiadając na pytanie nr 2, organ interpretacyjny stwierdził, że zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. podlegają całe działki ewidencyjne, nawet jeżeli tylko w części są zajęte przez infrastrukturę kolejową, po spełnieniu warunku jej faktycznego udostępniania oraz przepisów dotyczących pomocy publicznej. Odnośnie do pytania nr 3, organ interpretacyjny wskazał, że problematyka rozstrzygnięcia terminu "udostępnienie" nie wymaga sięgnięcia do ustawy o transporcie kolejowym. Przesłankę tę należy interpretować - rozpatrywać zgodnie z dosłownym brzmieniem. Chodzi tu o faktyczny sposób wykorzystania infrastruktury kolejowej. Organ powołał się na wyrok NSA z 5 sierpnia 2020 r., sygn. akt 1438/18, i stwierdził, że przesłankę udostępnienia infrastruktury kolejowej przewoźnikom kolejowym należy postrzegać nie w kontekście obowiązku udostępnienia infrastruktury kolejowej, a w aspekcie faktycznego jej udostępnienia, przy czym treść pojęcia udostępnienia należy ustalać w oparciu o przypisane temu terminowi znaczenie w języku polskim. Odpowiednio w świetle definicji zawartej w słowniku języka polskiego PWN pojęcie "udostępnić" należy rozumieć jako: "ułatwiać kontakt lub umożliwić korzystanie z czegoś". Organ interpretacyjny zauważył, że pomimo braku odesłania do ustawy o transporcie kolejowym przy innych definicjach użytych w analizowanym zwolnieniu, w szczególności przy pojęciu "przewoźnik kolejowy", pojęcie to powinno być w ramach wykładni systemowej zewnętrznej interpretowane zgodnie z art. 4 pkt 9 u.t.k., zgodnie z którym, przewoźnik kolejowy to przedsiębiorca uprawniony na podstawie licencji do wykonywania przewozów kolejowych lub świadczenia usługi trakcyjnej lub podmiot wykonujący przewozy na infrastrukturze kolei wąskotorowej. Organ stanął na stanowisku, że ze zwolnienia korzysta infrastruktura kolejowa faktycznie udostępniona przewoźnikom kolejowym do wykonywania przewozów. Z uwagi na to, że wydanie interpretacji dotyczy tylko przepisów prawa podatkowego organ podatkowy nie rozstrzyga, jakie dokumenty w rozumieniu ustawy o transporcie kolejowym umożliwiają udostępnienie bocznicy kolejowej. Odpowiadając na trzecie pytanie, organ interpretacyjny wskazał, że stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe - dla zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt1 lit. a) u.p.o.l. infrastruktury kolejowej, niezbędne jest faktyczne/rzeczywiste udostępnienie infrastruktury kolejowej przewoźnikom kolejowym. Jednocześnie organ zauważył, że szczegółowe rozpatrzenie uprawnień do skorzystania ze zwolnienia wynikającego z art. 7 ust. pkt 1 lit. a) u.p.o.l., możliwe będzie dopiero na etapie czynności sprawdzających lub podczas prowadzonego postępowania podatkowego, podczas którego organ podatkowy orzeka na podstawie stanu faktycznego oraz całego zebranego materiału dowodowego, m.in. przedstawionych dokumentów potwierdzających faktyczne udostępnianie bocznicy licencjonowanym przewoźnikom. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą interpretację Prezydenta Miasta w całości, Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła jej: I. naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: a) art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. z 2020 poz. 708 ze zm) w zw. z art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dziennik Ustaw UE C 326/47) w zw. z art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. przez ich zastosowanie i błędne uznanie (niewłaściwa ocena co do zastosowania przepisu prawa materialnego), że korzystanie ze zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit a) u.p.o.l. uwarunkowane jest od spełnienia przesłanek udzielenia pomocy publicznej, podczas gdy przepisy powyższe nie powinny być zastosowane w realiach niniejszej sprawy, albowiem z orzecznictwa ETS jak również ze stanowiska Komisji Europejskiej i obowiązujących przepisów wynika, że do art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit a) u.p.o.l. nie stosuje się przepisów o pomocy publicznej - nie została bowiem spełniona przesłanka "selektywności" oraz zakłócenia lub groźby zakłócenia konkurencji i wymiany handlowej między państwami członkowskimi. b) art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a) u.p.o.l. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. przez jego niezastosowanie w zakresie interpretacji o którą wnioskował skarżący w kontekście rozumienia przesłanki: "udostępnienia przewoźnikom kolejowym" pomimo wniosku skarżącego - organ bowiem wskazał, że nie wypowie się co do sposobu rozumienia tej przesłanki w kontekście świadectwa bezpieczeństwa bocznicy kolejowej i zawartych umów w tym umów bocznicowych zgodnie z pytaniem skarżącego. W konsekwencji organ nie odpowiedział na ostatnie pytanie skarżącego zawarte we wniosku o interpretację, pomimo iż miał taki obowiązek, albowiem pytanie skarżącego dotyczyło interpretacji przepisów prawa podatkowego. Ponadto odpowiedz na pytanie nr 3 udzielona przez organ zawiera powtórzenie stanowiska skarżącego mimo to organ uznał stanowisko skarżącego za nieprawidłowe co stanowi rażącą sprzeczność interpretacji; II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie: a) art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 14b § 1, art. 14j § 1 i 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. przez ich niezastosowanie i nienależyte rozpoznanie zdarzenia przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji (w kontekście pomocy publicznej), jak również częściowe nierozpoznanie wniosku o interpretacje (w zakresie pytania nr 3 zawartego we wniosku o interpretację) i dowolne, błędne uznanie, że w realiach sprawy, stosując art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit a) u.p.o.l., należy również stosować przepisy o pomocy publicznej, podczas gdy nie ma ku temu podstaw albowiem zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit a) u.p.o.l stanowi ustawowe, generalne zwolnienie o charakterze niedyskriminującym i nie ma związku z udzieleniem pomocy publicznej. W konsekwencji wydana interpretacja zawiera wadliwą ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny w zakresie pomocy publicznej oraz nie zawiera w zakresie pytania nr 3 z wniosku o interpretację (kwestia świadectwa bezpieczeństwa bocznicy kolejowej i umów) oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Ponadto odpowiedź na pytanie nr 3 udzielona przez organ zawiera powtórzenie stanowiska skarżącego, a mimo to organ uznał stanowisko skarżącego za nieprawidłowe, co stanowi rażącą sprzeczność interpretacji. b) art. 14h Ordynacji podatkowej w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 14j § 1 i 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. przez ich niezastosowanie i naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych wynikające z arbitralnego działania organu w sytuacji, gdy podatnik miał prawo oczekiwać, że jego sprawa zostanie rozpatrzona tak jak analogiczne sprawy rozpatrywane przez Prezydenta Miasta w indywidualnych sprawach innych podatników zakończonych wydaniem interpretacji indywidualnej. Powyższe polegało również na naruszeniu obowiązku działania organu podatkowego na podstawie i w granicach przepisów prawa, w tym poprzez naruszenie wskazanych w niniejszej skardze przepisów proceduralnych oraz zastosowanie w interpretacji przepisów prawa materialnego nie znajdujących zastosowania w przedstawionym zdarzeniu. c) art. 14e § 1 w zw. z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej oraz w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 14j § 1 i 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. przez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie w interpretacji indywidualnej prawa podatkowego linii orzeczniczej sądów, potwierdzającej prawidłowość stanowiska skarżącego, mimo że skarżący przedstawił takie orzecznictwo we wniosku o interpretację i obowiązkiem organu było odniesienie się do nich. Ponadto, organ z urzędu nie przeanalizował adekwatnego do opisanego stanu faktycznego sprawy orzecznictwa i stanowisk doktryny. W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła swoją argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów jej zarzuty zostały uszczegółowione. Skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w zaskarżonym zakresie; zobowiązanie Prezydenta Miasta do uwzględniania w sprawie dotyczącej ponownego wydania interpretacji indywidualnej stanowiska wskazanego w niniejszej skardze i we wniosku o interpretację; zasądzenie od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych, powiększonych o uiszczoną opłatę skarbową od pełnomocnictwa; rozpoznanie sprawy na rozprawie i wyznaczenie terminu rozprawy; przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w postaci dowodu z dokumentu: pisma z 11 kwietnia 2016 r. skierowanego do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji Konsumentów przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa znak: [...] na okoliczność: braku podstaw do stosowania przepisów o pomocy publicznej w zakresie art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit a) u.p.o.l. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta, nie zgadzając się z zarzutami i żądaniami skargi, wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, a nadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów: pisma Urzędu Ochrony i Konkurencji i Konsumentów z dnia 26 lutego 2021 r., znak; [...] - odpowiedź na wniosek organu podatkowego; pisma Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 18 listopada 2020 r., znak: [...] - stanowisko dotyczące Senackiego projektu ustawy o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie zwolnienia infrastruktury kolejowej. Nadto, w odpowiedzi na skargę pełnomocnik Prezydenta Miasta wyjaśnił, że potwierdził słuszność stanowiska Skarżącej odnośnie pytania nr 1 i nr 2, i jednocześnie wskazał (zasygnalizował) na konieczność poddania analizie każdej konkretnej sprawy pod kątem przepisów o pomocy publicznej oraz pod kątem, czy bocznica jest faktycznie udostępniana przewoźnikom kolejowym, co - zdaniem Organu - nie stanowi wewnętrznej sprzeczności w stanowisku organu. Rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Zarzuty skargi są niezasadne, Sąd bowiem, w wyniku kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej pod względem zgodności z prawem, nie stwierdził by Organ interpretacyjny dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, czego dla uchylenia zaskarżonego aktu ustawodawca wymaga w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. - dalej w skrócie "P.p.s.a."). W skardze Skarżąca, zaskarżając interpretację indywidualną w całości (przy czym wniosła o jej uchylenie w zaskarżonym zakresie), dodatkowo wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. z pisma Urzędu Ochrony i Konkurencji i Konsumentów z dnia 26 lutego 2021 r., w odpowiedzi na co Organ także wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonych do odpowiedzi na skargę dokumentów. Zatem, w pierwszej kolejności należy odnieść się do wniosków dowodowych obu stron postępowania. Podkreślić więc należy, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega m.in. na tym, iż organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i sformułowanego na jego tle pytania oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowiska podatnika), co oznacza, że organ interpretacyjny nie prowadzi żadnego postępowania dowodowego, ma bowiem obowiązek przyjąć do sformułowania oceny prawnej wyłącznie taki stan faktyczny, jaki przedstawił we wniosku podatnik. W postępowaniu interpretacyjnym organy podatkowe nie mogą podważać stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i oceniać jego zgodności z rzeczywistością. Rolą organu wydającego interpretację jest przyjęcie stanu faktycznego i dokonanie oceny stanowiska na jego tle w kontekście przepisów, które stwarzają wątpliwości interpretacyjne podatnikowi, nie zaś jego weryfikacja albo domniemanie takich czy innych intencji strony. Organ w postępowaniu zmierzającym do wydania interpretacji nie jest uprawniony do ingerowania (poprzez negację bądź uzupełnianie) w stan faktyczny wskazany we wniosku, chyba że udzielenie pełnej oceny prawnej wymaga uzupełnienia o określone elementy faktyczne w kontekście znajdujących zastosowanie przepisów prawa materialnego. Stanowisko to znajduje oparcie w art. 14h O.p., zgodnie z którym, w sprawach dotyczących interpretacji indywidulanych nie mają zastosowania przepisy regulujące proces dowodzenia, tj. art. 180 i następne O.p., a tym samym w postępowaniu interpretacyjnym składanie wniosków dowodowych nie ma racji bytu. Z tego też powodu wnioski dowodowe obu Stron z powołanych dokumentów są bezpodstawne i z tego też powodu nie zostały rozpatrzone. Przechodząc natomiast do meritum sprawy, zwrócić należy uwagę, że w sprawie Organ wprawdzie uznał stanowisko Skarżącej za prawidłowe co do pytania nr 1 i pytania nr 2, zaś za nieprawidłowe odnośnie do pytania nr 3, jednakże Skarżąca kwestionuje w istocie całe stanowisko Organu interpretacyjnego, zaskarżyła bowiem interpretację w całości, gdyż uważa, że odnośnie do pytań nr 1 i nr 2 Organ rozpatrzył zdarzenia przedstawione we wniosku "w kontekście pomocy publicznej", a w zakresie pytania nr 3 częściowo nie rozpoznał wniosku, dowolnie i błędnie uznał w realiach niniejszej sprawy, stosując art. 7 ust.1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., że również należy stosować przepisy o pomocy publicznej, podczas gdy - zdaniem Skarżącej - nie ma ku temu podstaw, albowiem zwolnienie z art. 7 ust.1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. stanowi ustawowe, generalne zwolnienie o charakterze nie dyskryminującym i nie ma związku z udzieleniem pomocy publicznej. Istota sporu interpretacyjnego sprowadza się zatem do dwóch spornych kwestii, a mianowicie: po pierwsze - czy uprawnione jest stanowisko Organu interpretacyjnego w świetle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, sformułowanych pytań nr 1 i nr 2 oraz stanowiska Wnioskodawcy ? po drugie - czy w świetle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, sformułowanych pytania nr 3 oraz stanowiska Wnioskodawcy Organ interpretacyjny zasadnie uznał, że stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe ? Odnosząc się do pierwszej spornej kwestii, przypomnieć więc należy, że Prezydent Miasta (dalej "Organ interpretacyjny") stwierdził, że stanowisko Wnioskodawcy (Skarżącej) w zakresie zastosowania zwolnienia wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 poz. 1170 ze zm. – w skrócie "u.p.o.l.") w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanie prawnym: 1. odnośnie pytania nr 1 jest prawidłowe, wskazując, że zastosowanie zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. pkt 1 lit. a) u.p.o.l. będzie możliwe po spełnieniu warunku udostępnienia bocznicy kolejowej przewoźnikom kolejowym oraz przepisów dotyczących pomocy publicznej; 2. odnośnie pytania nr 2 jest prawidłowe, wskazując, że zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. podlegają całe działki ewidencyjne, nawet jeżeli tylko w części są zajęte przez infrastrukturę kolejową, po spełnieniu warunku jej faktycznego udostępniania oraz przepisów dotyczących pomocy publicznej. W kontekście stanowiska Organu interpretacyjnego oraz treści zarzutu skargi (pkt I lit. a) co do naruszenia art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy (Dz. U. z 2020 r., poz. 708 z poźn. zm. - w skrócie " u.p.p.p.") w zw. z art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, zarzut ten jest nieskuteczny. Przytoczyć zatem należy przepis art. 6 ust. 1 i 2 u.p.p.p., zgodnie z którym: "Do pomocy publicznej udzielanej na podstawie aktu normatywnego, niebędącego programem pomocowym, stosuje się przepisy dotyczące pomocy indywidualnej, Pomoc publiczna przewidziana w akcie normatywnym, który uzależnia nabycie prawa do otrzymania pomocy wyłącznie od spełnienia przesłanek określonych w tym akcie, bez konieczności wydania decyzji lub zawarcia umowy albo gdy wydawana decyzja jedynie potwierdza nabycie prawa, może być udzielana, jeżeli akt normatywny jest programem pomocowym zatwierdzonym przez Komisję zgodnie z art. 108 TFUE lub przewidującym udzielanie pomocy, której nie dotyczy obowiązek notyfikacji Regulacje TFUE dotyczące pomocy publicznej stanowią element polskiego porządku prawnego i mogą być stosowane w sposób bezpośredni. W myśl zaś art. 107 ust. 1 TFUE, z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktatach, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi. Przepis art. 107 ust. 1 TFUE wprowadza domniemanie, że środki pomocy państwa spełniające kryteria określone w tym przepisie są niezgodne z prawem i tym samym zakazane. Szeroka interpretacja pojęcia pomocy publicznej oznacza, że znaczna część krajowych środków polityki gospodarczej jest zasadniczo objęta tym zakazem. Jednak konstrukcja regulacji określonej art. 107 ust. 1 TFUE jasno wskazuje, że zakaz ten nie jest ani absolutny, ani bezwarunkowy, a Traktat przewiduje od niego wiele odstępstw. Przede wszystkim przepis art. 107 ust. 2 i 3 TFUE ustanawia szerokie wyjątki od zakazu z art. 107 ust. 1 TFUE, które jednakże mają odrębny charakter. Art. 107 ust. 2 TFUE wymienia rodzaje pomocy, które są automatycznie zgodne z prawem i które Komisja Europejska musi z tego powodu uznać za zgodne z rynkiem wewnętrznym, jeżeli spełnione są odpowiednie warunki. Ważne jednak znaczenie ma przepis art. 107 ust. 3 TFUE, zawierający listę rodzajów pomocy, które Komisja ma prawo – ale nie musi – zatwierdzić. Nie budzi więc wątpliwości, że przepisy te adresowane są do organu, który zobowiązany jest bezpośrednio stosować art. 107 ust. 1 TFUE. Oznacza to, że organ ma obowiązek weryfikowania przesłanek zawartych w określonym akcie prawnym w aspekcie pomocy publicznej. Jeżeli organ oceni, że istnieją przesłanki do przyjęcia, iż przewidziane przepisami (tutaj, u.p.o.l.) zwolnienie z podatku od nieruchomości może stanowić formę udzielenia pomocy publicznej, zobowiązany jest z mocy tego przepisu TFUE zweryfikować możliwość udzielenia tej pomocy. Zatem, powyższe przepisy nakazują wręcz właściwym organom weryfikować m. in., czy zwolnienie podatkowe jest programem pomocowym zatwierdzonym przez Komisję Europejską. Zastosowanie zwolnienia może bowiem skutkować wobec przedsiębiorcy koniecznością zwrotu udzielonej pomocy publicznej. Tym samym, w ocenie Sądu, zwrócenie uwagi podatnikowi na przepisy unijne regulujące pomoc publiczna, mimo, że przepis ustawy przewidujący zwolnienie podatkowe nie odnosi się do przepisów pomocowych, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. W niniejszej sprawie, według Sądu, Organ, oprócz niekwestionowanego wskazania odnośnie pytań nr 1 i nr 2 co do przysługującego Skarżącej zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., dodatkowo zasygnalizował podatnikowi przysługującemu zwolnienie podatkowe, że każdorazowo powinien rozważyć, czy istnieje podstawa do zastosowania przepisów o pomocy publicznej, co było w dobrym interesie gospodarczym podatnika. Skoro jednak te elementy w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku nie zostały wskazane, tym samym nie miało to wpływu na treść zaskarżonej interpretacji, a raczej należy uznać za dobrą praktykę Organu interpretacyjnego w sytuacji, gdy podatnik nie wskaże we wniosku takich przepisów pomocowych. Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia tego zarzutu Skarżącej, w tym że twierdzenie Organu dotyczące pomocy publicznej jest arbitralne. Z uzasadnienia zaskarżonej interpretacji wprost wynika, że swoje stanowisko w spornym zakresie Organ oparł na wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. z dnia 22 września 2020 r. sygn. akt II FSK 3795/18 oraz z dnia 17 października 2019 r., sygn. akt II FSK 3599/17, a zastrzeżenie co do konieczności każdorazowej analizy takiego zwolnienia podatkowego, przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., w kontekście przepisów dotyczących pomocy publicznej, miało jedynie charakter sygnalizacji, co jednak nie zmieniło istoty oceny Organu interpretacyjnego co do stanowiska Wnioskodawcy uznanego za prawidłowe. Tym samym Sąd stwierdził, że sposób przedstawienia przez Organ interpretacyjny oceny stanowiska Wnioskodawcy i wyprowadzone wnioski nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż w istocie Organ ten uznał stanowisko Skarżącej odnośnie do pytań nr 1 i nr 2 za prawidłowe i wskazał, że zastosowanie zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. pkt 1 lit. a) u.p.o.l. będzie możliwe po spełnieniu warunku udostępnienia bocznicy kolejowej przewoźnikom kolejowym i, że zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. podlegają całe działki ewidencyjne, nawet jeżeli tylko w części są zajęte przez infrastrukturę kolejową, dodatkowo zastrzegając przy tym, że każdorazowo sprawa wymaga analizy w aspekcie przepisów dotyczących pomocy publicznej. Wobec tego, brak było podstaw do uwzględnienia jako zasadnych zarzutów skargi co do naruszenia art. 6 ust. 1 i 2 u.p.p.p. w zw. z art. 107 ust. 1 TFUE. W konsekwencji tego także zarzut skargi, że twierdzenia Organu są wewnętrznie sprzeczne, są nieuprawnione. Organ w istocie pytań nr 1 i nr 2 oraz stanowiska Wnioskodawcy, uznał stanowisko Skarżącej za prawidłowe w świetle przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ dokonując bowiem interpretacji przepisów u.p.o.l. budzących wątpliwości podatnika (art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l.), potwierdził zasadność stanowiska Wnioskodawcy. To, że nadto Organ wskazał (zasygnalizował) na konieczność poddania analizie każdej konkretnej sprawy pod kątem przepisów o pomocy publicznej, w żadnej mierze nie stanowi o wewnętrznej sprzeczności w stanowisku Organu. Odnosząc się natomiast do drugiej spornej kwestii, Organ interpretacyjny opowiadając na pytanie nr 3 uznał, że stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe. Przypomnieć zatem także należy, że według Wnioskodawcy, przesłankę udostępniania infrastruktury kolejowej (tu: bocznicy kolejowej) przewoźnikom kolejowym należy rozumieć w ten sposób, że wymaga ona spełnienia tylko dwóch warunków: 1) posiadania świadectwa bezpieczeństwa bocznicy kolejowej opisanego w stanie faktycznym niniejszej sprawy, a w przypadku innych elementów infrastruktury kolejowej posiadania wymaganych przez odpowiednio stosowne przepisy certyfikatów/świadectw; 2) faktycznego udostępniania bocznicy kolejowej przewoźnikom kolejowym, bez konieczności zawierania umów bocznicowych lub jakichkolwiek umów z przewoźnikami. U.p.o.l. nie określa częstotliwości udostępniania a więc może być ono nawet dwukrotne (nie musi być ciągłe) byleby nie było jednorazowe. Jak wynika z opisu stanu faktycznego, Wnioskodawca posiada świadectwo bezpieczeństwa w rozumieniu wskazanych we wniosku przepisów dla bocznicy kolejowej, zatem warunek z pkt 1 jest według niego spełniony. Odnośnie do warunku z pkt 2, zdaniem Wnioskodawcy, pojęcie "udostępniać" odnosi się do możliwości korzystania z danego obiektu przez inne podmioty, a więc dotyczy to zarówno sytuacji, gdy podmioty te korzystają z infrastruktury kolejowej bez umowy bocznicowej lub innej umowy, jak i na podstawie umów bocznicowych lub innych umów. Nie Jest zatem warunkiem bezwzględnym zawarcie takich umów bocznicowych lub innych. Co więcej, pojęcie "udostępniać" w zakresie czasowym nie mówi o ciągłym udostępnianiu, a jedynie o co najmniej dwukrotnym udostępnianiu skoro musi to dotyczyć przewoźników kolejowych, a zatem co najmniej dwóch przewoźników. W ocenie Wnioskodawcy, spełniona będzie przesłanka, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a) u.p.o.l. również wtedy, gdyby co jakiś czas zawarta była krótkotrwała umowa bocznicowa, na podstawie której dochodziłoby do kilku udostępnień, bez konieczności ciągłego udostępniania infrastruktury kolejowej. Z tego też względu, w ocenie Wnioskodawcy, nie jest konieczne zawarcie umowy bocznicowej lub innych umów aby spełniona była przesłanka "udostępniania bocznicy kolejowej przewoźnikom kolejowym". Wystarczy posiadanie świadectwa bezpieczeństwa i faktyczne udostępnienie bocznicy. W przypadku odmiennych twierdzeń organu Wnioskodawca – zgodnie z pierwszą częścią pytania nr 3 – wnosi o określenie konkretnych warunków, jakie należy spełnić, aby doszło do spełnienia przesłanki: "udostępnienie infrastruktury kolejowej przewoźnikom kolejowym". Organ interpretacyjny, odpowiadając na pytanie nr 3, wskazał, że stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe. Wyjaśnił, że problematyka rozstrzygnięcia terminu "udostępnienie" nie wymaga sięgnięcia do ustawy o transporcie kolejowym. Przesłankę tę należy interpretować - rozpatrywać zgodnie z dosłownym brzmieniem. Chodzi tu o faktyczny sposób wykorzystania infrastruktury kolejowej, na potwierdzenie czego powołał wyrok NSA z dnia 05 sierpnia 2020 r., sygn. akt II 1438/18, po czym stwierdził, że przesłankę udostępnienia infrastruktury kolejowej przewoźnikom kolejowym należy postrzegać nie w kontekście obowiązku udostępnienia infrastruktury kolejowej, a w aspekcie faktycznego jej udostępnienia, przy czym treść pojęcia "udostępnienia" należy ustalać w oparciu o przypisane temu terminowi znaczenie w języku polskim. Odpowiednio w świetle definicji zawartej w Słowniku Języka Polskiego PWN pojęcie "udostępnić" należy rozumieć jako: "ułatwiać kontakt lub umożliwić korzystanie z czegoś". Organ interpretacyjny zauważył przy tym, że pomimo braku odesłania do ustawy o transporcie kolejowym przy innych definicjach użytych w analizowanym zwolnieniu, w szczególności przy pojęciu "przewoźnik kolejowy", pojęcie to powinno być w ramach wykładni systemowej zewnętrznej interpretowane zgodnie z art. 4 pkt 9 ustawy z dnia 28 marca 200 3 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1727 ze zm.- w skrócie "u.t.k."), zgodnie z którym, przewoźnik kolejowy to przedsiębiorca uprawniony na podstawie licencji do wykonywania przewozów kolejowych lub świadczenia usługi trakcyjnej lub podmiot wykonujący przewozy na infrastrukturze kolei wąskotorowej. Sumując, Organ stanął na stanowisku, że ze zwolnienia korzysta infrastruktura kolejowa faktycznie udostępniona przewoźnikom kolejowym do wykonywania przewozów. Wyjaśnił przy tym, że z uwagi na to, że wydanie interpretacji dotyczy tylko przepisów prawa podatkowego, organ podatkowy nie rozstrzyga, jakie dokumenty w rozumieniu ustawy o transporcie kolejowym umożliwiają udostępnienie bocznicy kolejowej. W konsekwencji, odpowiadając pytanie nr 3, Organ interpretacyjny zasadnie wskazał, że stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe, gdyż dla zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. infrastruktury kolejowej, niezbędne jest faktyczne/rzeczywiste udostępnienie infrastruktury kolejowej przewoźnikom kolejowym, co wcześniej Organ wyjaśnił, że chodzi o "przewoźnika kolejowego" w rozumieniu art. 4 pkt 9 u.t.k., czyli uprawnionego na podstawie licencji do wykonywania przewozów kolejowych, czego Wnioskodawca w swoim stanowisku nie wskazał. Organ, uznając stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe wskazał jednak, jakiego elementu w stanowisku Wnioskodawcy zabrakło, by stanowisko było prawidłowe. Wskazać przy tym należy, że Organ interpretacyjny jest zobowiązany do interpretowania tylko przepisów prawa podatkowego, w tym posiłkowo pozapodatkowe przepisy, które mają wpływ na interpretację przepisów prawa podatkowego, przy czym dokonuje oceny sprawy tylko w ramach stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Tym samym domaganie się od Organu interpretacyjnego ustalania dla podatnika dokumentów umożliwiających udostępnienie infrastruktury kolejowej wykracza poza uprawnienia tego Organu. Ustalanie bowiem takich elementów skutkowałoby ustalaniem podatnikowi stanu faktycznego, zaś Organ interpretacyjny takich uprawnień nie posiada. Stąd, zarzut skargi (pkt I lit. b) jest także nieskuteczny, w tym co do ustalenia dokumentów umożliwiających udostępnienie infrastruktury kolejowej. W konsekwencji powyższego, pozostałe zarzuty skargi co do naruszenia przepisów postępowania nie mają racji bytu, i w związku z tym także należało uznać je za niezasadne. W ocenie Sądu, w szczególności Organ interpretacyjny nie dopuścił się naruszenia przepisów art. 14c § 1 i § 2 O.p., które nakładają na organy obowiązek zamieszczenia w interpretacji wyczerpującego opisu przedstawionego stanu faktycznego/lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska Wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny oraz stanowią, że w razie negatywnej oceny stanowiska Wnioskodawcy należy w interpretacji zawrzeć prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym. W ocenie Sądu, obowiązkom tym Organ w pełni dochował, uwzględniając bowiem przepisy prawa podatkowego wskazane we wniosku jako wywołujące wątpliwości interpretacyjne podatnika (art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l.), dokonał ich wykładni, przedstawił swoją ocenę stanowiska Wnioskodawcy oraz w sposób wyczerpujący ją uzasadnił, wskazując prawidłowe odpowiedzi na zgłoszone przez Wnioskodawcę zagadnienia, a wobec odmiennego od Wnioskodawcy stanowiska, przedstawił swoją jego ocenę. Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej Sąd nie stwierdził by doszło naruszenia przepisów postępowania lub przepisów prawa materialnego w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, czego dla uchylenia zaskarżonego aktu ustawodawca wymaga w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej. Z uwagi na realnie istniejące zagrożenie dla zdrowia osób uczestniczących w rozprawie, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 z późn. zm.), zgodnie z zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącej Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie z dnia 15 września 2021 r., o czym poinformowano strony, wskazując na możliwość przedłożenia dodatkowego stanowiska w sprawie. Wyżej powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl