II SA/Bk 511/21

TEZY Doręczenia pisma stronie mogą podjąć się wyłącznie dorosły domownik, sąsiad lub dozorca domu. Tak więc w przypadku odebrania korespondencji przez osobę nie należącą do tej grupy osób (listonosza, który nie jest sąsiadem strony), strona postępowania administracyjnego może w celu obrony własnych interesów skutecznie podnieść zarzut wadliwego doręczenia korespondencji w trybie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735) i obalić domniemanie tzw. doręczenia zastępczego. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 października 2021 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego ogrodzenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. z dnia [...] marca 2021 r., numer [...], 2. zasądza od P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącego A. L. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez A. L. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. z dnia [...] marca 2021r., znak: [...], nakazującej A. L. rozbiórkę samowolnie wybudowanego ogrodzenia na działce nr ew. gr. [...] (od strony drogi gminnej – działka nr ew. gr. [...], położonej w miejscowości M., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Na wniosek Wójta Gminy P. z dnia [...].09.2020 r., w dniu ....10.2020 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A. dokonał kontroli ogrodzenia wybudowanego na terenie działki nr ew. gr. [...], od strony drogi gminnej (działka nr ew. gr. [...]) w miejscowości M. gm. P.. W jej wyniku ustalił, iż przedmiotowe ogrodzenie wykonane jest z statki stalowej (leśnej) rozpiętej na okrągłych słupkach drewnianych. Wysokość ogrodzenia 2,10 m, długość ogrodzenia 400mb. Jednocześnie organ I instancji ustalił, iż przedmiotowe ogrodzenie znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy P. uchwalonym uchwałą nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...].06.2004 r. w części objętej strefą konserwatorską kanału A. Zatem jego budowa wymagała zgłoszenia w stosownym organie architektoniczno-budowlanym. Takiego zgłoszenia nie posiadał A. L., właściciel nieruchomości oznaczonej nr ew. gr. [...]. Mając powyższe na uwadze Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A. w dniu [...].10.2020 r. wszczął postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie i wydał postanowienie wstrzymujące samowolną budowę ww. ogrodzenia oraz poinformował inwestora o możliwości złożenia w organie nadzoru budowlanego wniosku o legalizację ww. inwestycji. W dniu [...].11.2020 r. Pan A. L. złożył wniosek o legalizację. Na tej podstawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A. rozpoczął procedurę legalizacyjną ogrodzenia i postanowieniem z dnia [...].11.2020 r., znak: [...], zobowiązał A. L. do przedłożenia dokumentów wskazanych w przepisie art. 48b ust. 3 ustawy Prawo budowlane. We wskazanym terminie A. L. nie przedłożył stosownych dokumentów i w związku z powyższym decyzją z dnia [...].03.2021 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A. nakazał rozbiórkę samowolnie wybudowanego ogrodzenia. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. L.. W treści odwołania wskazał, iż wnioskiem z dnia [...].11.2020 r. wystąpił do Wójta Gminy P. o wydanie zaświadczenia o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania inwestycji pod nazwą: ogrodzenie działki nr ew. gr. [...] od strony działki gminnej na terenie M., gm. P.. W odpowiedzi na wniosek inwestor, nie uzyskał ani zaświadczenia o treści zgodnej z wnioskiem, ani postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia do czego zobowiązują przepisy prawa. W dniu [...].11.2020 r. Wójt Gminy P. wydał jedynie zaświadczenie, iż inwestycja nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Mając na uwadze powyższe skarżący uznał, iż Wójt Gminy P. pozostaje w bezczynności i złożył na jego działanie ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. Na tej podstawie wnosił o uwzględnienie odwołania, uchylenie decyzji, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz udzielenie dodatkowego terminu do złożenia żądanych dokumentów. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2021 r. utrzymując rozstrzygnięcie organu I instancji o nakazie rozbiórki podkreślił, iż trafnie ustalił organ I instancji, że przedmiotowe ogrodzenie mogło być wybudowane na podstawie zgłoszenia, którego w sprawie A. L., właściciel dz. nr ew. gr. [...] nie dokonał, choć powinien tego dokonać zgodnie z art. 29 ust.7 P.b. Cytując przepisy art. 48 ust. 1 pkt 2, ust. 3 P.b. organ II instancji wskazał na możliwość legalizacji obiektu budowlanego. Zgodnie jednak z art. 48b ust. 1 P.b., w przypadku złożenia wniosku o legalizację organ nadzoru budowlanego nakłada, w drodze postanowienia, obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych, wskazanych w art. 48b ust. 3 P.b. t.j.: 1. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego; 2. oświadczenia, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2; 3. projektu zagospodarowania działki lub terenu. W oparciu o wniosek o legalizację złożony przez A. L. w dniu [...].11.2020 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A. podjął postępowanie legalizacyjne wybudowanego ogrodzenia i w dniu [...].11.2020 r. wydał postanowienie znak: [...], zobowiązujące skarżącego do przedłożenia w terminie do dnia [...].01.2021 r., dokumentów wskazanych w przepisie art. 48b ust. 3 P.b. Skarżący nie przedłożył żądanych dokumentów w wyznaczonym terminie. Takich dokumentów nie przedłożył również po wydaniu zawiadomienia z art. 10 Kpa o zebraniu pełnego materiału dowodowego. Nie wniósł również do organu nadzoru budowlanego wniosku o przedłużeniu terminu na założenie dokumentacji wskazanej w postanowieniu PINB w A. z dnia [...].11.2020 r. nr [...], co uzasadniało wydanie spornej decyzji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji wskazał, że zawiadomieniem z dnia [...].02.2021 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A. poinformował strony postępowania o zebraniu pełnego materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z nim. Przedmiotowe zawiadomienie, zaadresowane do A. L. zostało odebrane w dniu [...].03.2021 r. przez sąsiada Pana M. S. (Pan M. S. odebrał również postanowienie PINB w A. z dnia [...].11.2020 r. znak: [...] z nałożeniem obowiązku przedłożenia dokumentów legalizacyjnych, którego treść była znana skarżącemu). Na potwierdzeniu odbioru listu zaznaczone zostało, iż odbiorca zobowiązał się do przekazania pisma adresatowi. Powołując się na treść art. 43 k.p.a. organ II instancji ustalił, że nie ma podstaw do uznania, iż organ I instancji nie zapewnił stronie czynnego udziału w postępowaniu. W odniesieniu natomiast do zaświadczenia Wójta Gminy P. z dnia [...].11.2020 r. z informacją, iż inwestycja nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, organ odwoławczy wskazał, iż po interwencji A. L., w dniu [...].04.2021 r. Wójt Gminy P. wydał postanowienie znak: [...] o odmowie wydania zaświadczenia o zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zatem zgodnie z art. 49e pkt 3 P.b. organ zobowiązany był do wydania decyzji o rozbiórce. W związku z powyższym organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożył A. L. zarzucając jej naruszenie: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 48 ust. 1 ustawy z dnia z lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, z późn. zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że termin zakreślony do złożenia dokumentów nie może zostać wydłużony a jego upływ zobowiązuje organ do wydania decyzji o rozbiórce obiektu, 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygniecie, to jest: – art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu polegające na uniemożliwieniu stronie, przed wydaniem decyzji, wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów; – art. 43 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i art. 44 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na niezastosowaniu przez organ prawidłowej procedury doręczenia; – art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo naruszenia przepisów mających wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji jej poprzedzającej oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi przedstawił tok podejmowanych przez organy czynności oraz wskazał, że w odwołaniu przedstawił wszelkie istotne okoliczności, które jednak nie zostały wzięte pod uwagę. Z uwagi na podniesione w odwołaniu okoliczności decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego była przedwczesna, gdyż organ nie dysponował dokumentem, który w sprawie legalności i prawidłowości wybudowanego ogrodzenia, miało zasadnicze znaczenie. Podkreślił ponadto, iż postępowanie przed organem I instancji było obarczone wadą proceduralną polegającą na tym, że organ I instancji nie zapewnił mu czynnego udziału w postępowaniu. Organ przed wydaniem decyzji nie zawiadomił go o zakończeniu gromadzenia dowodów i możliwości odniesienia się do nich przed wydaniem decyzji, a brak takiego pouczenia stanowił naruszenie dyspozycji art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. Zdaniem skarżącego organ I instancji w postępowaniu naruszył ponadto przepisy o doręczeniach, gdyż przesyłka zawierającą odpis przedmiotowej decyzji PINB została umieszczona w skrzynce pocztowej, z której wyjąłem ją w dniu [...] marca 2021 r. W związku z tym nie miał możliwości potwierdzenia swoim podpisem faktu doręczenia przesyłki, a doręczenie było niezgodne z art. 43 k.p.a., gdyż przesyłkę faktycznie podpisywał listonosz, który nie jest sąsiadem skarżącego i nie mieszka w jego pobliżu. W tym zakresie skarżący wskazał na toczącego się z jego wniosku postępowanie reklamacyjne, które nie było jeszcze zakończone. Końcowo wskazał, iż dopiero w dniu [...] maja 2021 r. (po ponagleniu organu) zostało wydane zaświadczenie o żądanej treści, co powinno skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji obu instancji. W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoją argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1[...]) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a."). Dokonując kontroli legalności zaskarżonych decyzji w oparciu o akta sprawy oraz okoliczności podniesione na rozprawie Sąd uznał, że skarga jest zasadna. Przedmiotem niniejszego postępowania było postępowanie organów nadzoru budowlanego w zakresie procedury legalizacyjnej ogrodzenia na działce nr ew. gr. [...] (od strony drogi gminnej – działka nr ew. gr. [...]), położonej w miejscowości M., stanowiącej własność A. L. W oparciu o wniosek o legalizację A. L. z dnia [...].11.2020 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A. podjął postępowanie legalizacyjne wybudowanego ogrodzenia i w dniu [...].11.2020 r. wydał postanowienie, zobowiązujące skarżącego do przedłożenia w terminie do dnia [...].01.2021 r., dokumentów wskazanych w przepisie art. 48b ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm., dalej P.b.). W ocenie organów skarżący nie przedłożył żądanych dokumentów w wyznaczonym terminie. Takich dokumentów nie przedłożył również po wydaniu zawiadomienia z art. 10 k.p.a. o zebraniu pełnego materiału dowodowego, a także nie złożono wniosku o przedłużeniu terminu na założenie dokumentacji. W związku z powyższym decyzją z dnia [...].03.2021 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A. nakazał rozbiórkę samowolnie wybudowanego ogrodzenia, na podstawie art. 49 e pkt 3 P.b. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził naruszenie przepisów prawa procesowego skutkujące uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz jej poprzedzającej decyzji organu I instancji. W ocenie Sądu argumenty o nieprawidłowości postępowania organu I instancji w zakresie doręczeń dokonywanych w toku postępowania są zasadne i w całości zasługują na uwzględnienie, co uniemożliwia merytoryczną kontrolę zaskarżonych rozstrzygnięć. Podkreślić należy, że w sprawie przesyłka zawierająca zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] października 2020 r. oraz postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia [...].10.2020 r. odebrane zostało przez A. L. w dniu [...] października 2020 r. (k.33 i karta następna akt organu I instancji). W dniu [...] listopada 2020 r. skarżący złożył wniosek o legalizację wstrzymanej budowy ogrodzenia (k. 35 akt organu I instancji). W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...].11.2020 r. znak: [...] zobowiązano skarżącego do przedłożenia dokumentów wskazanych w przepisie art. 48b ust.1 i 3 P.b., a postanowienie to w imieniu skarżącego odebrał Pan M. S., wskazany jako sąsiad, który podjął się oddać pismo adresatowi (k. 44 akt adm.). Również zawiadomienie z art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym z dnia [...].02.2021 r. odebrał Pan M. S. (sąsiad k. 53 akt admin.). Zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...].03.2021 r. znak: [...] nakazująca rozbiórkę odebrał również Pan M. S. (sąsiad, k. 62 akt admin.). Decyzja organu II instancji został odebrana przez P. L. (dorosłego domownika, k. 60 akt organu II instancji). Zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. - Dz. U. z 2021 poz. 735), dalej powoływanej jako "k.p.a." w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Doręczanie pism jest czynnością materialno - techniczną, która wywołuje określone skutki prawne przez fakty. Prawne skutki związane są z doręczeniem pisma, natomiast z punktu widzenia poprawności czynności procesowych i biegu postępowania nie ma znaczenia, czy adresat z treścią tego pisma się zapoznał. Samo potwierdzenie odbioru ma istotne znaczenie przy ocenie daty rozpoczęcia lub zakończenia biegu terminu oraz możliwości dokonania określonych czynności. Tzw. doręczenie zastępcze, o którym mowa w wyżej cytowanym przepisie może być dokonane tylko z zachowaniem łącznie kilku przesłanek w nim określonych. Po pierwsze - adresat jest nieobecny w mieszkaniu w momencie doręczenia pisma, po drugie - pismo przyjmują osobiście za pokwitowaniem dorosłe osoby wymienione w przepisie, z zachowaniem kolejności w nim podanej tj. domownik, sąsiad lub dozorca. Po trzecie - osoby te nie mają sprzecznych interesów, po czwarte - zobowiązują się do oddania pisma osobiście adresatowi. Po czwarte – o doręczeniu pisma w ten sposób zawiadamia się adresata umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub w drzwiach mieszkania. W wyroku NSA z dnia 30 lipca 2021 r. sygn. akt III FSK 3834/21 dokonano wykładnia terminu "sąsiad", co musi być sprowadzone do osoby zamieszkującej na tyle blisko, aby wzajemna identyfikacja sąsiedztwa nie budziła między zainteresowanymi wątpliwości. Jak zauważył NSA, trzeba przy tym uwzględniać jakość zabudowy, a nie tożsamość adresu w postaci tej samej ulicy i numeru domu, ponieważ w przypadku zabudowy wielomieszkaniowej może być to zbyt duża odległość pomiędzy mieszkaniami, uniemożliwiająca przypisanie osobom w nim zamieszkującym status sąsiadów na potrzeby możliwości odbierania przesyłek poleconych w rozumieniu art. 43k.p.a. Istotne jest, że doręczenie przesyłki sąsiadowi w tym trybie pociąga za sobą automatycznie skutki odbioru dla adresata, co oznacza, że wszelkie odstępstwa od ścisłego przestrzegania zasad co do analizowanego doręczenia zastępczego są niedozwolone. Przesądzenie o statusie jako sąsiada determinuje czynności wymienione w zdaniu drugim art. 43 k.p.a., tj. pozostawienie adresatowi - skarżącemu powiadomienia, we wskazanych w przepisie miejscach, o doręczeniu pisma sąsiadowi (orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Powyższe uregulowanie ma na celu zagwarantowanie stronie postępowania administracyjnego, że korespondencja kierowana na jej imię i nazwisko dotrze do jej wiadomości. Należy uznać zatem za całkowicie zrozumiałe, że doręczenia pisma stronie mogą podjąć wyłącznie dorosły domownik, sąsiad lub dozorca domu. Tak więc w przypadku odebrania korespondencji przez osobę nie należącą do tej grupy osób (listonosza, który nie jest sąsiadem strony), strona postępowania administracyjnego może w celu obrony własnych interesów skutecznie podnieść zarzut wadliwego doręczenia korespondencji w trybie art. 43 k.p.a. i obalić domniemanie tzw. doręczenia zastępczego. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. Domniemanie doręczenia zastępczego zostało w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie obalone, gdyż wymieniona na zwrotnych potwierdzeniach odbioru osoba – M. S. – wskazany jako sąsiad, był listonoszem. Bezspornie osoba ta nie jest sąsiadem skarżącego, co zostało podniesione także w odwołaniu. Bezsporne jest również to, że w zwrotnych potwierdzeniach odbioru Pan M. S. podjął się oddać pismo adresatowi (faktycznie było to wrzucane do skrzynki odbiorczej skarżącego) i nie został spełniony także kolejny wymógł określony w art. 43 k.p.a. tj. że o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Takich zawiadomień nie było. We wskazanym wyżej wyroku NSA z dnia 30 lipca 2021 r. podniesiono także, że z uwagi na to, iż doręczenie zastępcze wywołuje takie same skutki, jak doręczenie zwykłe do rąk adresata, to przyjęty przez ustawodawcę tryb doręczenia zastępczego określonego w art. 43 k.p.a. wymaga bezwzględnego przestrzegania jego warunków. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. Procesowa instytucja doręczenia zastępczego polega nie tyle na domniemaniu, ile oparta jest na konstrukcji fikcji prawnej poprzez uznanie, że nastąpiło doręczenie pisma, które de facto nie miało miejsca. Warunkiem przyjęcia przez organ takiej fikcji prawnej, tj. uznania, że nastąpiło doręczenie zastępcze, jest dysponowanie przez ten organ niebudzącym wątpliwości dowodem potwierdzającym, że przesłanki określone w art. 43 k.p.a. zostały spełnione. Dowodem na to jest dokument urzędowy w postaci prawidłowo wypełnionego zwrotnego potwierdzenia odbioru. W świetle powyższego za wadliwe należało przyjąć ustalenie organu II instancji, że skarżącemu zapewniono w toku postępowania przed organem I instancji czynny udział, a doręczenia zostały dokonane zgodnie z art. 43 k.p.a. i są skuteczne. Podkreślić bowiem należy, że w sprawie zarówno postanowienie organu I instancji z dnia [...] listopada 2020 r. nakładające na skarżącego obowiązki nie zostało mu skutecznie doręczone, podobnie jak zawiadomienie organu I instancji z dnia [...] lutego 2021 r. o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a także decyzja organu I instancji z dnia [...] marca 2021 r. nakazująca rozbiórkę przedmiotowego ogrodzenia. Nieprawidłowość tych doręczeń potwierdza także przedłożona do akt niniejszego postępowania dokumentacja z postępowania reklamacyjnego w Poczcie Polskiej, które zostało wszczęte na wniosek skarżącego (k. 90-93). Wobec tego stwierdzić należy, że powyższe kwestie zostały zbagatelizowane przez organ II instancji, co skutkowało naruszeniem również art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w sytuacji gdy powinna być wydana decyzja z art. 138 § 2 k.p.a. Zaskarżone decyzje zostały wydane z dokonaniem nieprawidłowej wykładni art. 43 k.p.a. wywołującej negatywne skutki procesowe dla strony odwołującej się, bowiem skoro skarżący został nieprawidłowo wezwany do przedłożenia stosownych dokumentów legalizacyjnych budowę przedmiotowego ogrodzenia, to nie można było również nakazać rozbiórki z powodu niewykonania tych zaleceń. Przy czym okoliczność czy skarżący ostatecznie przedmiotowe rozstrzygnięcia otrzymał i kiedy nie ma żadnego znaczenie, z uwagi na nieprawidłowość, a co za tym idzie nieskuteczność doręczenia zastępczego. Doszło również do naruszenia przepisu art. 10 k.p.a. a uchybienie to może mieć wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na podstawę uchylenia wskazanych decyzji przedwczesne jest odnoszenie się do pozostałych argumentów podniesionych w skardze, dotyczących merytorycznych kwestii prowadzonego postępowania. Należy w tym miejscu podkreślić, że organ ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. W przeciwnym razie dochodzi do naruszenia naczelnej zasady postępowania administracyjnego, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa zawartej w art. 8 k.p.a. Brak wnikliwej analizy całego materiału dowodowego narusza również zasadę prawidłowego uzasadniania rozstrzygnięć administracyjnych, o czym stanowi art. 107 § 3 k.p.a. Jak wskazał WSA w Warszawie w wyroku z dnia 28.04.2020 r. w sprawie sygn. akt VII SAB/Wa 22/20 "przepis art. 8 § 1 k.p.a. wyrażający zasadę dbałości o utrzymywanie zaufania obywatela do władzy publicznej nie jest przecież jedynie ideologicznym ozdobnikiem dla ścisłych reguła proceduralnych zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zasada budzenia zaufania do państwa ma swoje zakorzenienie w konstytucyjnym standardzie demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). Jest ona też uznawana za standard wyznaczający nie tyle określone rodzaju czynności organu, ale raczej za miernik rzetelności i staranności organu w prowadzonym postępowaniu (LEX nr 3059007). Zadaniem organu II instancji będzie przekazanie akt organowi I instancji celem skutecznego doręczenia postanowienia zobowiązującego do przedłożenia dokumentów wskazanych w art. 48 b ust. 3 P.b., a następnie dopiero prawidłowo przeprowadzenia dalszego postępowania w zakresie legalizacji przedmiotowego obiektu, w zależności od działań podjętych przez skarżącego i obowiązujących przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji (art. 135 p.p.s.a.).O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów w kwocie 500 zł, na którą to kwotę składa się wpis sądowy od skargi.