II SA/Wa 1171/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA - Adam Lipiński, - Janusz Walawski (spr.), Protokolant - Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2008 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty zaległego uposażenia oraz innych należności - oddala skargę - UZASADNIENIE A. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Kontroli Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania prawa do uposażenia oraz innych należności, za okres od dnia [...] do dnia [...] W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że skarżący, pomimo prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1816/07 o uchyleniu decyzji o zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej, nie nabył prawa do wypłaty świadczeń, o których wypłatę wnosi, gdyż we wskazanym przez niego okresie nie pełnił on służby, a tym samym nie nabył do nich praw. We wniesionej do Sądu skardze A. M. zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z: 1) naruszeniem prawa procesowego, tj. art. 6 Kpa, poprzez zróżnicowanie jego sytuacji prawnej w stosunku do osób trzecich, które znalazły się w tej samej sytuacji faktycznej, 2) pominięciem faktu, że w związku z powyżej określonym wyrokiem, wyznaczenie na obecnie zajmowane stanowisko służbowe nie wymagało powołania go do zawodowej służby wojskowej, 3) naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 9 w zw. z art. 19 ustawy o zawodowej służbie wojskowej, poprzez uznanie, że w spornym okresie nie pełnił służby (zarzut podniesiony w przypadku nie uwzględnienia zarzutu z pkt 2), 4) naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 72 ust. 2 powyżej określonej ustawy, poprzez przyjęcie, że warunkiem nabycia prawa do uposażenia jest faktyczne pełnienie służby, 5) naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 71 przedmiotowej ustawy, poprzez uznanie, że nie nabył on uprawnień do wnioskowanych świadczeń, 6) pominięciem faktu, że decyzja o jego zwolnieniu ze służby została wstrzymana wyrokiem Sądu. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji i zasądzenie od organu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a podniesione w niej zarzuty nie są trafne. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 76 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892), który w ustępie 1 stanowi, że prawo do uposażenia powstaje z dniem rozpoczęcia przez żołnierza zawodowego pełnienia zawodowej służby wojskowej. Jednocześnie, stosownie do przepisu art. 76 ust. 4 tej ustawy, prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym żołnierz zawodowy został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, zaginął lub zmarł. Ponadto należy wskazać, że związek prawa do uposażenia z faktycznym pełnieniem służby wynika również z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 z późn.), (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2006 r., sygn. akt I OSK 1298/05, nie publ.). W świetle powołanych przepisów, zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych z nim związanych przysługuje żołnierzowi wyłącznie, gdy pełni on służbę. Skarżący zaprzestał pełnienia służby z dniem [...] i w związku z tym faktem otrzymał wszystkie należne świadczenia. Skutków wywołanych przez wyrok sądu administracyjnego, uchylający decyzje o zwolnieniu skarżącego ze służby, nie można utożsamiać z prawem do uzyskania świadczeń, związanych z faktycznym pełnieniem służby. Mocą tego wyroku skarżący został przywrócony do służby, a okres kiedy jej nie pełnił, zostanie mu zaliczony do stażu służby, uprawniającego do wojskowego świadczenia emerytalnego. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.