II SA/Wa 162/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 października 2021 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. "[...]" Sp. z o.o. (zwana dalej: "Skarżąca", "Spółka"), reprezentowana przez M. D., wnioskiem z [...] września 2020r. zwróciła się do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwany dalej: "Prezes ARiMR") o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przekazania w formie pisemnej lub elektronicznej dokumentacji z kontroli producenta rolnego J. K., przeprowadzonych w 2019r. i 2020r., w tym w szczególności dokumentacji z ich przebiegu i efektów oraz wystąpień, stanowisk, wniosków i opinii podmiotów ją przeprowadzających. 2. Prezes ARiMR decyzją z [...] listopada 2020r. nr [...], na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020r., poz. 256 ze zm., zwana dalej: "k.p.a."), art. 5 ust. 1 i 2, art. 17 w zw. z art. 16 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019r., poz. 1429 ze zm., zwana dalej: "u.d.i.p.") i art. 8 ust. 2 ustawy z 9 maja 2008r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2019r., poz. 1505), odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. W uzasadnieniu Prezes ARiMR, po przedstawieniu stanu sprawy, stwierdził, że brak jest podstaw do udzielenia informacji w żądanym zakresie. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w u.d.i.p. Prawo to jednak nie powinno służyć zaspokajaniu osobistej ciekawości osoby wnoszącej o udostępnienie informacji publicznej lub też załatwieniu jej osobistych interesów (por. wyrok NSA z 21 listopada 2013r. sygn. akt I OSK 895/13). Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Prawo do informacji publicznej wynika z konstytucyjnej zasady Zwierzchnictwa Narodu. Nie jest ono jednak bezwzględne tzn. może podlegać ograniczeniu. Jedna z takich restrykcji została przez ustawodawcę przewidziana w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., na podstawie którego prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Prawo do ochrony danych osobowych w orzecznictwie wywodzi się bezpośrednio z takich dóbr osobistych, jak godność człowieka oraz prawo do prywatności. NSA w wyroku z 25 kwietnia 2014r. sygn.. akt I OSK 2499/13 wskazał, że ustawodawca połączył pojęcie "prywatności" z prawną kategorią osoby fizycznej. "Prywatność osoby fizycznej" jest pewną sytuacją prawną konkretnego człowieka, podlegającą ochronie, chociażby przez to, że informacje mieszczące się w zakresie pojęcia prywatności nie mogą być co do zasady udostępniane (poza wyjątkami ustawowo określonymi), nawet w ramach realizacji publicznego prawa podmiotowego innego podmiotu do uzyskania informacji publicznej. W ocenie Prezesa ARiMR, wniosek Spółki dotyczy informacji, które w myśl art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie mogą zostać udostępnione, gdyż dotyczą danych prawnie chronionych. W myśl definicji wyrażonej w art. 4 RODO, dane osobowe oznaczają wszelkie informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą"). Ponadto przekazanie żądanych dokumentów nie ma uzasadnienia dla wypełnienia prawnie uzasadnionego celu przez odbiorcę danych i niezbędności do realizacji celu wskazanego przez Skarżącą, bo informacje z wniosku z [...] września 2020r. nie wskazują na żadną z ww. podstaw udostępnienia danych osobowych. Takiej podstawy nie stanowią przepisy u.d.i.p. Udostępnienie żądanych danych stanowiłoby naruszenie przepisów prawa wynikających z ustawy o ochronie danych osobowych. W sprawie zachodzi przesłanka zawarta w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wyłączająca możliwość przekazania wnioskowanych danych. Prezes ARiMR poinformował ponadto, że żądane dokumenty znajdują się w aktach sprawy administracyjnej i wgląd do nich przysługuje jedynie stronie, na podstawie art. 73 k.p.a. 3. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie ww. decyzji Prezesa ARiMR i zobowiązanie Prezesa ARiMR do udostępnienia wnioskowanej informacji we wskazanym zakresie, zarzucając naruszenie: a) art. 5 pkt 1 i 2 u.d.i.p. - przez błędną wykładnię, a w konsekwencji dowolne uznanie, że w sprawie zachodzą przesłanki warunkujące odmowę udostępnienia informacji publicznej, gdy Spółka zwróciła się o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazanym w art. 1 pkt 1 u.d.i.p., co nie ingeruje w prywatność osoby fizycznej, a dotyczy jedynie działalności przedsiębiorcy i wniosków końcowych wywiedzionych na podstawie przeprowadzonych przez wskazany organ kontroli, co nie stanowi również naruszenia tajemnicy przedsiębiorcy w myśl przywołanych regulacji zawartych w rzeczonych ustawach; b) art. 6 ust. 1 pkt 4a u.d.i.p. - przez wydanie decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej – dokumentacji przebiegu i efektów kontroli ww. producenta rolnego, wystąpień, stanowisk, wniosków i opinii podmiotów przeprowadzających ww. kontrolę, w ww. okresach: 2019r., 2020r. Spółka w uzasadnieniu stwierdziła, że zakres informacji, o które wnioskowała dotyczył prawidłowości prowadzenia działalności przez ww. producenta rolnego. Udostępnienie tych informacji nie naruszy sfery prywatnej producenta rolnego, bo informacją publiczną, zgodnie z art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu, na mocy art. 6 ust 4 u.d.i.p., podlega zwłaszcza dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Nie można więc przyjąć, że możliwe było oddalenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie efektów kontroli przeprowadzonych u producenta rolnego. Spółka wskazała, że Prezes ARiMR błędnie uargumentował stanowisko, że nie może udostępnić żądanych danych, gdyż włączono je do akt sprawy administracyjnej. Art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., wymieniając obowiązek udostępnienia danych publicznych, odnosi się do tych danych, którymi organy dysponują w dacie otrzymania żądania, co wprost wynika z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. Informacja o stanowiskach, wystąpieniach, ocenach organów i funkcjonariuszy publicznych w sprawach publicznych powinna być uprzednio uzewnętrzniona w jakiejś formie, utrwalona, a przez to możliwa do udostępnienia. Organ, odmawiając przesłania efektów przeprowadzanych kontroli wobec producenta rolnego, nie może więc zasłaniać się ww. okolicznością. Spółka, w odniesieniu do twierdzenia, że żądanie dotyczy danych prawnie chronionych, w myśl art. 4 RODO (wszelkie informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej), wskazała, że wnioskowała o udostępnienie efektów przeprowadzonych kontroli producenta rolnego, a nie o udostępnienia takich informacji, jak np. miejsca zamieszkania, numer identyfikacyjny, itp. Ponadto udowodniła też, że ma interes prawny w pozyskaniu ww. informacji - aktualnie prowadzone są sprawy, gdzie stronami są Spółka i ww. producent rolny. Żądane informacje stanowią więc ważny dowód w prowadzonych sprawach, a także są istotnymi dla ich rozstrzygnięcia (m.in. w zakresie postępowania, które toczy się przed Sądem Okręgowym w [...], sygn. akt II [...]). Pozytywne rozpatrzenie wniosku nie stanowiłoby nieuprawnionego przetworzenia danych osobowych. 4. Prezes ARiMR w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 1. Skarga należało uwzględnić, lecz nie wyłącznie z powodów w niej wskazanych. 2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej: "P.p.s.a."), gdyż Skarżąca we wniosku z 26 lipca 2021r. wniosła o rozpoznanie sprawy w tym trybie, zaś Prezes ARiMR, któremu doręczony odpis ww. pisma Spółki, nie oponował przeciwko ww. wnioskowi. 3. Sąd ponadto stwierdza, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (np. decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w niej do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.). Sąd wyjaśnia również, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a. Ostatni z ww. przepisów nie miał jednak zastosowania w sprawie, gdyż organ administracyjny wydał w sprawie decyzję administracyjną, którą zaskarżyła Skarżąca, a nie interpretację indywidualną, o której mowa w art. 57a P.p.s.a. 4. Sąd, oceniając zaskarżoną decyzję Prezes ARiMR, w świetle wskazanych wyżej kryteriów, stwierdził, że naruszała ona przede wszystkim przepisy prawa procesowego. Na podstawie uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie sposób poznać racjonalne i prawidłowe powody, które przemawiały za odmową udostępnienia wnioskowanej przez Skarżącą informacji w postaci dokumentacji z kontroli ww. producenta rolnego, przeprowadzonych w 2019r. i 2020r., w tym w szczególności z ich przebiegu i efektów oraz wystąpień, stanowisk, wniosków i opinii podmiotów ją przeprowadzających. Prezes ARiMR nie ustrzegł się w związku z tym naruszenia również art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 6 ust. 1 pkt 4a tiret 2 u.d.i.p. Sąd wskazuje, że zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Treścią zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. jest powinność organu procesowego dokonania ustaleń co do faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Tylko takie fakty mogą stanowić podstawę załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z 14 lutego 2013r. sygn. akt II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Stosownie do art. 11 k.p.a. organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Zgodnie zaś z art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Doniosłą rolę, z punktu widzenia realizacji zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, spełnia uzasadnienie decyzji. Nie może być ono ogólnikowe i odwoływać się do pozaustawowych sformułowań (por. wyrok NSA z 8 czerwca 2000r. sygn. akt V SA 2278/99, LEX nr 49948). Funkcją uzasadnienia jest przekonanie strony, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to że przyczyną tego są istotne powody (wyrok SN z 16 lutego 1994r. sygn. akt III ARN 2/94, OSNAPiUS 1994, nr 1, poz. 2). Nie spełnia wymagań wynikających z art. 8 § 1 k.p.a. organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń strony uważanych przez nią za istotne dla sposobu załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z 10 sierpnia 1983r. sygn. akt I SA 367/83, ONSA 1983, nr 2, poz. 64; wyrok NSA z 6 sierpnia 1984r. sygn. akt II SA 742/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 67). Dodatkowo wskazać należy, że zadaniem uzasadnienia decyzji jest przekonanie strony o prawidłowości podjętego przez organ administracyjny rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji powinno być zatem skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 k.p.a.). Równocześnie uzasadnienie powinno umożliwić organowi nadzoru oraz sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia, co ma istotne znaczenie zwłaszcza przy ocenie prawidłowości decyzji. Brak prawidłowego uzasadnienia decyzji uniemożliwia bowiem ustalenie, jakie przesłanki zdecydowały o stanowisku organu oraz ocenę czy stanowisko to jest prawidłowe czy też nie. W rozpoznawanej sprawie Prezes ARiMR przez sformułowania zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zdecydował się na podanie kilku powodów odmowy udostępnienia żądanej przez Spółkę informacji. Po pierwsze Prezes ARiMR powołał się, że prawo dostępu do informacji publicznej nie powinno służyć zaspokajaniu osobistej ciekawości osoby wnoszącej lub załatwianiu jej osobistych, lecz nie odniósł tej przesłanki do konkretnych okoliczności, wynikających z akt sprawy i szerzej nie wyjaśnił tej kwestii. Tym samym naruszył zarówno art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 8 § 1 k.p.a. i art. 11 k.p.a. Po drugie Prezes ARiMR podkreślił, powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p., że dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, pomijając zupełnie, jaki charakter miały żądane przez Spółkę w ww. wniosku z [...] września 2020r. informacje (6 ust. 1 pkt 4a tiret 2 u.d.i.p.), jak również to, że Skarżąca nie żądała udostępnienia danych identyfikujących osobę producenta rolnego, który był jej znany. Skarżąca wnioskowała o udostępnienie - w formie pisemnej lub elektronicznej - dokumentacji z przebiegu i efektów kontroli przeprowadzonych w 2019r. i 2020r. u znanego Jej producenta rolnego, w tym wystąpień, stanowisk, wniosków i opinii podmiotów ją przeprowadzających. Prezes ARiMR powinien w związku z tym, z uwagi na treść art. 6 ust. 1 pkt 4a tiret 2 u.d.i.p., zastanowić się czy nie należało udostępnić Spółce ww. dokumenty, mając przy tym dodatkowo na względzie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 4a tiret 2 u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Skoro więc Skarżąca Spółka żądała udostępnienia dokumentacji z przeprowadzonych u ww. producenta rolnego kontroli w 2019r. i 2020r., w tym w szczególności dokumentacji przebiegu i efektów tychże kontroli oraz wystąpień, stanowisk, wniosków i opinii podmiotów ją przeprowadzających, to Prezes ARiMR - odmawiając udostępnienia ww. dokumentów – powinien poczynić ustalenia, co do ilości żądanych informacji, ich charakteru oraz zastanowić się czy żądane informacje nie miały charakteru informacji przetworzonej oraz czy udostępnienie tego rodzaju informacji byłoby szczególnie istotne dla interesu publicznego. Brak rozważenia w sprawie ww. okoliczności, powodowało, że należało uznać, że Prezes ARiMR naruszył art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a. Zdaniem Sądu ogólnikowe powołanie się przez Prezesa ARiMR wyłącznie na to, że Skarżąca żąda udostępnienie danych prawnie chronionych – informacji umożliwiających zidentyfikowanie producenta rolnego – nie miało też odzwierciedlenia w stanie faktycznym, wynikającym z akt administracyjnych sprawy, skoro Skarżącej znany był ww. producent rolny. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Prezes ARiMR zastanowi się zatem nad podaniem w uzasadnieniu nowowydanej decyzji prawidłowych argumentów, które będą odnosić się do okoliczności wynikających z akt sprawy, a gdyby okazało się, że wcześniej poczynione ustalenia nie są w sprawie wystarczające, z uwagi na art. 6 ust. 1 pkt 4a tiret 2 u.d.i.p. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., podejmie działania adekwatne do ww. unormowań prawnych. Sąd jednocześnie wskazuje, że podziela powołane w zaskarżonej decyzji poglądy prezentowane w orzecznictwie w przedmiocie prawa do prywatności. Sąd wskazuje jednak, że nie mają one odniesienia do stanu faktycznego sprawy. Prawo do prywatności, o którym mowa w art. 47 Konstytucji RP, zagwarantowane jest m.in. w aspekcie ochrony danych osobowych, przewidzianej w art. 51 Konstytucji RP i stanowi prawo podmiotowe jednostki. Art. 47 Konstytucji RP stanowi, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie wskazuje się, że prawo do prywatności ma charakter wolnościowy, gdyż zapewnia jednostce swobodę dysponowania informacjami na własny temat. Często ujmuje się je też jako prawo do bycia pozostawionym w spokoju. Nikt nie chce bowiem, aby bez istotnego uzasadnienia ingerowano w jego życie (por. wyroki TK z: 19 maja 1998r. sygn. akt U 5/97, Lex nr 33147; 24 czerwca 1997r. sygn. K 21/96, Lex nr 29146; uchwała Składu Siedmiu Sędziów SN – Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 16 lipca 1993r. sygn. akt I PZP 28/93, Lex nr 3943). Zgodnie z art. 4 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U.UE.L.2016.119.1 i Dz.U.UE.L.2018.127.2, zwane dalej "RODO"), dane osobowe oznaczają informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą"); możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej. Sąd wyjaśnia jednak, że w judykaturze wielokrotnie wskazywano, że jeżeli przedsiębiorca objął zakresem danych indywidualnych, dotyczących firmy, swoje dane osobowe, w sytuacji, gdy dane te pokrywają się, to w takim przypadku, nie może on - jako osoba fizyczna - domagać się ochrony danych osobowych, które są wykorzystywane nie jako dane osobowe, lecz jako dane firmy (por. np. wyrok NSA z 28 listopada 2002r. sygn. akt II SA 3389/01 – dostępny na orzeczenia.nsa.gov.pl) Przedsiębiorca – w rozpoznawanej sprawie producent rolny - decydując się na utożsamianie danych indywidualnych – osobowych z danymi dotyczącymi prowadzonej działalności godzi się tym samym na szersze ich ujawnianie i słabszą ochronę, w tym na gruncie obecnie obowiązujących przepisów, w tym RODO. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Prezes ARiMR powinien uwzględnić ww. stanowisko prezentowane w orzecznictwie i w sposób należyty, stosownie do art. 77 § 1 i art. 11 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnić nowowydaną decyzję. Sąd stwierdza ponadto, że Prezes ARiMR w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wykazał też, w jaki sposób ujawnienie żądanych we wniosku informacji, zawierających dane osobowe ww. producenta rolnego, miałoby naruszać prywatną sferę życia tegoż przedsiębiorcy. Sąd wyjaśnia, że przez życie prywatne należy rozumieć takie wydarzenia, które nie są bezpośrednio związane z wykonywaniem przez daną osobę zadań i kompetencji organów władzy publicznej, czy też innej działalności o publicznym znaczeniu (zob. P. Winczorek "Komentarz do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej", Warszawa 2008, str. 114; wyrok SN – Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 3 października 2002 r. sygn. akt III RN 89/2002, OSNP 2003/18 poz. 426). Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 kwietnia 2014r. sygn. akt I OSK 2499/13, wyraził pogląd - który podziela Sąd rozpoznający sprawę - że "prywatność osoby fizycznej jest (...) pewną sytuacją prawną konkretnego człowieka. Jest to pewna korzystna sytuacja prawna podlegająca ochronie chociażby przez to, że informacje mieszczące się w zakresie pojęcia prywatności nie mogą być co do zasady udostępniane (poza wyjątkami ustawowo określonymi) nawet w ramach realizacji publicznego prawa podmiotowego innego podmiotu do uzyskania informacji publicznej. Tego rodzaju korzystna sytuacja prawna może być rozważana w kontekście pewnego rodzaju "interesu prywatnego", rozumianego jako specjalna kategoria interesu indywidualnego wyodrębniana w oparciu o kryterium podmiotowe. Interes prywatny należałoby zatem rozumieć jako interes nawiązujący do pojęcia prywatności czy dobra prywatnego jako dobra własnego, oderwanego od bezpośredniej relacji pomiędzy jednostką a wspólnotą publicznoprawną, w której ona żyje i w tym sensie "nieinstytucjonalny", a dotyczący spraw osobistych. (...)". Przez życie prywatne należy zatem rozumieć wydarzenia, które nie są bezpośrednio związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a dotyczą życia osobistego. Żądanie wniosku nie dotyczyło tego rodzaju wydarzeń, a związane było z prowadzoną działalnością gospodarczą producenta rolnego. Zdaniem Sądu, jakkolwiek dane osobowe mieszczą się – generalnie rzecz ujmując – w zakresie pojęcia prywatności, w sprawie tej błędnie Prezes ARiMR przyjął, że prawo do prywatności stoi na przeszkodzie udostępnieniu informacji publicznej, o której mowa w zaskarżonej decyzji. Ujawnienie przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, swoich danych osobowych w nazwie podmiotu, przesądza – w stanie faktycznym tej sprawy – o dostępności tych danych dla innych i nie wchodzi w zakres pojęcia prywatności osoby fizycznej, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Również z tego powodu należało uznać, że zaskarżona decyzja była wadliwa, gdyż organ nieprawidłowo zastosował ww. przepis prawa materialnego. Sąd wskazuje również, że niezrozumiałe i wadliwe było powołanie się przez Prezesa ARiMR w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - bez szerszego uzasadnienia - na okoliczność, że udostępnienie wnioskowanych danych naruszałoby przepisy innej niż u.d.i.p. - ustawy z 10 maja 2018r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2019r., poz. 1781). Niezrozumiałe jest też odwołanie się w tym zakresie przez organ do braku wskazania przez Skarżącą Spółkę podstaw udostępnienia danych osobowych i jednoczesne wskazanie, że takiej podstawy nie stanowią przepisy u.d.i.p., gdy organ zdecydował się na wydanie decyzji, uznając, że wnioskowane przez Spółkę dane należą do kategorii danych publicznych. W tym zakresie organ administracyjny naruszył więc zarówno zasadę zaufania do organów administracyjnych (art. 8 § 1 k.p.a.), jak również zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a.), jak też zasadę prawdy obiektywnej (art. 77 § 1 k.p.a.) przez brak należytego rozpatrzenia okoliczności wynikających z akt sprawy. W sprawie nie było bowiem sporne, że dane żądane przez Skarżącą stanowiły informacje publiczna w rozumieniu u.d.i.p. Stanowi o tym wprost art. 6 ust. 1 pkt 4lit. a) tiret 2 u.d.i.p. Skarżąca żądała bowiem udostępnienia dokumentacji z kontroli przeprowadzonych u ww. producenta rolnego w 2019r. i 2020r., w tym w szczególności dokumentacji przebiegu i efektów tychże kontroli oraz wystąpień, stanowisk, wniosków i opinii podmiotów ją przeprowadzających. W sprawie nie budziło też wątpliwości, że Prezes ARiMR miał obowiązek udostępnienia będących w jego posiadaniu, informacji publicznych, gdyż jest podmiotem objęty działaniem u.d.i.p., na mocy art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. W tym kontekście Prezes ARiMR szerzej powinien odnieść się do stwierdzeń zawartych w zaskarżonej decyzji, że żądane dokumenty znajdują się w aktach administracyjnych sprawy i dostęp do nich przysługuje jedynie stronom, na mocy art. 73 k.p.a. 5. Sąd, mając powyższe na względzie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i a) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję (punkt pierwszy sentencji). Sąd o kosztach postępowania sądowego (punkt drugi sentencji) orzekł na mocy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015r., poz. 1804), gdyż Skarżąca Spółka była reprezentowana przez radcę prawnego, wpis był stały i wynosił 200 zł, a opłata od pełnomocnictwa wynosiła 17 zł.