III SA/Wa 3158/15

SENTENCJA Dnia 21 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe; 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz A.W. kwotę 2000 zł (słownie: dwa tysiące złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE Skarżąca – A.W., pismem z dnia 19 października 2015 r. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2015r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. Następnie pismem z dnia 19 grudnia 2016 r. Skarżąca cofnęła przedmiotową skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Postępowanie sądowe należało umorzyć. Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Stosownie do treści art. 161 § 2 p.p.s.a. postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Skuteczne cofnięcie skargi obliguje więc sąd do umorzenia postępowania sądowego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz § 2 w związku z art. 60 p.p.s.a., Sąd umorzył postępowanie, gdyż cofnięcie skargi było dopuszczalne i skuteczne. O zwrocie uiszczonego przez Skarżącą wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.