II SA/Gl 620/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2021 r. sprawy ze skargi L. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku – Białej z dnia [...] r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku – Białej na rzecz skarżącego kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Prezydent Miasta B. (dalej jako Prezydent) decyzją z dnia [...] r., nr [...] ustalił – na wniosek P. L. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A" – warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji – budowa 2 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym, na nieruchomości oznaczonej jako działki nr: 1, 2 i 3 obręb K. przy ul. [...] , [...] w B. W wyniku rozpoznania wniesionego od tej decyzji przez L. R. (dalej jako skarżący) odwołania została ona utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej (dalej jako SKO lub Kolegium) z dnia [...] r. nr [...]. Wniesiona na tę decyzję przez L. R. skarga do sądu administracyjnego została odrzucona prawomocnym postanowieniem WSA w Gliwicach z dnia 17 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 52/20 wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi. Następnie skarżący reprezentowany przez radcę prawnego - pismem z dnia 15 września 2020 r.- złożył wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Prezydenta z dnia [...] r., nr [...], jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, wraz z wnioskiem o jej wstrzymanie. W uzasadnieniu stwierdził, że przedmiotowa decyzja Prezydenta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co bezpośrednio wynika z treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 53/20 uchylającego decyzję Prezydenta z dnia [...] r. nr [...]. W tym względzie pełnomocnik wskazał, że obie decyzje Prezydenta tj. z dnia [...] r., która została uchylona w/w wyrokiem, jak i z dnia [...] r., zostały wydane w tym samym stanie faktycznym, na wniosek tego samego wnioskodawcy, dotyczą tych samych działek, oparte zostały na tej samej analizie urbanistycznej oraz dotknięte są tymi samymi wadami prawnymi. W konsekwencji ustalenia WSA w Gliwicach zawarte w wyroku z dnia 26 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 53/20 należy zastosować także względem decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Przedmiotowy wniosek pełnomocnik skarżącego uzupełnił pismem z dnia 28 października 2020 r. Pełnomocnik skarżącego zarzucił, że przedmiotowa decyzja Prezydenta Miasta została wydana z naruszeniem art. 59 ust. 1-3, art. 61 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.) – zwana dalej "u.p.z.p." oraz § 1, § 2 pkt 4 i § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 zwanego też dalej rozporządzeniem) poprzez oparcie wydanego rozstrzygnięcia na wadliwej pod względem prawnym analizie funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r. W tym względzie wskazał, że w analizie tej: "a) uwzględniono działki objęte wnioskiem inwestora (t.j. działkę nr 2 i 3 zob. poz. 9 w tabeli na stronie 2 analizy) – co jest jaskrawym naruszeniem § 1 i 3 rozporządzenia, b) uwzględniono działki, które nie znajdują się w granicach obszaru analizowanego wyznaczonego w promieniu 150m wokół działek objętych wnioskiem inwestora, w szczególności należy wskazać działkę nr 4, 5, 6, 7 – co jest jaskrawym naruszeniem § 3 rozporządzenia, c) "połączono działki na potrzeby analizy", co prowadzi do mylnego określenia takich wskaźników jak: powierzchnia zabudowy oraz stosunek powierzchni zabudowy do powierzchni działki. W rzeczywistości każda zabudowana działka powinna zostać uwzględniona oddzielnie (zob. pkt 9, 10, 28 i 29 tabeli na stronie 1 i 2 analizy) – co jest jaskrawym naruszeniem § 3 rozporządzenia oraz działaniem bez wymaganej podstawy prawnej, d) uwzględniono działki niezabudowane budynkami, co znacząco zaburzyło wskaźniki takie jak powierzchnia zabudowy oraz stosunek powierzchni zabudowy do powierzchni działki, w szczególności należy wskazać tutaj na działkę oznaczoną nr: - 8 (poz. 10 w tabeli na stronie 2 analizy), - 9 (poz. 29 w tabeli na stronie 2 analizy), - co jest naruszeniem § 3 rozporządzenia oraz działaniem bez wymaganej podstawy prawnej, e) nie uwzględniono wszystkich zabudowanych działek znajdujących się w granicach obszaru analizowanego, w szczególności mowa tutaj o działkach znajdujących się po drugiej stronie potoku [...] oznaczonych numerami 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17 czy 18 – co jest jaskrawym naruszeniem § 3 rozporządzenia". Nadto podniesiono, że analiza została sporządzona z naruszeniem art. 61 ust. 1 i 6 u.p.z.p. w zw. z § 3 rozporządzenia poprzez błędne ustalenie, iż w realiach niniejszej sprawy uzasadnione jest wyznaczenie obszaru analizowanego w promieniu 150m od działek objętych wnioskiem inwestora, gdy w rzeczywistości wystarczające byłoby wyznaczenie obszaru analizowanego w promieniu maksymalnie 100m. Po przeprowadzeniu wszczętego powyższym wnioskiem postępowania SKO decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną z powołaniem się m.in. na treść art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 Kpa, odmówiło stwierdzenia nieważności objętej żądaniem decyzji Prezydenta z dnia [...] r. W uzasadnieniu tej decyzji podkreśliło, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ma ograniczony charakter, gdyż w jego toku nie następuje ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy. Objęta postępowaniem decyzja jest bowiem kontrolowana jedynie z punktu widzenia przesłanek nieważnościowych wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 Kpa. W odniesieniu do przesłanki wydania kontrolowanej decyzji z rażącym naruszeniem prawa wymienionej w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, na którą powołał się wnioskodawca (skarżący) Kolegium stwierdziło, że w świetle orzecznictwa i doktryny decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Konieczne jest także, aby stwierdzone naruszenie miało znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej, o której stanowi art. 16 K.p.a. Przy rażącym naruszeniu prawa nie chodzi zatem o każde wadliwe jego zastosowanie, ale o naruszenie w stopniu najwyższym z możliwych, którego ciężar gatunkowy jest szczególnie duży, wykluczający możliwość dalszego funkcjonowania decyzji w obrocie prawnym. Dokonując oceny pod tym kątem organ orzekający opiera się na dowodach zgromadzonych w postępowaniu w którym zapadła kontrolowana decyzja. Do zakresu ciężkiego kwalifikowanego naruszenia prawa nie należy naruszenie będące wynikiem wadliwej wykładni przepisu prawa materialnego budzącego wątpliwości interpretacyjne. Biorąc pod uwagę powyższe ogólne zasady uznania decyzji za wydaną z rażącym naruszeniem prawa Kolegium zwróciło w powyższej kolejności uwagę, że wskazywany przez skarżącego jako przesądzający o rażącym naruszeniu prawa wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 sierpnia 2020 r. został wydany już po wydaniu kontrolowanej decyzji Prezydenta z dnia [...] r. Nie stanowi on też źródła prawa i w przedmiotowym postępowaniu nieważnościowym nie ma mocy wiążącej. Dalej podniosło, że oceniana decyzja Prezydenta została wydana w oparciu o analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzonej na podstawie przepisów u.p.z.p. oraz rozporządzenia. Został też sporządzony projekt decyzji o warunkach zabudowy przez osobę uprawnioną. W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że "Zasadniczo, z punktu widzenia podstawy nieważnościowej wymienionej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., okoliczności powyższe przesądzają już o wyniku prowadzonego postępowania w trybie nadzwyczajnym. Wszystkie bowiem pozostałe kwestie dotyczące już samej prawidłowości określenia wymagań dla nowej zabudowy nie są przedmiotem badania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. Merytoryczne ich roztrząsanie i badanie prawidłowości ich ustalenia stanowiło przedmiot zwykłego postępowania administracyjnego – postępowania odwoławczego, które zakończyło się w dniu [...] r. decyzją tutejszego Kolegium nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., nr [...]". Stwierdziło też, że "Decyzja zawiera załącznik graficzny, co pozostaje wprost w zgodzie z normą zawartą w art. 54 w załączniku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Na załączniku graficznym zgodnie z art. 54 u.p.z.p. wykreślono teren objęty wnioskiem, a więc linie rozgraniczające teren inwestycji oraz linię zabudowy. Organ przed wydaniem decyzji dokonał analizy istniejącej na obszarze zabudowy i stwierdził, że wszystkie przesłanki wymienione w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. zostały spełnione. Analiza urbanistyczna została złożona do akt sprawy i składa się zarówno z części opisowej jak i graficznej. Organ określając granice obszaru analizowanego postąpił zgodnie z rozporządzeniem – uzasadniając przyjęte stanowisko. Organ stwierdził, że na podstawie zabudowy zlokalizowanej na obszarze analizowanym można ustalić warunki zabudowy dla planowanej inwestycji – ustalone parametry architektoniczne inwestycji zostały ustalone w oparciu o omawiane rozporządzenie i mieszczą się w zakresie jego norm, nadto sposób ich określenia i odstępstwa od wskaźników średnich w terenie analizowanym zostało uzasadnione. Organ ustalił dostępność terenu inwestycji do drogi publicznej i uzbrojenie terenu. Teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia rolnego ani leśnego, ale wymaga wyłączenia z produkcji rolniczej". Powołując się na orzecznictwo sądowe SKO stwierdziło też, że "jedynie całkowite zaniechanie przeprowadzenia analizy urbanistycznej lub nieusprawiedliwione odstąpienie od określenia koniecznych parametrów nowej zabudowy można uznać za rażące naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Inne uchybienia, jak niedostateczna szczegółowość lub kompletność analizy lub jej wyników, prowadzą do rażącego naruszenia prawa tylko wówczas, gdy badane rozstrzygnięcie nie znajduje w ogóle odzwierciedlenia w materiale sprawy, zaś porównanie zamierzenia z otoczeniem nasuwa w sposób oczywisty wniosek o naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa lub ładu przestrzennego. Rażące naruszenie prawa zachodzi więc wówczas, gdy wynik analizy byłby w sposób oczywisty sprzeczny z ustaleniami zawartymi w decyzji. Dopiero brak ustawowej przesłanki decyzji lokalizacyjnej w postaci zrealizowania zasady dobrego sąsiedztwa daje podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, nie zaś samo wadliwe przeprowadzenie dowodu z analizy urbanistycznej. Jeżeli ze stanu faktycznego sprawy i treści decyzji wynika, że planowana zabudowa będzie stanowić kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu na działkach sąsiednich, to nie ma mowy o stwierdzeniu nieważności decyzji". We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik skarżącego zarzucił, że powyższa odmowna decyzja SKO z dnia [...] r. została wydana z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a., art. 10 § 1 i art. 10 § 1 w zw. z art. 44 § 1-3 K.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 (mylnie oznaczonym jako ust.) K.p.a., art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 3 rozporządzenia. Nadto w związku z zarzutem wydania tej decyzji z naruszeniem art. 10 § 1 K.p.a. wniósł o przeprowadzenie przy ponownym rozpatrzeniu sprawy dowodu z przesłuchania wskazanego świadka oraz z opinii biegłego z zakresu architektury-urbanistyki. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną z powołaniem się na art. 156 § 1 pkt 2, art. 157, art. 158 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., powyższą decyzję Kolegium z dnia [...] r. utrzymało w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia powtórzyło co do zasady argumentację przedstawioną we wcześniejszej opinii Kolegium. Nadto stwierdziło, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający dla wydania końcowego orzeczenia w sprawie nieważnościowej i jego uzupełnienie przez przeprowadzenie dodatkowych, wnioskowanych przez skarżącego dowodów jest zbędne. W skardze do sądu administracyjnego na wskazaną wyżej decyzję SKO z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzająca ją decyzją SKO z dnia [...] r. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów: I. postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 156 § 1 ust. 2 K.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., znak: [...] – gdy przemawiały za tym zarówno argumenty prawne, jak i faktyczne, 2) art. 156 § 1 ust. 2 K.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niewłaściwą wykładnię polegającą na ustaleniu w realiach niniejszej sprawy, że jedyną przesłanką umożliwiającą stwierdzenie nieważności decyzji określającej warunki zabudowy jest ustalenie przez organ rozpatrujący wniosek o stwierdzenie nieważności, że organ wydający tą decyzję w ogóle nie sporządził analizy urbanistycznej w toku prowadzonego postępowania, czego konsekwencją było ograniczenie zakresu badania niniejszej sprawy przez Kolegium wyłącznie do ustalenia, czy w aktach sprawy znajduje się dokument opisany jako analiza urbanistyczna. Zdaniem skarżącego, zarówno K.p.a., jaki i u.p.z.p. nie daje Kolegium podstaw do takiego działania. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego – Kolegium rozpatrujące wniosek o stwierdzenie nieważności powinno: 1) ustalić jakie zarzuty formuje skarżący wobec zaskarżonej decyzji, 2) po przeanalizowaniu treści decyzji ustalić czy zarzuty te są zasadne, 3) a następnie w razie potwierdzenia się zarzutów wskazanych przez skarżącego – zadaniem Kolegium było stwierdzenie, czy ich charakter i skutki uzasadniają stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, 3) art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie istoty prawy i przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wadliwy, czyli nieuwzględniający wszystkich ważnych dla sprawy okoliczności, 4) art. 107 § 3 K.p.a. przez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób wyczerpujący motywów jej podjęcia w danym stanie faktycznym i prawnym, w szczególności nie odniesienie się do argumentów zaprezentowanych przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, 5) art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. poprzez nie uwzględnienie w toku badania przedmiotowej sprawy stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 sierpnia 2020 r. (sygn. akt SA/Gl 53/20), pomimo, iż miało ono istotne znaczenie dla sprawy, bowiem zostało wydane w bliźniaczej sprawie rozstrzygniętej w oparciu o tożsamą analizę urbanistyczną, 6) art. 75 § 1 i art. 78 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu architektury-urbanistyki celem ustalenia czy w analizowanym obszarze znajdują się wzniesione w zabudowie wielorodzinnej budynki/nieruchomości, a także ustalenia które z wskazanych w treści analizy nieruchomości faktycznie znajdują się w obszarze analizowanym – bowiem nie są to okoliczności, które mogą być ustalone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej z uwagi na brak wiedzy jego pracowników oraz dostępu do odpowiedniej aparatury pomiarowej, II. prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez stwierdzenie, że zaskarżona decyzja odpowiada treści powołanego wyżej przepisu, - § 3 rozporządzenia poprzez stwierdzenie, że "Analiza funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu" z dnia [...] r. została sporządzona poprawnie, a co za tym idzie mogła stanowić podstawę wydania decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując w ogólnym zarysie stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, a to zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019. 2325 t.j., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie sformułowane w niej zarzuty zasługują na akceptację. W pierwszej kolejności nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.) Sąd orzekając w granicach niniejszej sprawy wziął z urzędu pod rozwagę przy ocenie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, że poprzedzająca zaskarżoną decyzję decyzja SKO z dnia [...] r. została wydana z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. Członkiem składu Kolegium wydającego tę decyzję był bowiem J. P., który wcześniej wchodził w skład zespołu tego organu, który w postępowaniu odwoławczym decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy objętą wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzję Prezydenta z dnia [...] r. W konsekwencji uczestniczył on zatem w kontrolowaniu własnej decyzji chociaż z mocy art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. podlegał w tym postępowaniu wyłączeniu. Nie może ulegać w związku z treścią art. 127 § 1 i § 3 i art. 15 K.p.a. wątpliwości, że uchybienie to mogło mieć istotny pływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a., co uzasadniało uchylenie, na podstawie tego przepisu oraz art. 135 ustawy p.p.s.a., obu wydanych w postępowaniu nieważnościowym decyzji SKO. Niezależnie od tego decyzje te podlegały uchyleniu, gdyż za zasadny należało uznać sformułowany w skardze zarzut wydania ich z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 7 i art. 77 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Za pozbawione podstawy prawnej również Sąd uznaje bowiem stanowisko SKO, że fakt wydania objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy w oparciu o sporządzoną wcześniej analizę urbanistyczną dotyczącą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zawierającą część opisową i graficzną oraz fakt sporządzenia wcześniej projektu decyzji przez uprawnionego urbanistę, przesądza już o wyniku prowadzonego w trybie nadzwyczajnym postępowania. W konsekwencji SKO nie dokonało w postępowaniu nieważnościowym zgłaszanych w tym postępowaniu przez skarżącego konkretnych zarzutów co do poprawności sporządzenia tej analizy w odniesieniu do obowiązujących w tym względzie przepisów u.p.z.p. oraz rozporządzenia. Co do rozporządzenia niezrozumiałe i nie do zaakceptowania jest też zapatrywanie Kolegium, bliżej zresztą przez ten organ nieuzasadnione "o ograniczeniu roli rozporządzenia wykonawczego i znaczenia naruszenia jego poszczególnych unormowań, zarówno w postępowaniu zwyczajnym, jak i tym bardziej w postępowaniu nadzwyczajnym, gdzie istotne jest przede wszystkim zrealizowanie zasady dobrego sąsiedztwa i uwzględnienie zasady swobody zagospodarowania własnego terenu (art. 6 ust. 2 u.p.z.p.), z czego wynika wymóg oceny decyzji na podstawie wymogów ustawowych interpretowanych w sposób przychylny dla inwestora". W tym względzie uszło bowiem uwagi składom orzekającym Kolegium, że wynikająca z treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy zasada dobrego sąsiedztwa realizowana jest zgodnie z przepisami rozporządzenia wydanego w oparciu o zawartą w art. 61 ust. 6 i ust. 7 ustawy delegację. Akt ten stanowi zatem obowiązujące prawo, do którego przestrzegania organy administracji publicznej są zobowiązane. Nie zmienia tego również okoliczność, że ewentualne wątpliwości związane ze stosowaniem poszczególnych przepisów tego aktu powinny być interpretowane z uwzględnieniem treści art. 6 ust. 2 u.p.z.p. W konsekwencji obowiązkiem SKO było rozważenie w postępowaniu nieważnościowym szczegółowych zarzutów sformułowanych przez skarżącego pod adresem prawidłowości sporządzenia z punktu widzenia obowiązujących przepisów, opracowanej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy (do tego przepisu zarzuty te bowiem się w praktyce odnoszą). Gdyby zarzuty te okazały się trafne to w dalszej kolejności należało je ocenić w świetle ogólnych, prawidłowo wskazanych przez Kolegium, przesłanek pozwalających na zakwalifikowanie wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W tym względzie należałoby też odpowiedzieć na pytanie czy gdyby do wskazywanych naruszeń nie doszło (gdyby przyjąć, że miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa) to czy treść kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji byłaby w oczywisty sposób istotnie inna. Tylko bowiem wówczas należałoby przyjąć, że objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja Prezydenta z dnia [...] r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Zdaniem Sądu nie ma przy tym potrzeby przeprowadzania w tym względzie oferowanych przez skarżącego w postępowaniu nieważnościowym dowodów. Zasadnie stwierdziło bowiem w tym względzie Kolegium, że żądanie w zakresie stwierdzenia nieważności mogło być prawidłowo ocenione i rozpoznane w oparciu o zgromadzony już w sprawie materiał dowodowy. Co do zarzutu skargi nieuwzględnienia stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu wyroku tut. Sądu z dnia 28 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 53/20, to prawidłowo przyjęło Kolegium, że nie było ono w niniejszym postępowaniu dla organów wiążące. Nadto należałoby go ocenić w kontekście przesłanek kwalifikowania naruszeń prawa do rażących w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., co uczyni SKO przy ponownym rozpoznaniu sprawy w odniesieniu do poszczególnych zgłaszanych przez skarżącego pod adresem kwestionowanej analizy, zarzutów. O kosztach postępowania sądowego obejmujących wpis od skargi w kwocie 200 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł i wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 480 zł, łącznie w kwocie 697 zł, orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 i art. 211 ustawy p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawę opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 poz. 265).