II SA/Rz 863/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka AWSA Maria Mikolik /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2021 r. sprawy ze skargi P. S. i A. S. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą [...] s.c. w [...] na decyzję Komendanta Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...]; II. umarza postępowanie administracyjne; III. zasądza od Komendanta Oddziału Straży Granicznej na rzecz strony skarżącej P. S. i A. S. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą [...] s.c. w [...] kwotę 1 060 zł /słownie: jeden tysiąc sześćdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE II SA/Rz 863/21 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi A. S. i P. S. (dalej: skarżący), prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą "[...] s.c." z siedzibą w [...] jest decyzja Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w łącznej wysokości 4000 zł. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 17 kwietnia 2020 r. funkcjonariusze Straży Granicznej w [...], na przejściu granicznym w [...] w kierunku wjazdowym do Polski dokonali kontroli zespołu pojazdów, składającego się z ciągnika samochodowego nr rejestracyjny [...] i naczepy ciężarowej nr rejestracyjny [...]. Kierowcą w/w pojazdu był obywatel Ukrainy, który wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy z Ukrainy do Polski, przewożąc towar w postaci tapicerki samochodowej. W trakcie kontroli kierowca okazał wypis z licencji wspólnotowej nr [...] dotyczącej wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy (ważna od 3 grudnia 2016 r. do 2 grudnia 2021 r.), wydanej dla wspólników spółki [...]. W czasie kontroli stwierdzono, że ciągnik samochodowy oraz naczepa ciężarowa nie posiadają aktualnego okresowego badania technicznego, potwierdzającego zdatność do ruchu drogowego, wymaganego przepisem art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 110 ze zm., dalej: "p.r.d."). Zgodnie z zapisem w dowodach rejestracyjnych pojazdów, ważność badań technicznych ciągnika samochodowego oraz naczepy ciężarowej upłynęła 26 marca 2020 r. Po stwierdzonych naruszeniach, Strażnicy Graniczni sporządzili protokół kontroli nr [...] w [...] /2020 wraz z załącznikiem, a także wystawili pokwitowanie elektronicznego zatrzymania pojazdu. Protokół podpisał kierowca, nie wnosząc do niego żadnych uwag, czy zastrzeżeń. Badania techniczne pojazdów zostały wykonane w dniu 20 kwietnia 2020 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] wymierzył A. S. i P. S. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "[...] s.c." z siedzibą w [....] karę pieniężną w wysokości po 2000 zł za każdy pojazd, łącznie 4000 zł, na podstawie art. 92a ust. 1 i załącznika nr 3 lp.9.1. u.t.d. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżących, Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając ustalenia faktyczne organu I instancji. A.S. i P. S. wnieśli skargę na w/w decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w [...] z dnia [....] lipca 2020 r. nr [...], w której wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania. Po rozpoznaniu skargi na posiedzeniu niejawnym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 24 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 978/20 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał nakazał przeanalizować możliwość zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., ponieważ podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których ten podmiot nie mógł przewidzieć. Następnie tut. Sąd podkreślił, że wprowadzane nagle ograniczenia mogą uzasadniać wyłączenie odpowiedzialności przewoźnika, ale nakazują odmienne spojrzenie na ciężar dowodu przyczyn egzoneracyjnych. Ponadto, Sąd wskazał, że wymaga wyjaśnienia, jaka bezpośrednio po wprowadzonych w Polsce w dniu 20 marca 2020 r. ograniczeniach była praktyka organów straży granicznej dla obywatela Ukrainy chcącego przekroczyć granicę z Polską. Sąd zalecił uzupełnienie postępowania dowodowego poprzez rozważenie, czy doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności był w stanie przewidzieć, że wyjeżdżając z terytorium Polski w dniu 18 marca 2020 r. nie będzie mógł wrócić z załadunkiem do Polski przed dniem 26 marca 2020 r., a więc przed datą utraty ważności badań technicznych ciągnika samochodowego i naczepy. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Komendant – opisaną na wstępie decyzją z [...] marca 2021r. ponownie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] czerwca 2020r. W uzasadnieniu organ II instancji przyjął, że okoliczności egzoneracyjne, wskazane w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne z nich wynikające, które zwalniają go z odpowiedzialności. Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przedsiębiorca powinien wykazać, że dołożył należytej staranności, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. Organ II instancji odnosząc się do przepisów krajowych zwrócił uwagę, że od dnia 14 marca 2020 r. do dnia 20 marca 2020 r. na terytorium RP obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego, wprowadzony rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. z 2020 r., poz. 433), natomiast od dnia 20 marca 2020 r. obowiązuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stan epidemii wprowadzony rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. 2020 r., poz. 491 z późn. zm.). W dniu 25 marca 2020 r. wprowadzony został stan sytuacji nadzwyczajnej na terytorium Ukrainy, który obowiązywał do dnia 24 kwietnia 2020 r. Jednocześnie na terytorium RP obowiązywało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie czasowego zawieszenia lub ograniczenia ruchu granicznego na określonych przejściach granicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 435), które weszło w życie z dniem 13 marca 2020 r. Następnie ustawodawca w dniu 17 marca 2020 r., jednorazowym aktem, opublikowanym w Dzienniku Ustaw pod poz. 469, wprowadził zmiany do w/w rozporządzenia MSWiA z dnia 13 marca 2020 r. Zatem w dniu wyjazdu zespołu pojazdów na polskich tablicach rejestracyjnych na Ukrainę tj. 18 marca 2020 r., a także w dniu kontroli na kierunku wjazdowym do RP, tj. 17 kwietnia 2020 r., kierowca legitymował się ważnym świadectwem kierowcy nr A-[...], poświadczającym zatrudnienie go zgodnie z przepisami właściwego organu państwa członkowskiego, wobec tego realizował transport drogowy w ruchu międzynarodowym bez jakichkolwiek ograniczeń, wynikających z rozporządzenia MSWiA z dnia 13 marca 2020 r. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że ograniczenia związane z COVID-19 nie miały wpływu na przekroczenia przez niego granicy na kierunku wjazdowym do RP. Kierował on zespołem pojazdów na polskich tablicach rejestracyjnych i okazał na żądanie funkcjonariusza świadectwo kierowcy. Na podstawie wymogów określonych w § 2 w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 13 marca 2020 r. kierowca zaliczał się do kategorii osób mogących przekraczać granicę państwową m.in. w drogowym przejściu granicznym [....], gdyż prowadził środek transportu służący do przewozu towarów, a przejazd następował w ramach czynności zawodowych polegających na transporcie towarów. Odnosząc się do praktyki organów straży granicznej dla obywatela Ukrainy, chcącego przekroczyć granicę, po wprowadzeniu 20 marca 2020 r. stanu epidemii, Komendant wyjaśnił, że wiązała się ona ze sprawdzeniem wymogu w zakresie posiadania ważnego świadectwa kierowcy w przypadku wykonywania międzynarodowego przewozu rzeczy przez kierowcę spoza Unii Europejskiej, zatrudnionego w polskiej firmie transportowej. Organ II instancji stwierdził także, że skierowanie kierowcy będącego obywatelem polskim na drogowe przejście graniczne [...] w ruchu pieszym świadczy jedynie o nieznajomości przepisów prawa, które obowiązywały już przed planowanym wyjazdem w/w środka transportu na Ukrainę. Kierowca będący obywatelem polskim mógł przekroczyć m.in. przejście graniczne [...], które było czynne całodobowo. Komendant podkreślił, że przed planowanym transportem na Ukrainę, strony nie zapoznały się z obowiązującymi przepisami prawa. Wszystkie akty prawne były publikowane w Dzienniku Ustaw w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi. Profesjonalny przewoźnik organizując międzynarodową operację transportową w szczególnej sytuacji związanej z wystąpieniem stanu pandemii powinien przedsięwziąć kroki mające na celu ustalenie, czy operacja ta będzie mogła być przeprowadzona bez żadnych zakłóceń. Organ II instancji uznał, że nie można w tym stanie powoływać się skutecznie na problemy z powrotem z załadunkiem do Polski przed 26 marca 2020 r., a więc datą utraty ważności badań technicznych ciągnika samochodowego i naczepy, bowiem nie było żadnych przeciwwskazań w zakresie ewentualnego powrotu ukraińskiego kierowcy wraz z zespołem pojazdów na polskich tablicach rejestracyjnych do Polski, celem terminowego wykonania okresowych badań technicznych. Organ odwoławczy poinformował także, że Spółka mogła wysłać polskiego kierowcę oraz zastępczy zespół pojazdów na Ukrainę, celem oczekiwania na załadunek. Odnosząc się do wyjaśnień stron organ odwoławczy stwierdził, że przewoźnik podejmując się transportu drogowego rzeczy w ruchu międzynarodowym powinien dysponować wystarczającą flotą pojazdów, a także powinien dysponować innymi pojazdami, zapewniając realizację transportu drogowego z poszanowaniem przepisów krajowych i unijnych. Zdaniem organu II instancji skarżący mieli wystarczająco dużo czasu, aby podjąć podstawowe środki zaradcze, celem uniknięcia naruszenia przepisów u.t.d., jednak z nich nie skorzystały. Organ odwoławczy nadmienił także, że badania techniczne mogłyby zachować ważność przez okres 7 dni od dnia zakończenia leczenia lub zwolnienia z obowiązkowej kwarantanny właściciela lub posiadacza zespołu pojazdów. Końcowo Komendant stwierdził, że ujawnione naruszenie było następstwem braku zapewnienia właściwej organizacji przewozów w przedsiębiorstwie oraz nieznajomością przepisów prawa obowiązujących w stanie pandemii. Organ odwoławczy, po dokonaniu oceny merytorycznej i prawnej zaskarżonej decyzji stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowego ustalenia okoliczności stanu faktycznego koniecznych do podjęcia rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, w sposób należyty ocenił zgromadzony materiał dowodowy i dokonał prawidłowej wykładni przepisów stanowiących podstawę do wydania decyzji. A. S. i P. S. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...] s.c." z siedzibą w [...], reprezentowani przez adwokat D. M. wnieśli skargę na w/w decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w [...] z dnia [...] marca 2021 r., w której wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako naruszającej prawo oraz będącej w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących wskazała, że nie można wymagać od przewoźnika, aby w firmie zatrudnieni byli pracownicy z każdej narodowości oraz tego, aby przewoźnik miał w pogotowiu drugi samochód zastępczy na wypadek nadzwyczajnych zdarzeń. Ponadto wskazała, że obywatel polski chcąc zabrać pojazd z Ukrainy powinien najpierw przekroczyć granicę, jednak sytuacja w tamtym czasie była dynamiczna i nie można było przewidzieć, jakie obostrzenia zostaną wprowadzone. Podniosła również, że odstęp czasu od dnia wjechania pojazdu na teren Ukrainy, do dnia utraty ważności badań technicznych wynosił 8 dni. Jednak firma, w której kierowca miał dokonać załadunku była czasowo zamknięta, co opóźniło powrót kierowcy do Polski, przez co Skarżący nie mogli wykonać w wyznaczonym terminie badań technicznych pojazdów. Końcowo wskazała, że nakazanie kierowcy bezwzględnego powrotu do kraju, ewentualnie znalezienie polskiego kierowcy, który mógłby dostać się na terytorium Ukrainy i przejąć pojazd, byłoby narażeniem tych osób na bezpośrednie zagrożenie ich życia i zdrowia. W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego 10 lub w innych przepisach - sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie (art. 145 § 3 P.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Niezależnie od ocen prawnych wyrażonych w toku dotychczasowego postępowania dotyczących możliwości zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., należało w niniejszej sprawie w ocenie Sądu zastosować art. 5 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2020/698 z dnia 25 maja 2020 r. ustanawiającego szczególne środki tymczasowe w związku z epidemią COVID - 19 dotyczące odnawiania lub przedłużania ważności niektórych certyfikatów świadectw, licencji zezwoleń oraz przesunięcia niektórych okresowych kontroli i okresowych szkoleń w niektórych obszarach prawodawstwa dotyczącego transportu (Dz.U.UE.L.2020.165.10; zwane dalej rozporządzeniem). W sprawie nie budziło wątpliwości, że w dniu 17 kwietnia 2020r., kiedy to doszło do kontroli na przejściu granicznym w [...] na kierunku wjazdowym do RP zespół pojazdów należących do Skarżących (ciągnik samochodowy nr rej. [...] i naczepa ciężarowa nr rej. [...]) nie posiadał aktualnego okresowego badania technicznego, potwierdzającego zdatność do ruchu drogowego. Organy obu instancji uznały, że ustalony stan faktyczny wyczerpuje przesłanki do nałożenia kary pieniężnej w łącznej wysokości 4.000 zł na podstawie art. 92a ust. 1 w zw. z treścią lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Organy w toku ponownego rozpoznania sprawy analizowały również możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w oparciu o treść art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., tj. z uwagi na wystąpienie zdarzeń i okoliczności, których podmiot zobowiązany nie mógł przewidzieć, a które związane były z wprowadzeniem ograniczeń dotyczących sposobu prowadzenia odpraw granicznych, jak również ograniczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w związku z pandemią COVID – 19. Zespół pojazdów należących do Skarżących przekroczył granicę z Ukrainą w dniu 18 marca 2020r., z kolei powrócił z opóźnieniem z uwagi na zaistniałe ograniczenia w dniu 17 kwietnia 2020r., natomiast wątpliwości nie budzi, że termin okresowych badań technicznych upłynął w dniu 26 marca 2020r. Zdarzenia te przypadały więc w okresie, w którym ograniczenia w funkcjonowaniu gospodarki w związku z pandemią COVID-19 były wprowadzane. W ocenie Sądu w pierwszej kolejności należało jednak zwrócić uwagę na przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2020/698 z dnia 25 maja 2020 r. ustanawiającego szczególne środki tymczasowe w związku z epidemią COVID - 19 dotyczące odnawiania lub przedłużania ważności niektórych certyfikatów świadectw, licencji zezwoleń oraz przesunięcia niektórych okresowych kontroli i okresowych szkoleń w niektórych obszarach prawodawstwa dotyczącego transportu (Dz.U.UE.L.2020.165.10). W art. 5 ust. 1 www. rozporządzenia wskazano, że niezależnie od art. 5 ust. 1 i art. 10 ust. 1 dyrektywy 2014/45/UE oraz pkt 8 załącznika II do tej dyrektywy, terminy badań zdatności do ruchu drogowego, które to badania w przeciwnym razie zgodnie z tymi przepisami musiałyby zostać przeprowadzone w okresie między 1 lutego 2020 r. a 31 sierpnia 2020 r., uznaje się za przedłużone o okres siedmiu miesięcy. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia, niezależnie od art. 8 dyrektywy 2014/45/UE i pkt 8 załącznika II do tej dyrektywy, ważność świadectw zdatności do ruchu drogowego, których data ważności przypada między 1 lutego 2020r. a 31 sierpnia 2020 r., uznaje się za przedłużoną o okres siedmiu miesięcy. W niniejszej sprawie kluczową rolę odgrywają retroaktywne skutki ww. rozporządzenia, obejmujące dzień kontroli przeprowadzonej w dniu 17 kwietnia 2020 r. Według art. 18 ww. rozporządzenia, weszło ono w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, tj. 28 maja 2020r. (aka[pit pierwszy). Rozporządzenie stosuje się od 4 czerwca 2020 r. (akapit drugi). Natomiast art. 3. ust. 4, art. 4 ust. 6, art. 5 ust. 5, art. 7 ust. 5, art. 8 ust. 5 oraz art. 11 ust. 5 stosuje się od 28 maja 2020 r. (akapit trzeci). Jednocześnie w myśl akapitu czwartego art. 18 rozporządzenia, akapity pierwszy, drugi i trzeci artykułu 18 nie mają wpływu na retroaktywne skutki przewidziane w art. 2-17, a więc również w art. 5 ust. 2 rozporządzenia. Zatem data, od której należało stosować rozporządzenie nie miała wpływu na retroaktywne skutki przewidziane w art. 5 ust. 2 rozporządzenia, co wynika bezpośrednio z akapitu czwartego zamieszczonego w art. 18 rozporządzenia. Jedocześnie w art. 5 ust. 5 rozporządzenia przewidziano, że jeżeli w okresie między 1 lutego 2020 r. a 31 sierpnia 2020 r. państwo członkowskie nie napotkało trudności uniemożliwiających prowadzenie badań zdatności do ruchu drogowego lub wydawania świadectw zdatności do ruchu drogowego w związku z nadzwyczajnymi okolicznościami spowodowanymi przez epidemię COVID-19 i prawdopodobnie takich trudności nie napotka lub podjęło stosowne środki krajowe w celu ich zmniejszenia, państwo to może - po poinformowaniu Komisji - podjąć decyzję o niestosowaniu ust. 1 i 2. Komisja informuje o tym pozostałe państwa członkowskie i publikuje zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Polska z tej możliwości skorzystała i w dniu 29 maja 2020 r. powiadomiła Komisję o informacjach dotyczących niestosowania niektórych przepisów rozporządzenia 2020/698. Informacja przekazana przez Komisję dotycząca niestosowania niektórych przepisów rozporządzenia 2020/698 przez Polskę została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C dnia 3 czerwca 2020r. (zob. Dz.U.UE.C.2020.183I.1). Zatem mając na względzie treść akapitu drugiego oraz czwartego art. 18 rozporządzenia, jak również fakt opublikowania w dniu 3 czerwca 2020r. informacji o niestosowaniu przez Polskę art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia należy uznać, że okres od 1 lutego 2020r. do 2 czerwca 2020r. włącznie był objęty retroaktywnymi skutkami rozporządzenia. W akapicie czwartym art. 18 rozporządzenia wskazano bowiem, że akapit drugi – określający datę, od której należy stosować rozporządzenie nie ma wpływu na retroaktywne skutki przewidziane w art. 2-17, a więc również w art. 5 ust. 2 rozporządzenia. Przepis art. 5 ust. 2 rozporządzenia przewidywał natomiast, że ważność świadectw zdatności do ruchu drogowego, których data ważności przypada między 1 lutego 2020 r. a 31 sierpnia 2020 r., uznaje się za przedłużoną o okres siedmiu miesięcy. Data końcowa okresu, w którym ważność świadectw zdatności do ruchu ulegała przedłużeniu z mocy prawa została skrócona w wyniku opublikowania w dniu 3 czerwca 2020r. informacji o niestosowaniu przez Polskę art. 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia. Retroaktywne skutki art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia obejmowały okres, w którym doszło zarówno do upływu okresu ważności okresowych badań technicznych (dnia 26 marca 2020r.), jak również do kontroli zespołu pojazdów pod względem spełnienia powyższego wymogu (dnia 17 kwietnia 2020r.). W związku z tym organy zobowiązane były stosować się do przytoczonych wyżej przepisów o przedłużeniu terminów przewidzianych w art. 5 ust. 1 ust. 2 rozporządzenia. W rezultacie organy nie mogły wobec skarżących stosować przepisów u.t.d. o karach w odniesieniu do zdarzenia mającego miejsce dnia 17 kwietnia 2020 r. bowiem w chwili kontroli, strony objęte były retroaktywnymi skutkami art. 5 ust. 1 i 2 wyżej wymienionego rozporządzenia (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 4 marca 20201r., sygn. II SA/Rz 1258/20). Należało więc uznać, że w niniejszej sprawie nie zachodziła podstawa do nałożenia na skarżących kary pieniężnej. Organ I instancji wydając decyzję z [...] czerwca 2020r., jak również organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję powinny był uwzględnić okres, w którym obowiązywały retroaktywne skutki z art. 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenie a więc okres od dnia 1 lutego do dnia 2 czerwca 2020r. Z uwagi na brak podstaw prawnych do nałożenia kary pieniężnej w realiach niniejszej sprawy należało uznać, że postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe i brak jest podstaw do jego kontynuowania w administracyjnym toku instancji. Skoro bowiem upływ terminu ważności badań technicznych nie stanowił - z przyczyn powyżej wskazanych - podstawy do nałożenia kary pieniężnej, to nie jest możliwe dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie jej nałożenia i postępowanie to należy umorzyć. Z przedstawionych powyżej względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c i art. 135 P.p.s.a. O umorzeniu postępowania administracyjnego Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego na rzecz strony skarżącej Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Na zasądzoną wysokość kosztów postępowania sądowego składa się wpis od skargi (160 zł) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika skarżących (adwokata) w kwocie 900 zł – zgodnie z § 2 pkt 3 i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800).