II GSK 1541/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia del. WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 2470/17 w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zapłaty równowartości kosztów badania laboratoryjnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. A. na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 20 marca 2018 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2470/17, oddalił skargę A. A. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów badania. Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2017 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: Prezes UOKiK), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 1257, w skrócie: k.p.a.) oraz art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 12 ust. 1, art. 24 ust. 1, 4 i 5 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. z 2016 r., poz. 1928, obecny tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 427; dalej: ustawa o jakości paliw), utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 r. nakładającą na przedsiębiorcę A. A. (dalej: skarżący) obowiązek uiszczenia na rachunek UOKiK kwoty 1716,04 zł stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbki benzyny bezołowiowej Pb 95 o numerze [1], niespełniającej wymagań jakościowych. Prezes UOKiK wyjaśnił, że podstawą nałożenia obowiązku zapłaty był protokół kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2017 r. na należącej do skarżącego stacji paliw w [A.], podczas której inspektorzy pobrali do badań z partii liczącej 700 litrów próbki benzyny bezołowiowej Pb 95, tj. próbkę numer [1] i próbkę kontrolną numer [2] w ilości 4,8 l każda, na podstawie protokołu pobrania próbek paliw nr 02001. Wyniki badania próbki przeprowadzonego przez akredytowane, niezależne Specjalistyczne Laboratorium [...] w A. wykazały, że oferowana w dniu kontroli benzyna bezołowiowa Pb 95 (nr próbki [1]), nie spełnia wymagań jakościowych określonych w obowiązującym w dniu kontroli § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 9 października 2015 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1680; dalej: rozporządzenie Ministra Gospodarki), z uwagi na zawyżony parametr prężność par VP (metoda DVPE), którego wynik badania wyniósł 63,6 kPa, przy wymaganiach jakościowych dla okresu letniego trwającego od 1 maja do 30 września 45,0 - 60,0 kPa. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ stwierdził, że wprowadzenie do obrotu benzyny bezołowiowej 95 niespełniającej wymagań jakościowych określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, stanowi naruszenie art. 3 ust. 1 i art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości paliw. Organ II instancji wyjaśnił ponadto, że w sytuacji, gdy przeprowadzone badania wykażą, że paliwo spełnia wymagania jakościowe, koszt tych badań ponosi Prezes UOKiK, jako zarządzający systemem monitorowania i kontrolowania jakości paliw, na podstawie umowy zawartej z akredytowanym laboratorium. Jeżeli natomiast paliwo nie spełnia wymagań jakościowych, koszty tych badań ponosi kontrolowany przedsiębiorca. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem strona wniosła skargę, w której domagała się uchylenia decyzji obu instancji zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy art. 24 ust. 1, 4 i 5 w związku z art. 12 ust. 1, art,7 ust. 1 pkt 1 oraz art. 3 ust. 1 ustawy o jakości paliw poprzez błędne sklasyfikowanie pobranej do badań próbki paliwa tzw. zimowego jako paliwa tzw. letniego, co miało istotny wpływ na wynik postępowania. W odpowiedzi na skargę Prezes UOKiK wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecny tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; w skrócie: p.p.s.a.). W uzasadnieniu WSA wyjaśnił, że podstawę faktyczną wydania decyzji stanowił wynik badań laboratoryjnych próbki benzyny bezołowiowej Pb 95 niespełniającej wymagań jakościowych. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy o jakości paliw, paliwa transportowane, magazynowane, wprowadzane do obrotu oraz gromadzone w stacjach zakładowych powinny spełniać wymagania jakościowe określone dla danego paliwa, ze względu na ochronę środowiska, wpływ na zdrowie ludzi oraz prawidłową pracę silników zamontowanych w pojazdach, ciągnikach rolniczych, a także maszynach nieporuszających się po drogach, a także rekreacyjnych jednostkach pływających. Dla realizacji tego celu został stworzony system monitorowania i kontrolowania jakości paliw (art. 11 ust. 1 ustawy). Do zadań systemu należy między innymi kontrolowanie jakości paliw u przedsiębiorców. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy inspektor w toku postępowania kontrolnego pobiera dwie próbki (próbkę i próbkę kontrolną), z których jedna badana jest z urzędu, a druga – próbka kontrolna – na wniosek kontrolowanego. Przepis art. 24 ust. 1 cytowanej ustawy, w sytuacji, gdy badania wskazują, że paliwo nie spełnia wymagań jakościowych, obliguje zarządzającego systemem do nałożenia na kontrolowanego, w drodze decyzji, obowiązku uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. Podstawą oceny Prezesa UOKiK, czy próbka paliwa pobrana w dniu kontroli nie spełniała wymagań jakościowych był protokół z badań wykonanych przez akredytowane laboratorium, które wykazały, że paliwo nie spełniało wymagań jakościowych określonych w ustawie o jakości paliw, co obligowało Prezesa UOKIK do nałożenia na skarżącego obowiązku uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań próbki benzyny bezołowiowej Pb95. W ocenie Sądu I instancji, organy w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy, swoje rozstrzygnięcia oparły na prawidłowo zebranym w toku kontroli i wszechstronnie ocenionym materiale dowodowym oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w decyzjach zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. W skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i oddalenia skargi, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenia na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych oraz rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj. 1. art. 3 ust. 1 i 24 ust. 1 ustawy o jakości paliw w zw. z art. 16 ust. 5 i art. 20 ust. 2 pkt 9 ustawy poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji tego niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie zaakceptowanie i powielenie przez Sąd I instancji błędnego stanowisko zaprezentowanego przez Prezesa UOKiK w decyzjach obu instancji, iż posiadane i wprowadzone do obiegu przez przedsiębiorcę paliwo powinno spełniać normy jakościowe określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 9 października 2015 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych, na dzień dokonania kontroli przez stosowny organ, nie zaś na dzień dostawy konkretnej partii paliwa. Następstwem takiego założenia było błędne sklasyfikowanie pobranej próbki tzw. paliwa zimowego jako paliwa letniego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. II. przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo tego, że prawidłowa wykładnia przepisów materialnych determinowała konieczność zastosowania przez WSA przepisu art. 147 § 1 p.p.s.a.; art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie odniesienia się przez WSA do wszystkich przedstawionych w skardze zarzutów. Zauważyć bowiem należy, że w treści skargi zostały podniesione dodatkowe zarzuty dotyczące błędnego wskazania daty w sporządzonym protokole kontroli (data [...] maja 2017 r.) podczas gdy kontrola została przeprowadzona w dniu [...] maja 2017 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd zupełnie pominął ten zarzut dlatego też, nie sposób tym samym stwierdzić, czy zarzuty te w ocenie WSA były chybione, czy też zarzuty te zostały całkowicie pominięte, nie będąc przedmiotem dokonanej oceny. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podniósł, że interpretując normy uregulowane w art. 3 ust. 1 i 24 ust. 1 ustawy o jakości paliw nie można robić tego z pominięciem innych zapisów, chociażby art. 16 ust. 5 i art. 20 ust. 2 pkt 9 ustawy. Przepisy te stanowią, iż organ kontrolny przeprowadzając czynności jest zobowiązany zbadać oraz udokumentować w protokole dokumenty dotyczące pochodzenia i jakości badanego paliwa. Na dokumencie tym (w przedmiotowej sprawie "Świadectwo Jakości" z dnia [...] kwietnia 2017 r. - w aktach sprawy) jednoznacznie określono normy i dzień dostarczonego paliwa. Dlatego też biorąc pod uwagę, iż inspektor dokonując kontroli jest zobowiązany do zbadania przedmiotowych kwestii oraz odnotowania tego w stosownym protokole, informacje te stanowią istotny element przeprowadzonej kontroli, co pozwala na przyjęcie, iż paliwo winno spełniać normy na dzień ich dostawy nie zaś kontroli. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes UOKiK wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania od strony przeciwnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Kwestionując wyrok Sądu I instancji, skarżący kasacyjnie upatruje wadliwości orzeczenia zarówno w naruszeniu przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a., jak i w naruszeniu prawa materialnego tj. art. 3 ust. 1 i 24 ust. 1 ustawy o jakości paliw w zw. z art. 16 ust. 5 i art. 20 ust. 2 pkt 9 tej ustawy. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisów postępowania zauważyć należy, że zarzucając Sądowi I instancji sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób naruszający ustawowy wzorzec skarżący podniósł, że uzasadnienie wyroku tych ustawowych wymogów nie spełnia z uwagi na "zaniechanie odniesienia się przez WSA do wszystkich przedstawionych w skardze zarzutów", w szczególności tych dotyczących błędnego wskazania daty w sporządzonym protokole kontroli. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, "nie sposób tym samym stwierdzić, czy zarzuty te w ocenie WSA były chybione, czy też zarzuty te zostały całkowicie pominięte, nie będąc przedmiotem dokonanej oceny". Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. przewiduje, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się również w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10; wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1399/10). Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu skarżącego, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie pozwala na kontrolę instancyjną tego wyroku. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie wyroku, zawierające wszystkie elementy określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., pozwala na jednoznaczne określenie przyczyn, dla których Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, przyjmując prawidłowe wzorce kontroli zgodności kontrolowanej decyzji z prawem. Za nieskuteczne należy uznać także podważanie skargą kasacyjną prawidłowości uzasadnienia rozstrzygnięcia z powodu "nieustosunkowania się do wszystkich przedstawionych w skardze zarzutów". W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że sama okoliczność, iż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się szczegółowo do wszystkich argumentów strony, stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przesądzające o skuteczności skargi kasacyjnej tylko w takiej sytuacji, gdyby taka wadliwość mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli na treść podjętego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia. Uprawdopodobnienie, że taka sytuacja miała miejsce, ciąży na wnoszącym skargę kasacyjną, co wynika z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Przepis art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przewiduje, że skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W myśl natomiast art. 174 pkt 2 skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sprawie skarżący nie wykazał, że "nieustosunkowanie się do większości zarzutów" (nie wskazując tych zarzutów) mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący powołał się w tym względzie jedynie na fakt, że "w treści skargi zostały podniesione dodatkowe zarzuty dotyczące błędnego wskazania daty w sporządzonym protokole kontroli (data [...] maja 2017 r.) podczas gdy kontrola została przeprowadzona w dniu [...] maja 2017 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd zupełnie pominął ten zarzut dlatego też, nie sposób tym samym stwierdzić, czy zarzuty te w ocenie WSA były chybione, czy też zarzuty te zostały całkowicie pominięte, nie będąc przedmiotem dokonanej oceny". Jak wynika z akt sprawy, zgromadzone dokumenty w postaci: upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], protokołu kontroli z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], protokołu pobrania próbek z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] oraz protokołu pobrania próbek paliw ciekłych do użytku wewnętrznego Inspekcji Handlowej z dnia [...] maja 2017 r., w oczywisty sposób nie pozostawiają wątpliwości, że kontrola miała miejsce w dniu [...] maja 2017 r. Okoliczność, że w treści protokołu kontroli z dnia [...] maja 2017 r. pojawia się data [...] maja 2017 r. - w kontekście załącznika do tego protokołu, tj. protokołu pobrania próbek nr [...], pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż sam protokół pobrania próbek nr [...] nosi datę [...] maja 2017 r. Tego rodzaju błąd należy traktować w kategoriach drobnej i oczywistej omyłki pisarskiej, który nie miał żadnego wpływu na rozstrzygnięcie. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że skarżący podpisał zarówno protokół kontroli, jak i protokół pobrania próbek z dnia [...] maja 2017 r., bez jakichkolwiek zastrzeżeń, a pomimo prawidłowego pouczenia, nie zgłosił również uwag do protokołu po jego podpisaniu, w trybie przewidzianym w art. 20 ust. 2 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1063 z późn. zm.). Należy także podkreślić, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. odnosi się do formalnych warunków, jakie powinno spełniać uzasadnienie wyroku, a przepis art. 151 p.p.s.a. określa formę rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja jest zgodna prawem. Żaden z wymienionych przepisów nie zawiera zasad, którymi Sąd I instancji powinien kierować się dokonując oceny materiału dowodowego, jak też nie reguluje zasad "prawidłowego wykładania przepisów materialnych", jak błędnie podnosi autor skargi kasacyjnej. Oznacza to, że stawianie zarzutów naruszenia art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. nie może uzasadniać twierdzeń skarżącego kasacyjnie ani co do rzekomej dowolności dokonanej przez Sąd I instancji oceny materiału dowodowego, ani w zakresie wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Z tych powodów za nieusprawiedliwione należało uznać zarzuty naruszenia prawa procesowego ( pkt II.1 i II.2 skargi kasacyjnej). Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, w pierwszej kolejności trzeba zauważyć, że autor skargi kasacyjnej zmierza do wykazania, iż - wbrew zaakceptowanemu przez Sąd I instancji stanowisku Prezesa UOKiK– prawidłowa wykładnia art. 3 ust. 1 i art. 24 ust. 1 ustawy o jakości paliw prowadzi do wniosku, że paliwo powinno spełniać wymagania jakościowe w dniu jego dostawy na stację paliw, nie zaś w dniu kontroli. I w związku z tym skarżący podnosi, że błędnie w decyzjach obu instancji organ przyjął, iż posiadane i wprowadzone do obiegu przez przedsiębiorcę paliwo powinno spełniać normy jakościowe określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki na dzień dokonania kontroli przez stosowny organ, nie zaś na dzień dostawy konkretnej partii paliwa. Następstwem takiego założenia było, w ocenie skarżącego, błędne sklasyfikowanie pobranej próbki tzw. paliwa zimowego jako paliwa letniego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nałożenie na niego obowiązku zaopłaty kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych. W związku z tak zarysowanym problemem, należy przypomnieć, że stosownie do postanowień art. 3 ust. 1 ustawy o jakości paliw, paliwa transportowane, magazynowane, wprowadzane do obrotu oraz gromadzone w stacjach zakładowych powinny spełniać wymagania jakościowe określone dla danego paliwa, ze względu na ochronę środowiska, wpływ na zdrowie ludzi oraz prawidłową pracę silników zamontowanych w pojazdach, ciągnikach rolniczych i maszynach nieporuszających się po drogach, a także rekreacyjnych jednostkach pływających. Dla zapewnienia realizacji tych celów, ustawą o jakości paliw utworzono System Monitorowania i Jakości Paliw (art. 11 ust. 1 tej ustawy), do którego zadań należy, ogólnie rzecz ujmując, kontrolowanie jakościowe paliw. W myśl art. 11 ust. 4 tej ustawy, zadania realizowane w ramach tego systemu finansowane są z budżetu państwa, a stosownie do jej art. 12 ust. 1, systemem zarządza Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (tzw. "zarządzający"). Istotną dla dalszych rozważań jest także treść art. 17 ust. 1 omawianej ustawy przewidująca, że w toku kontroli inspektor pobiera dwie próbki, po czym, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o jakości paliw, niezwłocznie przekazuje pobrane próbki do akredytowanego laboratorium, w warunkach uniemożliwiających zmianę jakości paliwa i jego cech charakterystycznych. Jedna z próbek dostarczonych do akredytowanego laboratorium stanowi próbkę kontrolną, a drugą próbkę przeznacza się do badań (art. 22 ust. 2 ustawy o jakości paliw). Zgodnie natomiast z przepisem art. 24 ust. 1 ustawy o jakości paliw, stanowiącym podstawę materialnoprawną decyzji skontrolowanej przez Sąd I instancji, jeżeli przeprowadzone badania wykazały, że paliwo nie spełnia wymagań jakościowych określonych w ustawie, zarządzający zobowiązuje kontrolowanego, w drodze decyzji, do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. Z dotychczas powołanych przepisów ustawy o jakości paliw wynika, że co do zasady, koszty przeprowadzonych badań finansowane są z budżetu państwa, za wyjątkiem sytuacji, gdy przeprowadzone badanie wykaże, że paliwo nie spełnia wymagań jakościowych określonych w ustawie. Wprowadzając taki mechanizm finansowania badań jakości paliw ustawodawca jednocześnie zagwarantował kontrolowanemu prawo weryfikacji wyniku badania próbki podstawowej przez domaganie się przeprowadzenia badania próbki kontrolnej. Uprawnienie to wynika z art. 22 ust. 2 ustawy o jakości paliw. Jeżeli badanie próbki kontrolnej nie wykaże naruszeń wymagań jakościowych, uznaje się, że badane paliwo spełnia te wymagania (art. 24 ust. 3 ustawy o jakości paliw). W takiej sytuacji brak będzie podstaw do zobowiązania kontrolowanego w drodze decyzji do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość przeprowadzonych badań, mimo że badanie próbki podstawowej wykazało naruszenie wymagań jakościowych paliwa. Taka sytuacja, co jest bezsporne, nie zaistniała w tej sprawie. Poza sporem pozostaje fakt, iż w dniu kontroli, na należącej do skarżącego stacji paliw w [A.], wprowadzał on do obrotu benzynę bezołowiową Pb 95, która powinna spełniać wymagania jakościowe określone przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki. Brak spełnienia wymogów jakościowych potwierdziły wyniki badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez akredytowane, niezależne Specjalistyczne Laboratorium [...] w A., które wykazały, że oferowana w dniu kontroli benzyna bezołowiowa Pb 95 (o numerze próbki [1]), nie spełnia wymagań jakościowych określonych w obowiązującym w dniu kontroli § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, z uwagi na zawyżony parametr prężność par VP (metoda DVPE), którego wynik badania wyniósł 63,6 kPa, przy wymaganiach jakościowych dla okresu letniego trwającego od 1 maja do 30 września 45,0 - 60,0 kPa. Należy zaznaczyć, iż skarżący nie skorzystał z możliwości badania próbki kontrolnej benzyny bezołowiowej 95 (nr [2]) i w związku z tym wynik badania próbki benzyny bezołowiowej 95 (nr [1]) stał się wynikiem ostatecznym, a to oznacza, że ziściła się przesłanka do zastosowania art. 24 ust. 1 ustawy o jakości paliw. Skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 marca 2008 r., sygn. akt II GSK 455/07 (publ. w CBOSA), że sam fakt stwierdzenia przy pomocy badań, że paliwo nie spełnia wymagań jakościowych określonych w ustawie stanowi wystarczającą i jedyną przesłankę do obciążenia kontrolowanego kosztami badań. Z treści przepisu art. 24 ust. 1 ustawy o jakości paliw wynika bowiem, że jedyną przesłanką do jego zastosowania jest wynik badania wskazujący, że paliwo nie spełnia wymagań jakościowych. Nie ma oparcia w przytoczonych powyżej przepisach pogląd skarżącego, że miarodajny dla oceny spełniania przez próbki paliwa wymagań jakościowych powinien być stan paliwa z chwili dostawy, a nie z chwili przeprowadzanej kontroli. Treść art. 17 ust. 1 ustawy o jakości paliw zawiera jedynie regulacją mającą na celu zabezpieczenie przed zmianą jakości paliwa pomiędzy pobraniem próbki a przeprowadzeniem jej badania w laboratorium. W ustawie nie ma natomiast przepisów nakazujących pobieranie i badanie próbek w chwili dostawy danej partii paliwa i zakazujących dokonywania kontroli jakości paliwa po dacie jego dostawy. Posiadane przez przedsiębiorcę paliwo powinno spełniać wymogi jakościowe w dacie wprowadzania go do obiegu. Argumentacja skarżącego kasacyjnie jest zatem nieprawidłowa. Ze wskazanych wyżej przyczyn zarzut naruszenia prawa materialnego okazał się nieuzasadniony. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej, na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b/ w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Zasądzona kwota stanowi zwrot kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu z tytułu sporządzenia i wniesienia w terminie odpowiedzi na skargę kasacyjną przez pełnomocnika organu, który nie występował na etapie postępowania przed WSA.