II SA/Kr 202/11

SENTENCJA sygn. akt II SA/Kr 202/11 Kraków, dnia 23 września 2011 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka - Duda po rozpoznaniu w dniu 23 września2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "E" sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 23 listopada 2010r., znak [...] w przedmiocie wymierzenia wysokości opłaty za korzystanie ze środowiska postanawia: sprostować oczywiste omyłki w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2011r., sygn. akt II SA/Kr 202/11 poprzez zastąpienie w komparycji słów "15 listopada 2010r." słowami "23 listopada 2010r." oraz słów "[...]" słowami "[...]". UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 30 maja 2011r., sygn. akt II SA/Kr 202/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględnił skargę Przedsiębiorstwa "E" sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 23 listopada 2010r., znak [...] w przedmiocie wymierzenia wysokości opłaty za korzystanie ze środowiska. W komparycji wyroku błędnie wpisano datę 15 listopada 2010r. jako dzień wydania zaskarżonej decyzji oraz błędny znak sprawy [...]. Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, zaś w myśl art. 156 § 2 p.p.s.a., sprostowanie może zostać dokonane na posiedzeniu niejawnym. Z akt sądowych oraz administracyjnych wynika, że przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu toczącym się do sygn. akt II SA/Kr 202/11 była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wydana dnia 23 listopada 2010r. w sprawie o znaku [...]. Wskazanie w komparycji wyroku z dnia 30 maja 2011r. daty 15 listopada 2010r. oraz znaku sprawy [...] nosi zatem znamiona oczywistej omyłki wynikającej ze stosowanych przez spisywaniu orzeczeń technik komputerowych, będącej przejawem niebudzącej wątpliwości rozbieżnością pomiędzy wiedzą i wolą Sądu orzekającego, a jej wyrażeniem na piśmie. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji, za podstawę biorąc art. 156 § 1 p.p.s.a.