II SA/Gd 492/14

SENTENCJA Dnia 11 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdański w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. N. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 maja 2014 roku, nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu pierwotnego postanawia: odmówić skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. UZASADNIENIE J. N. w skardze na opisane wyżej postanowienie zawarła wniosek o wstrzymanie jego wykonania do czasu rozstrzygnięcia skargi. Rozpoznając wniosek skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu z dnia 2 kwietnia 2014 r. oddalające zarzuty zgłoszone przez skarżącą w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 14 lutego 2014 r. dotyczącego obowiązku doprowadzenia mieszkania nr [...], zlokalizowanego w wielorodzinnym budynku przy ul. C. [...] w S. do stanu poprzedniego poprzez zamurowanie otworu okiennego w pomieszczeniu kuchennym w ściennie usytuowanej na granicy z działką budowlaną nr [...], a.m. [...], przy ul. C. [...] w S. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tejże ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja ochrony tymczasowej ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przy czym to strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna wykazać okoliczności uzasadniające uwzględnienie wniosku poprzez odniesienie się do konkretnych stanów lub zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 roku, sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.) Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Skarżąca - wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia – w żaden sposób nie wykazała zaistnienia przesłanek wymienionych w cyt. powyżej art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Twierdzenia o jej trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej stanowiły argumentację dotyczącą meritum skargi, zarzucającej błędne uznanie organu, iż zastosowany środek egzekucyjny jest najmniej uciążliwym środkiem. Podobnie argumentacja dotycząca prawnej niemożliwości wykonania decyzji dotyczyła decyzji nakładającej na skarżącą obowiązek przywrócenia obiektu budowlanego do stanu pierwotnego (tj. zamurowania otworu okiennego), a więc obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Wniosek nie zawiera wskazania okoliczności uwiarygodniających, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia spowoduje bezpośrednio szkodę w majątku skarżącej, a tym bardziej szkodę o charakterze znacznym, lub trudne do odwrócenia skutki. Sąd uznał również, że za nieuwzględnieniem wniosku skarżącej przemawia charakter zaskarżonego postanowienia, które nie obliguje skarżącej do jakiegokolwiek działania. W rzeczywistości problem wykonania aktu administracyjnego (a co za tym idzie, również wstrzymania jego wykonania) dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy określonego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Nie kwalifikują się zatem do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne (por. Tadeusz Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 217). Podzielić należy pogląd ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że postanowienie negatywnie oceniające zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie mieści się w katalogu aktów nadających się do wykonania (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 207/13, oraz z dnia 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 544/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Choć jest ono elementem postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wykonania nałożonego obowiązku - w tym przypadku przywrócenia obiektu budowlanego do stanu pierwotnego - to jednak nie kreuje żadnych nowych obowiązków, a tym samym nie wywołuje bezpośrednich skutków w sferze praw, czy też obowiązków materialnoprawnych skarżącego. Wstrzymanie wykonania postanowienia o oddaleniu zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie oznaczałoby wstrzymania postępowania egzekucyjnego, do czego, jak wynika z treści wniosku, zmierza w istocie skarżąca. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia rozpoznawanego wniosku i na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.