II GSK 492/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędziowie Tadeusz Cysek NSA Stanisław Gronowski Protokolant Maciej Dębski po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Sportu i Turystyki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 września 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1993/06 w sprawie ze skargi K. L., J. W., A. Ż., J. M., J. J. na decyzję Ministra Sportu z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach władz P. Z. B. oraz wyznaczenia kuratora 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Ministra Sportu i Turystyki na rzecz K. L., J. W., A. Ż., J. M., J. J. solidarnie kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 18 września 2007 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1993/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. L., J. W., A. Ż., J. M. i J. J. na decyzję Ministra Sportu z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach władz P. Z. B. i wyznaczenie kuratora, uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję tego organu z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...]. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że Minister Sportu decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298 ze zm.) w związku z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. − Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.) zawiesił w czynnościach władze P. Z. B. i wyznaczył Z. W. na kuratora Związku do czasu wyboru nowych władz. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Organ ustalił m.in., że bilans Związku za 2005 rok zamyka się sumą bilansową 817 337,31 zł po stronie aktywów i pasywów, która jest niższa od sumy na koniec 2004 roku o 2 025 643,35 zł. Spadek sumy aktywów w 2005 roku wynika w pierwszym rzędzie ze zbycia inwestycji długoterminowej, czyli Ośrodka Przygotowań Olimpijskich w J. oraz części rzeczowych aktywów trwałych. Kontrola wykazała, że nakłady uzyskane z umów skarżącego z UKFiT, UKFiS i MENiS na modernizację Ośrodka Przygotowań Olimpijskich [...] w J. wyniosły 2 508 287,94 zł. Stwierdzono także, że w dniu [...] maja 2005 r. Związek na podstawie umowy sprzedaży nabył prawo własności nieruchomości, na której zlokalizowany jest Ośrodek Przygotowań Olimpijskich [...] w J. po uwzględnieniu 50% bonifikaty ze strony sprzedającego, tj. Starostwa Powiatowego w J. G., za kwotę 429 488,40 zł. Tego samego dnia Związek sprzedał nabytą nieruchomość M. W. za kwotę brutto 858 976,80 zł. W dniu [...] maja 2005 r. Związek poinformował MENiS, że wykupił nieruchomość Ośrodek Przygotowań Olimpijskich w J., stając się jej faktycznym właścicielem, oraz załączył akt notarialny. O fakcie zbycia Ośrodka na rzecz M. W. organ nie został poinformowany. W dniu [...] maja 2005 r. Związek złożył wniosek o dofinansowanie modernizacji Ośrodka w J., podpisany przez Prezesa K. L. i Członka Zarządu − J. W., w którym w punkcie 2 określił stan prawny jako własność P. Z. B. i załączył akt notarialny. Kwotę wnioskowanego dofinansowania określono na 216 700 zł. Na podstawie powyższych dokumentów MENiS pismem z dnia [...] czerwca 2005 r., podpisanym przez Podsekretarza Stanu J. C., wyraził zgodę na uruchomienie kwoty 250 000 zł w celu uregulowania zobowiązań wobec K. B. S.A. Ponadto Bank obsługujący środek specjalny przelał na konto P. Z. B. kwotę 524 700 zł, w skład której weszły kwota 308 000 zł jako ostatnia transza na podstawie umowy nr [...] oraz wnioskowana kwota 216 700 zł. W ocenie organu, dotychczasowe działania Prezesa Związku oraz Zarządu stanowią zagrożenie dla funkcjonowania Związku, a co za tym idzie, dla prawidłowego realizowania zadań i wykorzystania środków publicznych, bowiem osoby sprawujące funkcję kierowniczą w związku wielokrotnie złamały obowiązujące prawo oraz zapisy statutu i regulaminów obowiązujących w Związku. Minister Sportu, mając na uwadze powagę zarzutów stwierdzonych w trakcie kontroli i charakter działań niektórych członków Zarządu, którzy przez poświadczenie nieprawdy w dokumentach uzyskali dotację z budżetu państwa, co stanowi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa z art. 297 Kodeksu karnego, uznał, że władze związku nie dają żadnych gwarancji na poprawę sytuacji. W piśmie z dnia [...] lipca 2006 r. Minister Sportu zawiadomił K. L., że na podstawie art. 136 k.p.a. postanowił przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. W związku z powyższym poinformował, że strona postępowania może zapoznać się z aktami sprawy, uzyskać wyjaśnienia w sprawie oraz składać wnioski i zastrzeżenia. Po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] lipca 2006 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Minister Sportu utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. Organ odwołał się do ustaleń protokołu sporządzonego w wyniku kontroli przeprowadzonej w P. Z. B. co do sprzedaży ośrodka w J. i późniejszych działań Zarządu związanych z tym ośrodkiem, podtrzymując swoje ustalenia w tym zakresie przestawione w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. Następnie stwierdził, że zebrane w toku kontroli dowody pozwoliły na zawiadomienie Prokuratury Rejonowej dla W.-O. o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa z art. 297 i art. 296 § 1 k.k. Podniósł również, że mając na względzie powagę powyższych zarzutów postanowił przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w powyższej sprawie i pismem z dnia [...] lipca 2006 r. zawiadomił stronę o rozpoczęciu postępowania. Zdaniem organu, strona we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie ustosunkowała się do wykazanych nieprawidłowości. Z uwagi na ich rozmiar oraz brak należytych wyjaśnień strony organ uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie i w konsekwencji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Rozpatrując skargę złożoną przez K. L., J. W., A. Ż., J. M., J. J. na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wskazał, że organ naruszył przepisy prawa procesowego, co − w ocenie Sądu − mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, jeżeli nawet przyjąć, że wszczęcie kontroli na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 3 ustawy o sporcie kwalifikowanym zwalniało organ z obowiązku wszczęcia przedmiotowego postępowania i zawiadomienia o tym strony, to ta okoliczność nie mogła skutkować ograniczeniem praw strony określonych w powołanym przepisie. Członkowie zarządu będąc stroną postępowania, niezależnie od swej wiedzy o prowadzonej kontroli, powinni być przez organ pouczeni o tym, że mogą brać udział w tym postępowaniu i informowani o wszelkich działaniach podejmowanych przez organ oraz wzywani do udziału w nim. Ponadto powinni mieć możliwość zgłaszania wniosków, a przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W tym zakresie organ w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nie wypełnił obowiązku nałożonego art. 10 § 1 k.p.a. Strona nie została bowiem pouczona o tym, że przed wydaniem decyzji może wypowiedzieć się co do zebranych dowodów. Z decyzji wynika, że rozstrzygnięcie zostało podjęte na podstawie ustaleń poczynionych w toku kontroli, natomiast z akt administracyjnych nie wynika, by organ doręczając protokół kontroli (podpisany [...] maja 2006 r.) pouczył o możliwości wypowiedzenia się w sprawie tego dowodu. Wystąpienie pokontrolne, które zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o sporcie kwalifikowanym zawierało ocenę kontroli, zostało doręczone zarządowi w dniu 30 czerwca 2006 r., z wyznaczonym trzydziestodniowym terminem na odniesienie się do tego dokumentu, a decyzja została wydana już w dniu [...] lipca 2006 r. W ocenie Sądu skarżący zasadnie zatem zarzucają, że ich prawa jako strony postępowania doznały ograniczenia skutkującego wadliwością decyzji w płaszczyźnie prawa procesowego. Wprawdzie w zawiadomieniu z dnia [...] lipca 2006 r. organ podjął próbę usunięcia powyższej wadliwości informując, że strona może zapoznać się z aktami sprawy, uzyskać wyjaśnienia oraz składać wnioski i zastrzeżenia, jednakże w zaistniałym stanie sprawy ta okoliczność nie stanowi − zdaniem Sądu − podstawy do przyjęcia, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa procesowego. Sąd zauważył, że organ skorzystał z uprawnienia określonego w art. 136 k.p.a. i przeprowadził dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. W uzasadnieniu decyzji nie wskazano jednak, w jakim zakresie postępowanie zostało uzupełnione ani też nie dokonano oceny materiału dowodowego zgromadzonego w trybie art. 136 k.p.a. Uzasadnienie decyzji sprowadza się do ponownego odwołania się do ustaleń protokołu kontroli dotyczącego ośrodka w J. i stwierdzenia, że zebrane w toku kontroli dowody pozwoliły na zawiadomienie Prokuratury o podejrzeniu popełnienia przestępstw z art. 297 i art. 296 § 1 k.k., a rozmiar nieprawidłowości i brak należytych wyjaśnień uzasadniał podjęcie zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, taki sposób rozpatrzenia wniosku zgłoszonego w trybie art. 127 § 3 k.p.a. skutkuje wadliwością decyzji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymogom zawartym w art. 107 § 3 k.p.a. Stwierdzenie, że zawiadomiono Prokuraturę o podejrzeniu popełnienia wspomnianych wyżej przestępstw i ogólne wskazanie na rozmiar nieprawidłowości nie jest spełnieniem wymogu z art. 107 § 3 k.p.a. dotyczącego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Organ nie odniósł się do zarzutów przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, przez co naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania. Zdaniem Sądu, z faktu, że uzasadnienie decyzji drugoinstancyjnej obejmuje tylko odwołanie się do ustaleń dotyczących nieprawidłowości związanych z ośrodkiem w J. można wnosić, że organ nie podtrzymuje swoich twierdzeń zawartych w decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. o naruszeniu postanowień Statutu Związku i regulaminu, uznając podnoszone w tym zakresie zarzuty za uzasadnione. Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy o sporcie kwalifikowanym, wskazanego w decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. jako jej materialnoprawna podstawa (w zaskarżonej decyzji organ w ogóle podstawy prawnej nie wskazał), organ sprawujący nadzór może zawiesić w czynnościach władze polskiego związku sportowego wówczas, gdy działalność polskiego związku sportowego jest niezgodna z prawem, postanowieniami statutu lub regulaminów. Skoro organ nie podtrzymał wcześniejszych zarzutów co do naruszenia postanowień statutu i regulaminu, powinien w sposób precyzyjny wyjaśnić, z jakiej przyczyny uznał, że działalność Związku jest niezgodna z prawem. W skardze kasacyjnej Minister Sportu i Turystyki wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego. Skargę kasacyjną oparto na następujących podstawach: Naruszeniu prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) - art. 23 ust. 1 pkt 2 i art. 18 ust. 2 pkt 3 ustawy o sporcie kwalifikowanym poprzez błędną ich wykładnię i uznanie, że organ nie miał podstaw do zawieszenia w czynnościach władz P. Z. B. i wyznaczenia kuratora; Naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.): 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. poprzez uchylenie obu decyzji Ministra Sportu, mimo nienaruszenia wskazanego wyżej przepisu art. 23 ust. 1 pkt 2 i art. 18 ust. 2 pkt 3 ustawy o sporcie kwalifikowanym; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. poprzez uchylenie ww. decyzji mimo braku naruszenia przez organ art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 61 § 1 i 4, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.; 3) art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez niezawieszenie postępowania, pomimo wskazania przez skarżącego czynów, których ustalenie w drodze postępowania karnego ma niewątpliwy wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. W uzasadnieniu organ podał, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniach od [...] kwietnia 2006 r. do [...] maja 2006 r. stwierdzono szereg nieprawidłowości i działań Zarządu P. Z. B. naruszających przepisy prawa oraz Statutu Związku i Regulaminu Pracy Zarządu. Ustalenia kontroli zostały przedstawione do wglądu i zapoznania się Zarządowi P. Z. B.. W dniu [...] maja 2006 r. Prezes Zarządu P. Z. B. podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń, nie kwestionując zawartych w nim ustaleń. Zdaniem Ministra, protokół kontroli jest dowodem wszczęcia postępowania administracyjnego, co zwalniało organ z formalnego obowiązku wysłania zawiadomienia. Minister podkreślił, że wobec powyższego strona brała udział w postępowaniu od dnia [...] kwietnia 2006 r., tj. od dnia rozpoczęcia kontroli, mając możliwość wypowiedzenia się co do materiału zawartego w protokole kontroli, a Zarząd Związku przedkładał do wyjaśnienia dokumenty i dowody osobie kontrolującej, co potwierdził Prezes Zarządu swoim podpisem na ww. protokole. Organ podniósł, że mimo iż wystąpienie pokontrolne Ministra Sportu, doręczone Zarządowi P. Z. B. w dniu [...] czerwca 2006 r., wyznaczało 30-dniowy termin realizacji zaleceń Ministra Sportu, nie ograniczało to organu w wydaniu decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. o zawieszeniu w czynnościach władz Związku i ustanowieniu kuratora do czasu wyboru nowych władz. Była to decyzja terminowa, ważna do dnia wyboru nowych władz. Minister podniósł, że Zarząd P. Z. B. składając do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie ustosunkował się do wykazanych nieprawidłowości, nie przedstawił nowych faktów lub dowodów, których nie wykazał w czasie kontroli. Minister Sportu dodatkowo poinformował w dniu [...] lipca 2006 r. Zarząd P. Z. B. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, które zostały udostępnione Zarządowi i jego pełnomocnikowi. Organ zarzucił, że Sąd rozpoznając sprawę nie wystąpił do Prokuratury Rejonowej dla W. O. o dołączenie do materiału dowodowego akt sprawy sygn. akt [...], pomimo wykazania przez organ znacznej szkodliwości działań podejmowanych przez Zarząd P. Z. B., mających wpływ na rozstrzygnięcie sporu, jak również nie zawiesił prowadzonego postępowania zgodnie z art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Minister Sportu otrzymał w dniu [...] października 2007 r. odpis postanowienia o zawieszeniu śledztwa przeciwko członkom Zarządu Związku, co podważa wiarygodność twierdzeń Zarządu Związku, że przeciwko Zarządowi nie zostało wszczęte żadne postępowanie karne. Minister stwierdził, że twierdzenia Sądu I instancji dotyczące niewyjaśnienia przez organ podstawy prawnej decyzji i naruszenia tym samym wymogów art. 107 § 3 k.p.a., a w szczególności, że wydając decyzję nr [...] organ nie powtórzył w niej stwierdzeń z decyzji nr [...] o naruszeniu postanowień Statutu Związku i Regulaminu Pracy Zarządu, przez co uznał je za uzasadnione, są wyłącznie hipotetyczne. Minister Sportu decyzją nr [...] utrzymał w mocy decyzję nr [...] wraz z uzasadnieniem, wskazując dodatkowo na naruszenie prawa przez Zarząd Związku przy składaniu wniosku do MENiS z dnia [...] maja 2005 r. o dodatkowe środki finansowe, w którym Zarząd oświadczył, że jest właścicielem Ośrodka w J., pomimo jego uprzedniej sprzedaży. Zarząd dołączył do wniosku nieaktualny akt notarialny w celu uwiarygodnienia swojego wniosku. Fakty te wskazują, że działania Zarządu były niezgodne z przepisami prawa. Minister Sportu i Turystyki podkreślił, że w dniu [...] września 2006 r. Walne Zgromadzenie Delegatów P. Z. B. dokonało wyboru nowych władz Związku, w tym Zarządu, który został wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego. Dokumenty w postaci uchwały z dnia [...] września 2006 r. oraz odpis z KRS aktualny na dzień 31 stycznia 2007 r. organ przesłał do WSA za pismem przewodnim z dnia [...] lutego 2007 r. WSA nie zauważył, że decyzja Ministra Sportu nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. zawieszała władze P. Z. B. i wyznaczała kuratora wyłącznie do czasu wyboru nowych władz Związku, co nastąpiło w dniu [...] września 2006 r. Zdaniem organu, z dniem [...] września 2006 r. upłynęła ważność ww. decyzji, a Sąd I instancji w toku postępowania nie rozważył tego zagadnienia. K. L., J. W., A. Ż., J. M. i J. J. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na rzecz skarżących kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono, że zarzuty kasacyjne sformułowane w pkt I oraz w pkt II ppkt 1 skargi kasacyjnej są bezprzedmiotowe, ponieważ WSA wobec uchybień procesowych nie wdawał się w ocenę materialnoprawną zaskarżonych decyzji. Zdaniem strony, chybione są także pozostałe zarzuty procesowe. Skarga kasacyjna nie przytacza żadnych argumentów podważających ustalenia WSA. Polemizuje jedynie z ustaleniami Sądu poprzez podtrzymanie własnych poglądów prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zasadności wniesionej przez Ministra Sportu i Turystyki skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie ma usprawiedliwionych podstaw. Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów art. 23 ust. 1 pkt 2 i art. 18 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o sporcie, oraz naruszenia przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 10 § 1, 61 § 1 i 4, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. i art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji Ministra Sportu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stanowił przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., a więc uchybienia procesowe jakich dopuścił się organ administracji przy wydaniu kwestionowanej decyzji, natomiast ocena materialnoprawna tej decyzji pozostała w zasadzie poza głównym nurtem rozważań Sądu pierwszej instancji. Dlatego też trudno zarzucić zaskarżonemu wyrokowi błędną wykładnię prawa materialnego, która miałaby polegać na nieprawidłowym odczytaniu znaczenia normy prawnej wynikającej z określonego przepisu. Nie można również zarzucić Sądowi I instancji niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 23 ust. 1 pkt 2 i art. 18 ust. 2 pkt 3 ustawy o sporcie, gdyż trudno byłoby przeprowadzić prawidłowej subsumpcji, tj. podstawienie normy prawnej wynikającej z danych przepisów do stanu faktycznego, który nie został dotychczas ustalony w sposób niewadliwy. Tylko bowiem, gdy stan faktyczny w sprawie jest prawidłowo ustalony możliwe będzie stwierdzenie tej formy naruszenia prawa materialnego. Co do podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to należy przede wszystkim stwierdzić, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego postawione organowi w skardze zostały bardzo szczegółowo rozważone przez Sąd pierwszej instancji i potwierdzone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Istotnie skarżący zostali w poważnym stopniu ograniczeni w swoich uprawnieniach przez organ orzekający, czym organ ten naruszył przepis art. 10 § 1 k.p.a., a polegało to na tym, że zaraz po zakończeniu kontroli, w której nie brali udziału skarżący zapadła decyzja pierwszoinstancyjna. Skarżący nie mieli możliwości wypowiedzenia się co do ustaleń organu powziętych w wyniku kontroli. Organ nie wykazał konsekwencji w prowadzonym postępowaniu, gdyż początkowo zakreślił stronom 30-dniowy termin do ustosunkowania się do zarządzeń pokontrolnych, a następnie nie wyczekując na upływ tego terminu niezwłocznie podjął decyzję. Tego rodzaju naruszenia przepisów postępowania administracyjnego art. 7, 10 k.p.a. miały wpływ na wynik sprawy i dlatego zaskarżona decyzja została prawidłowo uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.. Pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego uwzględnione przez Sąd I instancji zostały przekonywująco uzasadnione przez ten Sąd i kwestionowanie tego w skardze kasacyjnej przez Ministra Sportu i Turystyki stanowiło w zasadzie polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji. Nie ulega wątpliwości, że organ rozstrzygający w tej sprawie niekonsekwentnie i nieprecyzyjnie uzasadniał swoje obie decyzje, zaś w zasadzie pominął w uzasadnieniu decyzji wydanej na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. zarzuty skarżących przedstawione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy mimo obowiązku ustosunkowania się do tych zarzutów. Organ z jednej strony uznał, że sprawa dojrzała do ostatecznego rozstrzygnięcia i zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do podjęcia decyzji na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o sporcie, a z drugiej strony obecnie zarzuca, że Sąd pierwszej instancji naruszył przepis art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez niezawieszenie postępowania pomimo wskazania przez Ministra czynów, których ustalenie w drodze postępowania karnego miałoby niewątpliwy wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisu art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a., gdyż uchylając zaskarżoną decyzję z powodu naruszenia szeregu przepisów postępowania administracyjnego, a między innymi art. 7, 8, 10 § 1, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., nie miał obowiązku zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Na marginesie zasadniczych rozważań odnoszących się do zarzutów skargi kasacyjnej należy zauważyć, że po wydaniu zaskarżonej decyzji zmienił się stan prawny i obecnie odpadła podstawa prawna do podejmowania decyzji o zawieszeniu organów związków sportowych w dotychczasowym trybie (art. 23a ust. 1 ustawy o sporcie kwalifikowanym według wersji obowiązującej − Dz. U. z 2007 r. Nr 171, poz. 1208). Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną z powodu braku uzasadnionych podstaw na mocy art. 184 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego art. 204 pkt 2 p.p.s.a.