V GC 286/25

<p>Sygn. akt VGC 286/25</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 2 października 2025r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Toruniu – V Wydział Gospodarczy</p> <p>w składzie:</p> <p>przewodniczący: SSR Maciej J. Naworski</p> <p>protokolant: sekretarz sądowy <span class="anon-block">I.</span> serafin</p> <p>po rozpoznaniu dnia 2 października 2025r.,</p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy</p> <p>z powództwa <span class="anon-block">(...)</span> ( NIP <span class="anon-block"> (...)</span> )</p> <p>przeciwko<span class="anon-block">(...)</span>( NIP <span class="anon-block"> (...)</span> )</p> <p>o zapłatę</p> <p>I.  zasądza od pozwanego <span class="anon-block">(...)</span> na rzecz powoda <span class="anon-block">(...)</span> kwotę 4.000zł ( cztery tysiące złotych ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od dnia 13 grudnia 2024r. do dnia zapłaty,</p> <p>II.  oddala powództwo w pozostałej części,</p> <p>III.  przyznaje biegłemu <span class="anon-block">(...)</span> wynagrodzenie w wysokości 280,44zł ( dwieście osiemdziesiąt złotych i czterdzieści cztery grosze ),</p> <p>IV.  zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 155,08zł ( sto pięćdziesiąt pięć złotych i osiem groszy ) z odsetkami w wysokości ustawowych odsetek za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku zapłaty do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania.</p> <p>Sygn. VGC 286/25</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">(...)</span>żądał od <span class="anon-block">(...)</span> 7.503zł wynagrodzenia i 1.500,60zł zwrotu kosztu odzyskiwania należności; pozwana nie zapłaciła mu bowiem za roboty wykonane spycharką ( k. 4 ).</p> <p>Pozwana wnosiła o oddalenie powództwa podnosząc, że roszczenie nie istnieje, jest niewymagalne i zawyżone, ponieważ pozwany wykonał prace nieterminowo a strony umówiły się na wynagrodzenie w wysokości „około 4.000zł” ( k. 24 – 25 ).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił, co następuje: </strong> </p> <p>W 2024r. <span class="anon-block">(...)</span>zleciła <span class="anon-block">(...)</span> prace spycharką na budowie ścieżki rowerowej za 160zł za godzinę.</p> <p>Bezsporne ( oświadczenia stron, k. 42 i 43v. ).</p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> wykonał prace a <span class="anon-block">(...)</span> nic mu nie zapłaciła.</p> <p>Bezsporne.</p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> uznała roszczenie <span class="anon-block">(...)</span> o wynagrodzenie do kwoty 4.000zł.</p> <p>Bezsporne ( oświadczenie k., 43v. ).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje: </strong> </p> <p>1. Stan faktyczny w znacznej części był bezsporny, wobec czego Sąd ustalił go na podstawie zgodnych oświadczeń stron i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 230)">art. 230 k.p.c.</a> </p> <p>Dokumenty nie budziły wątpliwości i nie były podważane. Nie pozwoliły jednak na precyzyjne ustalenie stanu faktycznego.</p> <p>Sąd pominął dowód z zeznań świadków, ponieważ powód, który chciał ich przesłuchiwać, cofnął wniosek ( k. 82 ).</p> <p>Dowód z opinii biegłego nie podlegał ocenie, ponieważ, z uwagi na brak wystarczających materiałów, biegły nie był w stanie sformułować wniosków ( k. 102 ).</p> <p>2. Przed przystąpieniem do zasadniczych rozważań należy podkreślić, że proces cywilny jest <em> <!-- -->de lege lata </em>kontradyktoryjny i obowiązuje w nim zasada prawdy formalnej. W konsekwencji na stronach spoczywa obowiązek przeprowadzenia postępowania, zwłaszcza dowodowego oraz ryzyko zaniechań i niepowodzenia w tym zakresie. W sprawie o świadczenie z umowy ciężar dowodu spoczywa więc przede wszystkim na stronie powodowej, która jest zobowiązana wykazać słuszność zgłoszonych pretensji tak co do zasady jak i co do wysokości ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> – <em> <!-- -->ei incumbit probatio, qui dicit</em> ).</p> <p>3. Bezsporne było, że pozwana zleciła powodowi określone prace, że pozwany je wykonał oraz, że pozwana uznała roszczenie o wynagrodzenia do kwoty 4.000zł ( „ja mogę zapłacić za to, co jest zrobione, 4.000zł”, k. 43v. ).</p> <p>W tej części roszczenie było zatem oczywiście uzasadnione; przecież <em> <!-- -->volenti non fit iniuria</em>.</p> <p>W pozostałym zakresie powództwo okazało się nieusprawiedliwione albowiem powód nie sprostał konieczności wykazania jego zasadności. Cofnął bowiem wniosek o przesłuchanie świadków i nie przedstawił innych dowodów na zasadność twierdzenia, że przepracował czas uzasadniający wyższe wynagrodzenie. Jak była mowa, na nim spoczywał ciężar dowodu.</p> <p>Fotografie nie pozwalały na żadne konkretne ustalenia.</p> <p>Faktura jest zaś dokumentem rozliczeniowym, ważnym z podatkowego punktu widzenia, który nie przesądza jednak o istnieniu zobowiązania i jako dowód, ma pomocnicze znaczenie. Może być wprawdzie podstawą domniemania faktycznego, ale tylko w powiązaniu z innymi dowodami. Tych jednak nie było.</p> <p>Przypomnijmy, że spór sprowadzał się tego, ile czasu powód potrzebował na wykonanie prac zrealizowanych dla pozwanej; kwestionowała ona bowiem twierdzenie powoda o czasochłonności robót a strony umówiły się na stawkę godzinową ( k. 42 ). Powód nie opisał zaś nawet ile konkretnie „materiałów sypkich” rozwiózł spycharką i na jakim dystansie. W rezultacie nie dało się ustalić ile czasu przepracował a w konsekwencji powództwo ponad kwotę uznaną przez pozwanego, okazało się bezzasadne; przecież <em> <!-- -->actor non probante reus absolvitur</em>. Dyskusji nie podlega przy tym, że oświadczenie strony powodowej nie wiąże kontrahenta i nie jest miarodajne.</p> <p>4. Z tych względów Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda 4.000zł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 750)">art. 750</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 735;art. 735 § 1)">art. 735 § 1 k.c.</a> i oddalił powództwo w pozostałej części.</p> <p>5. Sąd zasądził ustawowe odsetki za opóźnienie w transakcjach handlowych na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych ( tekst j. Dz. U. z 2023., poz. 1790 ).</p> <p>6. Sąd oddalił roszczenie o zwrot kosztu przedprocesowej windykacji, ponieważ powód nie udowodnił, że go poniósł. W przeciwieństwie do rekompensaty, o której mowa w art. 10 powołanej ostatnio ustawy, w przypadku wydatków, w grę nie wchodzi ryczałt a strona, która ich dochodzi, musi przeprowadzić dowód na zasadach ogólnych. Powód był zaś bierny także w tym przedmiocie, chociaż pozwana podważała jego zasadność ( „roszczenie nie istnieje” ).</p> <p>7. O kosztach Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1(1);art. 99;art. 101;art. 101 zd. 1)">art. 98 § 1^{<!-- -->1}, art. 99 i art. 101 zd. 1. k.p.c.</a> przyjmując, że powód wygrał sprawę w czterdziestu czterech setnych ( 4.000 z 9.004zł ) a pozwany w pięćdziesięciu sześciu setnych, celowe koszty dochodzenia roszczenia wyniosły 2.317zł i obejmowały 500zł opłaty od pozwu, 1.800zł wynagrodzenia pełnomocnika i 17zł podatku od pełnomocnictwa a na celowe koszty obrony pozwanego w łącznej sumie 2.097,44zł złożyły się 1.800zł wynagrodzenia pełnomocnika, 280,44zł zaliczki na wydatki i 17zł podatku od pełnomocnictwa. Powodowi należał się więc zwrot 1.019,48zł ( czterdzieści cztery setne z 2.317zł ) a pozwanemu 1.174,56zł ( pięćdziesiąt sześć setnych z 2.097,44zł ); na korzyść pozwanej przypadała zatem różnica w wysokości 155,08zł ( 1.174,56zł minus 1.019,48zł ).</p> <p>8. Na marginesie Sąd zaznacza, że wnioski dowodowe powoda złożone w piśmie datowanym na 25 czerwca 2025r., nadanym dnia 26 września 2025r., były spóźnione tak z punktu widzenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 458(5);art. 458(5) § 1)">art. 458^{<!-- -->5} § 1 k.p.c.</a> jak i zarządzenia przewodniczącego z dnia 6 maja 2025r. ( zarządzenie, wezwanie, zwrotka, k. 33, 34 i 35 ). Konieczność dowodzenia roszczenia co do wysokości była natomiast oczywista już w świetle sprzeciwu od nakazu zapłaty. Co więcej, pomimo złożenia kilku kolejnych fotografii biegły w dalszym ciągu nie byłby w stanie stwierdzić, że chodzi o 280m bieżących ścieżki rowerowej i 62t kruszywa. Tego bowiem nie widać na zdjęciach.</p> <p> <em> <!-- -->Cum grano salis</em> Sąd odnotowuje, że w dalszym ciągu brakuje twierdzeń powoda co do faktów, na których opiera powództwo a zwłaszcza ile „materiałów sypkich” rozwiózł, na jakim dystansie i ile czasu mu to zajęło. Teza dowodowa nie jest tego typu oświadczeniem, a powód jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika.</p> </div>